သီေပါက ျပန္ခဲ့တယ္ နဲ႔ အခန္းဆက္မ်ား
သားၾကီးေမာင္ေဇယ်။ မတ္ ၆၊ ၂၀၁၂
သို႔
ကိုရစ္ေရ …
ရက္စြဲ ၂၉ ဇန္န၀ါရီ၊ ၂၀၁၂
က်ေနာ္ သစ္ခုတ္လုပ္သားေတြဟာ ဘိန္းေၾကြးေစခိုင္းခံရျပီး တရားမ၀င္သစ္ေတြကို …
မနက္အိပ္ရာထေတာ့ ၆ နာရီထိုးေနပါျပီ။ အ၀တ္အစားလဲျပီးတာနဲ႔ အျပင္ထြက္ဖို႔ ျပင္ပါေတာ့တယ္။ ပထမ ေမေမတို႔အိမ္၊ ဒုတိယ ကိုခင္ေမာင္၀င္းအေမ (ဗိုလ္စက္ေရာင္ရဲ႔ ဇနီး ေဒၚခင္ရီ (ခ) ဖြားေမ) ႏွစ္လည္၊ တတိယ ဗဟန္းျမိဳ႔နယ္ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ျပဳလုပ္တဲ့ ႏိုင္က်ဥ္း မ်ား ဂုဏ္ျပဳပြဲ၊ စတုထၱ ဦးထင္ေက်ာ္(ဆရာမင္းသု၀ဏ္ရဲ႔သား) အိမ္ကိုသြားဖို႔ အစီအစဥ္ဆြဲလိုက္ပါတယ္။
ေနာက္မွ သတိရတာက လမ္းထိပ္လက္ဖက္ရည္ဆိုင္(ဖက္ဖူးေရာင္) မွာ ကဗ်ာဆရာ ကုုိမႈိင္း နဲ႔ ခ်ိန္းထားတာ ကိုပါ။ သူနဲ႔ ၇း၀၀ ေလာက္မွာ လက္ဖက္ရည္ အတူ ေသာက္၊ အလာပ သလာပ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ သူက အရင္ ဒီဗီဘီ အတြက္ ပံုေတြ တင္ေပးေနတဲ့ သူပါ။ အခု ဗီေဂ် အတြက္ ပံုေတြ တင္ေနပါတယ္။ မဟုတ္မခံစိတ္ျပင္းထန္တဲ့ ရိုးသားတဲ့ ဂီတ သမားတစ္ဦးပါ။ ဒီဗီဘီ အကြဲအျပဲမွာ သူအခက္အခဲေတြကိုေျပာတာ စိတ္၀င္စားစရာပါ။
အရင္ခ်ိတ္ဆက္ေနရတဲံ သူေတြ (လက္ရွိ VJ လုပ္ေနသူေတြ ) နဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ဆက္ရတာ လြယ္ကူေခ်ာေမြ႔ေပမယ့္ သ႔ူအရုပ္ေတြကို လူတိုင္းျမင္ေအာင္ မျပႏိုင္တဲ့ အတြက္ စိတ္ထိခိုက္ရေၾကာင္း၊ ေနာက္ျပီး ေဒၚစု ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္က လြတ္လာတုန္းက အရုပ္ေတြ အစအဆံုး ရလိုက္ေၾကာင္း သူေက်နပ္ရင္ခုန္စြာနဲ႔ေျပာပါတယ္။ DVB အကြဲဟာ အားလံုးအတြက္ အလြန္ထိခိုက္ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ေအာက္ေျခက ဒီ/လႈပ္ ေတြက ယံုၾကည္ခ်က္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေတြနဲ႔ လႈပ္ရွားေနခ်ိန္မွာ ထိပ္ပိုင္းက ေငြ ကိုအေၾကာင္းျပဳတဲ့အကြဲအျပဲေတြေၾကာင့္သူတို႔ စိတ္ထိခိုက္ရေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ သူေျပာတာဟုတ္ပါတယ္။ ဒါမ်ိဳးေတြဟာ လက္ေတြ႔ဘ၀ ေတြမွာ ၾကံဳေတြ႔ရစျမဲပါပဲ။ ဘယ္သူေတြ ဘာေတြ ဘယ္လိုလုပ္လုပ္ မိမိ ယံုၾကည္ခ်က္အေပၚ သစၥာရွိရွိ လုပ္ေနဖို႔လိုပါတယ္။
ေနာက္ထပ္သူ႔ဆီက စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတဲ့စကားေတြၾကားရပါေသးတယ္။ အဲဒါက သုစရိယု၀ (သို႔) အရက္မေသာက္သူမ်ား အသင္း ကိုျပန္ဖြဲ႔စည္းဖို႔ၾကိဳးစားေနတဲ့သတင္းပါပဲ။ အဲဒီအသင္းဟာ ၀ိုင္အမ္ဘီေအ အသင္းနဲ႔ ပူးေပါင္းျပီး ၁၉၁၁ ခုႏွစ္မွာတည္ေထာင္ခဲ့တာ အခု ႏွစ္ ၁၀၀ ျပည့္ခဲ့ျပီ လို႔သိရတယ္။ ကိုလိုနီ အစိုးရရဲ႔ အရက္ေရာင္းခ် ခ်က္လုပ္ ျဖန္႔ျဖဴးခြင့္ ဥပေဒကို တားျမစ္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုခဲ႔ၾကတယ္ လို႔သိရပါတယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က စစ္အစိုးရက ဒီ/လႈပ္ လူငယ္ေတြကို တုိက္ခိုက္ဖ်က္ဆီးရာမွာ အရက္၊ ဘိန္းျဖဴ၊ ဘိန္းမဲ၊ ေတြကိုလက္နက္သဖြယ္အသံုးျပဳခဲ့တယ္လို႔ သူတို႔က ဆိုပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ က်ေနာ္သီေပါေထာင္မွာ ေတြ႔တဲ့ မူးယစ္မႈ႔နဲ႔ ေထာင္ဒဏ္ ၆ ႏွစ္ ေက်ာ္ အျပစ္ေပးခံေနရတဲ့ မႏၱေလး က ကိုၾကည္ေဆြဟာ ၈၈ အေရးအခင္းမွာ ၉ တန္းေက်ာင္းသား ကေလးသာျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ အေရးေတာ္ပံု မွာ တက္ၾကြစြာပါ၀င္ခဲ့သူတဦးျဖစ္ခဲ့တယ္။ စစ္အစိုးရ အာဏာရျပီးခ်ိန္မွာ ဘိန္းျဖဴေတြဟာ မန္းႏၱေလးမွာ အလြယ္တကူ၀ယ္ရလို႔ စမ္းၾကည့္ရာမွ ဘိန္းစားဘ၀ကိုေရာက္ခဲ့ရတယ္လို႔က်ေနာ္ကို ေၾကကြဲစြာေျပာျပပါတယ္။ က်ေနာ္ ဘိန္းစားသာမျဖစ္ခဲ့ရင္ အာဏာရွင္ဆန္႔က်င္ေရးမွာ ေရွ႔ဆံုးက ပါခဲ႔မွာပါလို႔ ေျပာပါတယ္။
အဲဒီလိုပဲ ဘိန္းမႈနဲ႔ ေထာင္က်လာတဲ့ အရြယ္ေကာင္း တိုင္းရင္းသား လယ္သမားေတြဟာ လယ္လုပ္ပိုင္ခြင့္ရတားတဲ စစ္ဖက္နဲ႔ နီးစပ္တဲ့ တိုင္းတပါးက စီးပြားေရးတရုတ္လူမ်ိဳးေတြရဲ႔ ဘိန္းေၾကြးခိုင္းေစမႈ႔ကို ခံခဲ့ရာမွ ယခုလို ဘိန္းစားေတြ ျဖစ္ခဲ့ရေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ သူတို႔ကို အလုပ္ရွင္က အလုပ္မ်ား ျပင္းျပင္းထန္ထန္လုပ္ႏိုင္ရန္ ၊ အလုပ္က ထြက္မသြားႏိုင္ရန္ ရည္ရြယ္ျပီး အခုလိုဘိန္းေၾကြးျပီး ခုိင္းခဲံေၾကာင္း သိခဲ့ရပါတယ္။
အခုဆိုရင္ သီေပါေထာင္မွာ ဘိန္းမႈနဲ႔ ေထာင္က်တဲ့ အက်ဥ္းသား ၈၀ ရာခိုင္းႏူံး ရွိတယ္လို႔သိရပါတယ္။ ထက္၀က္ေက်ာ္ဟာ ျမန္မာစာ မတတ္ၾကပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႔ တိုင္းရင္းသားစာေပျဖစ္တဲံ ့ရွမ္းစာကိုလည္း စစ္အစိုးရ လက္ထက္မွာ ေပၚေပၚထင္ထင္သင္ခြင့္မရၾကပါဘူး။
အလားတူပဲ စစ္တပ္နဲ႔နီးစပ္တဲ့ သစ္ကုမၼဏီၾကီးေတြအတြက္ သစ္ခုတ္လုပ္သားေတြဟာ ဘိန္းေၾကြးေစခိုင္းခံရျပီး တရားမ၀င္သစ္ေတြကိုခုတ္လွဲေပးရင္း သူတို႔ဟာဘိန္းစားဘ၀ကို ေရာက္ခဲ့ရတယ္လို႔သိရပါတယ္။ အဲဒါေတြ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရတဲ့ က်ေနာ္ဟာ လူငယ္ေတြရဲ႔ မူးယစ္ဆန္႔က်င္ေရးစိတ္ကို အသိအမွတ္မျပဳဘဲ မေနႏိုင္ပါ။
က်ေနာ္တို႔ အႏုပညာ အ၀န္းအ၀ိုင္းကေလးဟာ အေသာက္အစားကေလးမ်ား ကို အေၾကာင္းျပဳျပီး မၾကာခဏ ဆံုစည္းၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အုပ္စုကေလးကို နယ္စည္းမျခား အရက္သမားမ်ားအဖြဲ႔ လို႔ လူသိမ်ားၾကပါတယ္။ က်ေနာ္ေထာင္က ထြက္လာေတာ့ ကိုသန္းအုန္း (မိုးေ၀ ) ၊ ကဗ်ာဆရာ ကိုလွသန္း တို႔လည္း မရွိၾကေတာ့ပါဘူး။ ကိုသုေမာင္၊ ကို၀ဏၰ တို႔လည္း မရွိၾကေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္လည္း ေထာင္က ထြက္လာျပီးကတည္းက သြား ေတြမရွိေတာ့လို႔ အရည္ကေလးမ်ားကိုသာ မွီ၀ဲမယ္လို႔ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့တာ အခုေျခေထာက္ေတြ ေယာင္ေနလို႔ ယမကာ အရည္ကေလးမ်ားကိုလည္း မမွီ၀ဲရဲေတာ့ပါဘူး၊ က်ေနာ္ေရွ႔ မွာ ပန္းခ်ီဆရာေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ၀င္းေမာ္ဟန္၊ ေကမ်ိဳး၊ မ်ိဳးေ၀ တို႔ကလည္း အသက္လဲျပီး က်ေနာ္တို႔ကို သခၤန္းစာေတြ ေပးခဲ့ၾကတယ္ မဟုတ္ပါလား။
အခုအခ်ိန္မွာ ဘက္ေျပာင္းသူေတြ၊ ပါတီေျပာင္းသူေတြ၊ အဖြဲ႔ေျပာင္းတာေတြ အေတာ္ကေလး ေခတ္စားေနေတာ့ က်ေနာ္လည္း နယ္စည္မျခား အရက္သမားမ်ားအဖြဲ႔ကေန သုစရိယု၀ အသင္းကိုေျပာင္းမလားလို႔ စိတ္ကူးေနမိတယ္။ က်ေနာ္က အေသာက္စြမ္းရည္ေတြ က်လာေတာ့ အဲဒီအဖြဲ႔မွာ အီးစီ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့မယ့္အတူတူ သုစရိယု၀ အသင္းကိုေျပာင္းလုိက္ရင္ အနည္းဆံုး အရက္နဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရး လဲလွယ္သူမ်ားအျဖစ္ေတာ့ အၾကိဳဆိုခံရမွာေသျခာတယ္မဟုတ္လား။
ေဟာ … ဒီစာေရးေနရင္း အခုမွ သတိရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ နယ္စည္းမျခား အရက္သမားမ်ား အဖြဲ႔က ဂုဏ္ျပဳမလို႔တဲ့ လႈိင္သာယာက ကဗ်ာဆရာ ဟိန္းျမတ္ေဇာ္အိမ္မွာ ဒီမနက္ခ်ိန္းထားၾကတယ္။ သြားလိုက္ဦးမယ္ ကိုရစ္ေရ ၊ ျပန္လာမွ ဆက္ေရးမယ္ေနာ္။ ။
သားၾကီးေမာင္ေဇယ်
(ဇန္န၀ါရီ ၂၉ ၊ ၂၀၁၂)
(စာတည္း၏ ျဖည့္စာ - သားၾကီးေမာင္ေဇယ် ကိုု စစ္အစုုးိရက ၂၀၁၀ ခုုႏွစ္ ဧျပီမွာ သူ၏သား စည္သူေဇယ်ႏွင့္အတူ ဖမ္းဆီးခဲ့သည္။ ျပည္ပက အဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊ လူမ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္မႈကိုု အေၾကာင္းျပဳျပီး အမႈဆင္ ေထာင္ခ်ခဲ့သည္။ ၂၀၁၂ ဇန္န၀ါရီ ၁၃ မွာ ၂ ဦးစလုုံး ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာခဲ့သည္။ အက်ဥ္းေထာင္က လြတ္ေျမာက္လာျပီး ေပးပိုု႔သည့္စာကိုု မိုုးမခမွာ ကေလာင္အမည္အတိုုင္း တင္ဆက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ စာေရးဆရာမ်ားက သူတိုု႔ကေလာင္အမည္အတိုင္း ေပးပိုု႔လာက ထိုုအတိုုင္း တင္ဆက္မွာ ျဖစ္ပါသည္။ ျပည္တြင္းကေလာင္နံမယ္ေတြကိုု ျပည္တြင္းက အာဏာပိုုင္မ်ားကဲ့သိုု႔ ဆင္ဆာျဖတ္ျခင္းမ်ဴိး မျပဳခ်င္ပါ။)
Cartoon Gyaw Dee - Four Legged President after one year
ကာတြန္း ေဂ်ာ္ဒီး -၁ ႏွစ္သား သမၼတၾကီး ေလးဖက္ေထာက္ျပီ
မတ္ ၆၊ ၂၀၁၂
Burmese in Oregon to host Burmese Conference
ေအာ္ရီဂြန္ျပည္နယ္၌ ျမန္မာတိုု႔ ႏီွးေႏွာဖလွယ္ပြဲက်င္းပႏိုင္ရန္ျပင္ဆင္
မိုုးမခမိတ္ေဆြ၊ ေအာ္ရီဂြန္၊ မတ္ ၆၊ ၂၀၁၂
ေအာ္ရီဂြန္ျပည္နယ္၌ေရာက္ရွိေနၾကသည့္ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးေပါင္းစံုပါဝင္သည့္ ႏွီး ေႏွာဖလွယ္ပြဲႀကီးတရပ္က်င္းပႏိုင္ေရးအတြက္ ေအာ္ရီဂြန္ျပည္နယ္သို႔ ေရာက္ရွိေနၾကေသာ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုမ်ား၊ တိုင္းရင္းသားအင္အားစုမ်ား၊ ျမန္မာ့အေရး တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ား၊ စိတ္ပါဝင္စားသူမ်ားပါဝင္ သည့္ ပဏာမညွိႏႈိင္းပြဲတရပ္ကို ေအာ္ရီဂြန္ျပည္နယ္ ေပါ့တလန္းၿမိဳ႕ရွိ ေျပာင္းေရႊ႕အေျခခ်ေနထိုင္သူမ်ားအား အကူအညီေပးလွ်က္ရွိေနသည့္ လူသာရမ္ကြန္ုျမဴနတီရံုး (Lutheran Community Services) 605 SE 39th- Ave, Portland- OR- 97214.) ၌ မတ္လ (၃) ရက္ေန႔ ေန႔လည္ (၂) နာရီမွ (၅)နာရီ အထိ က်င္းပျပဳလုပ္ ခဲ့ၾကပါသည္။
၎ေဆြးေႏြးပြဲသို႔ သက္ဆိုင္ရာအဖြဲ႔ကိုယ္စားျပဳသူမ်ား တသီးပုဂၢလမ်ား စုစုေပါင္း(၂၅) ဦးခန္႔တက္ေရာက္ ခဲ့ၾကသည္။ ေဆြးေႏြးပြဲ၏သဘာပတိမ်ားအျဖစ္ ဦးကင္းမိုင္ဇန္၊ ဦးေဌးအဲရယ္၊ ဦးမ်ိဳးလြင္တို႔မွေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကၿပီး အခန္းအနားမွဴးအျဖစ္ ဦးထြန္းထြန္းႏွင့္ မွတ္တမ္းတင္ျခင္းကို ဦးပံသုႏွင့္ ဦးရွိဳင္းကိုကိုဦးတို႔မွ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾက ပါသည္။
တက္ေရာက္လာေသာ ေအာ္ရီဂြန္ျပည္နယ္ေရာက္ျမန္မာျပည္သားမ်ားမွ လက္ငင္းျပည္ေထာင္စုျမန္ မာႏိုင္ငံႏွင့္ပတ္သက္၍ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရးႏွင့္ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးအေျခအေနမ်ားအေပၚ၌ ရင္းႏွီးပြင့္လင္းစြာ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ခဲ့ၾကၿပီး လူမ်ိဳးေပါင္းစံုပါဝင္သည့္ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲတရပ္ကို ေအာ္ရီဂြန္ျပည္နယ္၌ စုေပါင္းက်င္းပ သြားၾကရန္ တညီတညြတ္တည္းဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ဆက္လက္၍ ညိုႏႈိင္းေဆာင္ရြက္မႈမ်ားကို ယေန႔အစည္း အေဝးပြဲသို႔မတက္ေရာက္ႏိုင္သည့္ အျခားေသာစိတ္ပါဝင္စားသူ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားျဖင့္ လာမည့္ မတ္လ(၂၄)ရက္ေန႔တြင္ ထပ္မံျပဳလုပ္သြားမည္ျဖစ္သည္။
ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံ လူမ်ိဳးေပါင္းစံု ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲ (ေအာ္ရီဂြန္ျပည္နယ္)၏ ျဖစ္ေျမာက္ေရးေကာ္မတီတရပ္ကို ဖြဲ႕စည္းေဆာင္ရြက္သြားမည္ျဖစ္သည္။ ႏွီးေႏွာဖ လွယ္ပြဲက်င္းပရျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ လုပ္ေဆာင္သြားမည့္ရည္ရြယ္ခ်က္၊လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားကို လာမည့္မတ္လ(၂၄) ရက္ေန႔တြင္ထပ္မံျပဳလုပ္မည့္ အစည္းအေဝးအၿပီး၌ အေသးစိတ္ထုတ္ျပန္သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္းသိရွိရသည္။
Nyein Chan Aye - U Win Tin Part 2
စာနာနားလည္ႏိုင္တဲ့ စိတ္ႏွလံုးပိုင္ရွင္ (သို႕မဟုတ္) ဟံသာဝတီ ဦးဝင္းတင္ အပိုုင္း ၂
ျငိမ္းခ်မ္းေအး၊ မတ္ ၅၊ ၂၀၁၂
ဦးဝင္းတင္ မႏၱေလးကို စေရာက္တဲ့အခ်ိန္ (၁၉၆၉) ကိုျပန္ဆက္ရရင္.. ဟံသာဝတီ မႏၱေလးမွာ စထုတ္ေတာ့ ဗိုလ္ေသာင္းဒန္က သတင္းစာမွာ ႏိုင္ငံေရးအေနနဲ႕ အစိုးရနဲ႕ မတည့္တဲ့၊ စာေပလမ္းစဥ္အေနနဲ႕လည္း အထက္ဗမာျပည္စာေရးဆရာအသင္းကို ဦးေဆာင္ၿပီး "စာေပကို စကားေျပာနဲ႕ေရးမယ္" ဆိုတဲ့ "တယ္" စာေပတိုက္ပြဲ လႈပ္ရွားမႈကို ျမန္မာစာပါေမာကၡ ဦးေက်ာ္ရင္၊ သမိုင္းပညာရွင္ ေဒါက္တာသန္းထြန္း၊ ေမာင္သာႏိုးစသူတို႕နဲ႕ အတူ ဦးေဆာင္လႈပ္ရွားေနတဲ့ လူထု ဦးလွ၊ လူထု ေဒၚအမာ စတဲ့ သူေတြရဲ႕ စာေတြ မထည့္ဖို႕မွာတယ္။
အဲ့ေတာ့ ဦးဝင္းတင္က က်ေနာ္တို႕ မႏၱေလးမွာ အစိုးရသတင္းစာထုတ္ဖို႕သြားတာက လူထုဦးလွတို႕နဲ႕ ရန္ျဖစ္ဖို႕သြားတာမဟုတ္ဘူး။ လူထုေမာင္ႏွံလို စာေပၾသာဇာရွိတဲ့၊ ၿမိဳ႕ခံ ၿမိဳ႕မိ၊ၿမိဳ႕ဖလည္းျဖစ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ စာေတြကို က်ေနာ္ကေတာ့ ျငင္းစရာအေၾကာင္းမရွိဘူး။ "တယ္" နဲ႕ေရးလည္း စာေကာင္းရင္၊ အက်ိဳးရွိရင္ ထည့္ရမွာပဲ။ အဲ့ေတာ့ က်ေနာ္ အယ္ဒီတာတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ တာဝန္ယူၿပီး သူတို႕စာေတြထည့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အစိုးရသတင္းစာျဖစ္တဲ့အတြက္ အစိုးရရဲ႕ ေပၚလစီနဲ႕ မကိုက္လို႕ မထည့္ႏိုင္တဲ့ တခ်ိဳ႕စာေတြေတာ့ ျခြင္းခ်က္ေပါ့ဆိုၿပီး ျပန္ေျပာတယ္။ ဗိုလ္ေသာင္းဒန္ကလည္း (unofficially) လြတ္လြတ္လပ္လပ္လုပ္ဖို႕ သေဘာတူလိုက္တယ္။
တကယ္လည္း မႏၱေလးမွာ ဟံသာဝတီသတင္းစာစထုတ္ေတာ့ စထြက္တဲ့ ေန႕မွာကို ဆရာေတာ္ ဦးေသာဘိတ (ေရႊကိုင္းသား)၊ လူထုဦးလွ၊ လူထု ေဒၚအမာအစရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ခံစာေပပညာရွင္ေတြရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြနဲ႕ ဖြင့္ခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္က ပုဂၢိဳလ္ေရး ခင္မင္တဲ့ (ေၾကးမံုကတည္းကလည္း သံုးလာတဲ့) ကာတြန္းဆရာႀကီး ဦးေဖသိန္း၊ ဦးဘေထြးစသူေတြရဲ႕ ကာတြန္းေတြမသံုးဘဲ ေဒသအသံထြက္ေစခ်င္လို႕ ေဒသခံ လူသစ္ကာတြန္းဆရာေျမာက္မ်ားစြာ (ကံခၽြန္၊ ဗိုလ္ေမာင္ အစရွိသျဖင့္) ကို ေမြးထုတ္ၿပီး သူ႕သတင္းစာမွာ သံုးတယ္။ ပန္းခ်ီဆရာေတြမွာလည္း ၿမိဳ႕ခံ ဆရာေပၚဦးသက္၊ ဆရာဝင္းေဖ စတဲ့ သူေတြကို သံုးတယ္။ ထက္ျမက္တဲ့ ကေလာင္ရွင္၊ ေဆာင္းပါးရွင္၊ သတင္းေထာက္ (ကံခၽြန္၊ ေက်ာ္မင္းေက်ာ္၊ စိန္ေရႊလိႈင္ အစရွိတဲ့) အေျမာက္အမ်ားကို ေမြးထုတ္ေပးခဲ့တယ္။ ေဒသရဲ႕ စာေပ၊ လူမႈ၊ ပညာ၊ စီးပြား၊ နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ ဦးေဆာင္ေနတဲ့ သူေတြရဲ႕ စာေတြနဲ႕ သူ႕သတင္းစာကို ေဒသခံ ျပည္သူ႕ေတြရဲ႕အသံ၊ ခံစားခ်က္ေတြ ကို ဟစ္ေၾကြးေပးေနတဲ့ ေရွ႕တန္းခံတပ္ျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ခဲ့တယ္။ အဲ့သလို ေဒသအသံ၊ ေဒသရနံ႕ေတြနဲ႕ သင္းထံုေနတဲ့ ေအာင္ျမင္တဲ့ သတင္းစာတစ္ေစာင္ကို ေမြးထုတ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ေဆာင္းပါးေတြ၊ အာေဘာ္ေတြနဲ႕လည္း (သူ႕အရင္လုပ္တဲ့ ေၾကးမံုလို intellectual works မ်ားမ်ားသံုးၿပီး) သတင္းစာအဆင့္အတန္းကို ျမွင့္တင္ခဲ့တယ္။
စာေပ၊ အႏုပညာ အတြက္လည္း (စစ္တပ္စတက္ကတည္းက မရွိေတာ့တဲ့) စာေရးဆရာေတြ၊ သတင္းစာဆရာေတြ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ၊ စာတမ္းဖတ္ပြဲေတြ၊ ေဟာေျပာပြဲေတြ သူ႕သတင္းစာတိုက္မွာ ဦးေဆာင္ၿပီးလုပ္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း စေနစာေပဝိုင္းဆိုၿပီး နာမည္ႀကီးခဲ့တယ္။ စေနစာေပဝိုင္းမွာ ဦးေသာဘိတ၊ ဦးလွ၊ ေဒၚအမာ၊ ေဒါက္တာသန္းထြန္း၊ ဦးခ်မ္းျမ၊ ဦးတင့္လြင္၊ ျမန္မာစာ ပါေမာကၡ ေဒၚသန္းေဆြ၊ ဒါးတန္းဦးသန္႕ အစရွိတဲ့ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ စာေပ၊ အႏုပညာ၊ ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈစတဲ့ နယ္ပယ္အသီးသီးနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ စာတမ္းေတြ အပတ္စဥ္ဖတ္ေစတယ္။ သူကိုယ္တိုင္လည္း စာတမ္းေတြ တင္၊ ေဟာေျပာတယ္။ သူ႕လက္ေအာက္က သတင္းေထာက္ေတြ အရည္အေသြးတက္ေစဖို႕ သတင္းေထာက္ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပြဲေတြ၊ ေလ့လာေရးခရီးေတြ လုပ္ေပးတယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း နယ္ေတြဆင္း လူထုနဲ႕ အနီးကပ္ေန၊ နယ္သတင္းေထာက္ေတြနဲ႕ ေဆြးေႏြးပြဲ၊ ေဟာေျပာပြဲေတြလုပ္တယ္။
တကယ္လည္း မႏၱေလးမွာ ဟံသာဝတီသတင္းစာစထုတ္ေတာ့ စထြက္တဲ့ ေန႕မွာကို ဆရာေတာ္ ဦးေသာဘိတ (ေရႊကိုင္းသား)၊ လူထုဦးလွ၊ လူထု ေဒၚအမာအစရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ခံစာေပပညာရွင္ေတြရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြနဲ႕ ဖြင့္ခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္က ပုဂၢိဳလ္ေရး ခင္မင္တဲ့ (ေၾကးမံုကတည္းကလည္း သံုးလာတဲ့) ကာတြန္းဆရာႀကီး ဦးေဖသိန္း၊ ဦးဘေထြးစသူေတြရဲ႕ ကာတြန္းေတြမသံုးဘဲ ေဒသအသံထြက္ေစခ်င္လို႕ ေဒသခံ လူသစ္ကာတြန္းဆရာေျမာက္မ်ားစြာ (ကံခၽြန္၊ ဗိုလ္ေမာင္ အစရွိသျဖင့္) ကို ေမြးထုတ္ၿပီး သူ႕သတင္းစာမွာ သံုးတယ္။ ပန္းခ်ီဆရာေတြမွာလည္း ၿမိဳ႕ခံ ဆရာေပၚဦးသက္၊ ဆရာဝင္းေဖ စတဲ့ သူေတြကို သံုးတယ္။ ထက္ျမက္တဲ့ ကေလာင္ရွင္၊ ေဆာင္းပါးရွင္၊ သတင္းေထာက္ (ကံခၽြန္၊ ေက်ာ္မင္းေက်ာ္၊ စိန္ေရႊလိႈင္ အစရွိတဲ့) အေျမာက္အမ်ားကို ေမြးထုတ္ေပးခဲ့တယ္။ ေဒသရဲ႕ စာေပ၊ လူမႈ၊ ပညာ၊ စီးပြား၊ နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ ဦးေဆာင္ေနတဲ့ သူေတြရဲ႕ စာေတြနဲ႕ သူ႕သတင္းစာကို ေဒသခံ ျပည္သူ႕ေတြရဲ႕အသံ၊ ခံစားခ်က္ေတြ ကို ဟစ္ေၾကြးေပးေနတဲ့ ေရွ႕တန္းခံတပ္ျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ခဲ့တယ္။ အဲ့သလို ေဒသအသံ၊ ေဒသရနံ႕ေတြနဲ႕ သင္းထံုေနတဲ့ ေအာင္ျမင္တဲ့ သတင္းစာတစ္ေစာင္ကို ေမြးထုတ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ေဆာင္းပါးေတြ၊ အာေဘာ္ေတြနဲ႕လည္း (သူ႕အရင္လုပ္တဲ့ ေၾကးမံုလို intellectual works မ်ားမ်ားသံုးၿပီး) သတင္းစာအဆင့္အတန္းကို ျမွင့္တင္ခဲ့တယ္။
စာေပ၊ အႏုပညာ အတြက္လည္း (စစ္တပ္စတက္ကတည္းက မရွိေတာ့တဲ့) စာေရးဆရာေတြ၊ သတင္းစာဆရာေတြ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ၊ စာတမ္းဖတ္ပြဲေတြ၊ ေဟာေျပာပြဲေတြ သူ႕သတင္းစာတိုက္မွာ ဦးေဆာင္ၿပီးလုပ္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း စေနစာေပဝိုင္းဆိုၿပီး နာမည္ႀကီးခဲ့တယ္။ စေနစာေပဝိုင္းမွာ ဦးေသာဘိတ၊ ဦးလွ၊ ေဒၚအမာ၊ ေဒါက္တာသန္းထြန္း၊ ဦးခ်မ္းျမ၊ ဦးတင့္လြင္၊ ျမန္မာစာ ပါေမာကၡ ေဒၚသန္းေဆြ၊ ဒါးတန္းဦးသန္႕ အစရွိတဲ့ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ စာေပ၊ အႏုပညာ၊ ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈစတဲ့ နယ္ပယ္အသီးသီးနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ စာတမ္းေတြ အပတ္စဥ္ဖတ္ေစတယ္။ သူကိုယ္တိုင္လည္း စာတမ္းေတြ တင္၊ ေဟာေျပာတယ္။ သူ႕လက္ေအာက္က သတင္းေထာက္ေတြ အရည္အေသြးတက္ေစဖို႕ သတင္းေထာက္ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပြဲေတြ၊ ေလ့လာေရးခရီးေတြ လုပ္ေပးတယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း နယ္ေတြဆင္း လူထုနဲ႕ အနီးကပ္ေန၊ နယ္သတင္းေထာက္ေတြနဲ႕ ေဆြးေႏြးပြဲ၊ ေဟာေျပာပြဲေတြလုပ္တယ္။
သူရဲ႕သတင္းေထာက္ေတြ ကေလာင္စြမ္းဘယ္ေလာက္ထက္သလဲဆို သူတာဝန္က ရပ္စဲခံရၿပီး ဗမာျပည္အႏွံ႕ ခရီးလွည့္လည္ေနစဥ္ ေယာေခ်ာင္က ရြာေလးတစ္ရြာကို ေရာက္ေတာ့ ရြာဦးေက်ာင္း ဆရာေတာ္ကို ဟံသာဝတီ သတင္းစာ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ပါလို႕ မိတ္ဆက္ေတာ့ ဆရာေတာ္က (ဟံသာဝတီ ဆိုတဲ့ အသံၾကားတာနဲ႕) ဝမ္းသားအားရ စကားေတြေျပာ၊ ေမးခြန္းေတြ ေမးေတာ့တာပဲ။
"ဒကာႀကီးက ဟံသာဝတီကဆိုေတာ့ 'ေက်ာ္မင္းေက်ာ္' နဲ႕ ဘယ္သူကႀကီးလဲ" လို႕ ဘြင္းဘြင္းႀကီးေမးေရာ။
အဲ့ေတာ့ ပါလာတဲ့ နယ္ခံသတင္းေထာက္တစ္ေယာက္က "အရွင္ဘုရား.. အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ဆိုတာ သတင္းစာတိုက္ မွာေတာ့ အႀကီးဆံုး ဘုရား" လို႕ ျပန္ေလွ်ာက္ရတယ္။
အဲ့ေတာ့ ဆရာေတာ္က "ဘုန္းႀကီးက 'ေက်ာ္မင္းေက်ာ္' ေတာ့ေလးစာတယ္၊ ျပည္သူ႕ဘက္က ရပ္ၿပီး အျမဲတမ္း ေရးေပးတဲ့အတြက္ ၾကည္ညိဳတယ္၊ က်န္တဲ့ သူေတြေတာ့ အေရးႀကီးတယ္မထင္ေပါင္" လို႕ ျပန္မိန္႕တယ္။ ဦးဝင္းတင္က သူေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးခဲ့တဲ့ သတင္းေထာက္ေတြ၊ ခၽြန္ျမတဲ့ ကေလာင္ရွင္ ေတြ ျပည္သူ႕ေမတၱာ သူ႕ထက္ပိုခံယူႏိုင္တာကို မုဒိတာပြားႏိုင္ခဲ့တယ္။
ႏိုင္ငံေရးေဝဖန္မႈအေနနဲ႕ အစိုးရသတင္းစာျဖစ္တဲ့အတြက္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္မလုပ္ႏိုင္ေပမဲ့ အစိုးရသတင္းစာအခ်င္းခ်င္း ယွဥ္ရင္ ေခါင္းတစ္လံုးျမင့္ရပ္တည္ခဲ့ၿပီး သူမ်ားထက္ ဟံသာဝတီက မတရားမႈေတြကို ေဖာ္ထုတ္တယ္။ ေဝဖန္တယ္။ အျမဲတမ္း လူထုဘက္က မာမာထန္ထန္ရပ္တည္ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။
အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြအားလံုးထက္ ရင္ကို ထိေစတဲ့ ဦးဝင္းတင္ရဲ႕ ဟံသာဝတီ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ဘဝ မႏၱေလးမွာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြက စာေပ၊ သတင္းစာ၊ ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ မပတ္သက္တဲ့ သူ႕ရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္မႈပိုင္းဆိုင္ရာ စြမ္းရည္၊ သေဘာထား၊ ခံယူခ်က္ေတြျဖစ္တယ္။ သူ႕လက္ေအာက္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္ေနရတဲ့ သတင္းစာလုပ္ငန္းရဲ႕ အေျခခံဝန္ထမ္း လူေလးငါးေျခက္ဆယ္ လာက္နဲ႕ သူတို႕ရဲ႕ မိသားစု ဘဝေတြသာယာဝေျပာေရးအတြက္ ဦးဝင္းတင္လုပ္ေပးခဲ့တာေတြဟာ မႏၱေလးမွာ ေျပာစမွတ္တြင္က်န္ခဲ့တယ္။
သူ႕အတြက္ ကားထားဖို႕ ေပးထားတဲ့ေနရာမွာ အေဆာင္ေလးေဆာက္ၿပီး ဝန္ထမ္းသက္သာ လဘၻက္ရည္ဆိုင္ေလးဖြင့္ေစတယ္။ ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ အထူးသက္သာတဲ့ႏႈန္းနဲ႕ ဟင္း၊ထမင္းေၾကာ္စတာေတြပါတြဲၿပီး ေရာင္းေစတယ္။ ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ သားသမီးေတြကိုလည္း ဆိုင္မွာေခၚၿပီး အလုပ္ေပးတယ္။ ကေလးေတြ ဆိုင္မွာပဲ စားပြဲထိုး၊ ပန္းကန္ေဆး ဘဝနဲ႕ အခ်ိန္ကုန္မသြားေစဘဲ၊ နည္းနည္းအခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႕အမွ် သူတို႕ကို စာစီ၊စာရိုက္၊ပံုႏွိပ္စက္ပညာေတြ သင္ေပးေစတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႕ရဲ႕ သတင္းစာတိုက္မွာ အစိုးရဝန္ထမ္းအေနနဲ႕ ျပန္ခန္႕ေပးတယ္။ ဆိုင္ကရတဲ့ အျမတ္အားလံုးကို ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ မီးဖိုေခ်ာင္စရိတ္အတြက္ ခြဲေပးတယ္။ ကေလးေတြ ေက်ာင္းပညာဆက္လက္ သင္ႏိုင္ေအာင္ ေထာက္ပံ့တယ္။ ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ အခမဲ့ေဆးခန္းေလးဖြင့္ေပးတယ္။ ဝန္ထမ္းေတြ သူတို႕ေနတဲ့ရပ္ကြက္ထဲမွာ လူရာဝင္လာေအာင္၊ လူေလးစားလာမႈ၊ ေခါင္းေဆာင္မႈရေအာင္ ဝန္ထမ္းတစ္အိမ္ေထာင္စုအေနနဲ႕ ဝန္ထမ္းမဟုတ္တဲ့ အိမ္နီးခ်င္းရပ္ကြက္ထဲက မိသားစုေလးစုစာႏႈန္း သူ႕ရဲ႕ (သတင္းစာတိုက္ရဲ႕) အခမဲ့ေဆးခန္းမွာ လာကုခြင့္ေပးတယ္။
သူရဲ႕အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အခန္းဟာ အေဆာင္အေယာင္မရွိ၊ တံခါးေတာင္မရွိဘူး။ သူ႕လက္ေအာက္က ဝန္ထမ္းႀကီးငယ္မေရြးဝင္ၿပီး သူနဲ႕ စကားေျပာဆို၊ ေဆြးေႏြး၊ တင္ျပႏိုင္တယ္။ သူကိုယ္တိုင္လည္း ကိန္းခန္းတႀကီးမေနဘဲ စာစီသမားေတြလုပ္တဲ့ အခန္းထဲက စားပြဲမွာ သြားထိုင္ၿပီး အလုပ္ လုပ္ေလ့ရွိတယ္။ အေျခခံဝန္ထမ္းေတြနဲ႕ နီးနီးကပ္ကပ္အျမဲေနထိုင္ၿပီး သူတို႕ရဲ႕ လႈမႈဘဝ သာေရး၊နာေရး ကိစၥအဝဝကို သူမွာရွိတဲ့ ရာထူး၊ အာဏာ၊ ေငြေၾကး ရွိသမွ်ေလးနဲ႕ တာဝန္ယူေပးတယ္။
အဲ့သလို မႏၱေလးမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ သူရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ ျဖစ္ရပ္ေတြကို လြတ္လပ္တဲ့ အာရွအသံ၊ အစီအစဥ္တင္ဆက္သူက ဦးဝင္းတင္ကိုေမးရင္းနဲ႕ ျဖတ္ၿပီးေတာ့ "ဆရာ ဒီလိုေတြလုပ္ဖို႕ ဘယ္လို အေတြးအေခၚ၊ အၾကံဥာဏ္ေတြ ရခဲ့လဲ" ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ဦးဝင္းတင္ျပန္ေျဖပံုက ပိုၿပီး မွတ္သားနာယူဖို႕ေကာင္းတယ္။
ႏိုင္ငံေရးေဝဖန္မႈအေနနဲ႕ အစိုးရသတင္းစာျဖစ္တဲ့အတြက္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္မလုပ္ႏိုင္ေပမဲ့ အစိုးရသတင္းစာအခ်င္းခ်င္း ယွဥ္ရင္ ေခါင္းတစ္လံုးျမင့္ရပ္တည္ခဲ့ၿပီး သူမ်ားထက္ ဟံသာဝတီက မတရားမႈေတြကို ေဖာ္ထုတ္တယ္။ ေဝဖန္တယ္။ အျမဲတမ္း လူထုဘက္က မာမာထန္ထန္ရပ္တည္ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။
အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြအားလံုးထက္ ရင္ကို ထိေစတဲ့ ဦးဝင္းတင္ရဲ႕ ဟံသာဝတီ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ဘဝ မႏၱေလးမွာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြက စာေပ၊ သတင္းစာ၊ ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ မပတ္သက္တဲ့ သူ႕ရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္မႈပိုင္းဆိုင္ရာ စြမ္းရည္၊ သေဘာထား၊ ခံယူခ်က္ေတြျဖစ္တယ္။ သူ႕လက္ေအာက္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္ေနရတဲ့ သတင္းစာလုပ္ငန္းရဲ႕ အေျခခံဝန္ထမ္း လူေလးငါးေျခက္ဆယ္ လာက္နဲ႕ သူတို႕ရဲ႕ မိသားစု ဘဝေတြသာယာဝေျပာေရးအတြက္ ဦးဝင္းတင္လုပ္ေပးခဲ့တာေတြဟာ မႏၱေလးမွာ ေျပာစမွတ္တြင္က်န္ခဲ့တယ္။
သူ႕အတြက္ ကားထားဖို႕ ေပးထားတဲ့ေနရာမွာ အေဆာင္ေလးေဆာက္ၿပီး ဝန္ထမ္းသက္သာ လဘၻက္ရည္ဆိုင္ေလးဖြင့္ေစတယ္။ ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ အထူးသက္သာတဲ့ႏႈန္းနဲ႕ ဟင္း၊ထမင္းေၾကာ္စတာေတြပါတြဲၿပီး ေရာင္းေစတယ္။ ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ သားသမီးေတြကိုလည္း ဆိုင္မွာေခၚၿပီး အလုပ္ေပးတယ္။ ကေလးေတြ ဆိုင္မွာပဲ စားပြဲထိုး၊ ပန္းကန္ေဆး ဘဝနဲ႕ အခ်ိန္ကုန္မသြားေစဘဲ၊ နည္းနည္းအခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႕အမွ် သူတို႕ကို စာစီ၊စာရိုက္၊ပံုႏွိပ္စက္ပညာေတြ သင္ေပးေစတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႕ရဲ႕ သတင္းစာတိုက္မွာ အစိုးရဝန္ထမ္းအေနနဲ႕ ျပန္ခန္႕ေပးတယ္။ ဆိုင္ကရတဲ့ အျမတ္အားလံုးကို ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ မီးဖိုေခ်ာင္စရိတ္အတြက္ ခြဲေပးတယ္။ ကေလးေတြ ေက်ာင္းပညာဆက္လက္ သင္ႏိုင္ေအာင္ ေထာက္ပံ့တယ္။ ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ အခမဲ့ေဆးခန္းေလးဖြင့္ေပးတယ္။ ဝန္ထမ္းေတြ သူတို႕ေနတဲ့ရပ္ကြက္ထဲမွာ လူရာဝင္လာေအာင္၊ လူေလးစားလာမႈ၊ ေခါင္းေဆာင္မႈရေအာင္ ဝန္ထမ္းတစ္အိမ္ေထာင္စုအေနနဲ႕ ဝန္ထမ္းမဟုတ္တဲ့ အိမ္နီးခ်င္းရပ္ကြက္ထဲက မိသားစုေလးစုစာႏႈန္း သူ႕ရဲ႕ (သတင္းစာတိုက္ရဲ႕) အခမဲ့ေဆးခန္းမွာ လာကုခြင့္ေပးတယ္။
သူရဲ႕အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အခန္းဟာ အေဆာင္အေယာင္မရွိ၊ တံခါးေတာင္မရွိဘူး။ သူ႕လက္ေအာက္က ဝန္ထမ္းႀကီးငယ္မေရြးဝင္ၿပီး သူနဲ႕ စကားေျပာဆို၊ ေဆြးေႏြး၊ တင္ျပႏိုင္တယ္။ သူကိုယ္တိုင္လည္း ကိန္းခန္းတႀကီးမေနဘဲ စာစီသမားေတြလုပ္တဲ့ အခန္းထဲက စားပြဲမွာ သြားထိုင္ၿပီး အလုပ္ လုပ္ေလ့ရွိတယ္။ အေျခခံဝန္ထမ္းေတြနဲ႕ နီးနီးကပ္ကပ္အျမဲေနထိုင္ၿပီး သူတို႕ရဲ႕ လႈမႈဘဝ သာေရး၊နာေရး ကိစၥအဝဝကို သူမွာရွိတဲ့ ရာထူး၊ အာဏာ၊ ေငြေၾကး ရွိသမွ်ေလးနဲ႕ တာဝန္ယူေပးတယ္။
အဲ့သလို မႏၱေလးမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ သူရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ ျဖစ္ရပ္ေတြကို လြတ္လပ္တဲ့ အာရွအသံ၊ အစီအစဥ္တင္ဆက္သူက ဦးဝင္းတင္ကိုေမးရင္းနဲ႕ ျဖတ္ၿပီးေတာ့ "ဆရာ ဒီလိုေတြလုပ္ဖို႕ ဘယ္လို အေတြးအေခၚ၊ အၾကံဥာဏ္ေတြ ရခဲ့လဲ" ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ဦးဝင္းတင္ျပန္ေျဖပံုက ပိုၿပီး မွတ္သားနာယူဖို႕ေကာင္းတယ္။
ဦးဝင္းတင္က "ဒါေတြကို လုပ္ခဲ့တာ အေတြးအေခၚ၊ အၾကံဥာဏ္ေၾကာင့္မဟုတ္ဘူးဗ်ာ..။ ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ဗ်ာ..။ လက္ေတြ႕ျမင္ေတြ႕ေနရတဲ့ လူေတြရဲ႕ ဒုကၡေတြကို ရင္ထဲ၊ ႏွလံုးထဲ၊ စိတ္ထဲကေန ခံစာရင္ဒီလိုပဲ လုပ္ရမယ္"လို႕ ျပန္ေျဖတယ္။
ဦးဝင္းတင္က တဆက္တည္း ခုလက္ရွိဗမာျပည္မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ျပည္သူလူထုရဲ႕ ဒုကၡ၊ သုကၡေတြကို စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြအေနနဲ႕ တကယ္စိတ္ထဲ၊ အသည္းထဲက ခံစားနားလည္မေပးတာ၊ လူထုသက္သာေခ်ာင္ခ်ိ၊ ဘဝသာယာလာေရး အတြက္ လုပ္မေပးႏိုင္တဲ့ သူတို႕ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေတြကို အံ့ၾသရတယ္လို႕ ဆက္ေျပာတယ္။
ဦးဝင္းတင္ရဲ႕ လက္ေအာက္ကဝန္ထမ္းေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္ပံုစနစ္ နဲ႕ သူရဲ႕ ခံစားခ်က္၊ ခံယူခ်က္၊ သေဘာထား၊ လုပ္ရပ္ေတြကို အရင္ကလည္း (ဆရာတင္မိုး အစရွိတဲ့ သူမ်ားေတြေရးတဲ့) စာအုပ္ေတြမွာ ဖတ္ဖူး၊ ေနာက္ သူကိုယ္တိုင္လည္း ေရဒီယိုမွာ ေျပာတာေတြနားေထာင္ရေတာ့ သူအုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရတဲ့ လူေလး ေလးငါးေျခာက္ဆယ္ကေနၿပီးေတာ့ ရပ္ကြက္၊ ၿမိဳ႕နယ္၊ တိုင္း၊ ႏိုင္ငံဆိုၿပီး ခ်ဲ႕ေတြးၾကည့္မိတယ္။ လူအနည္းအမ်ားကြာေပမဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ရတဲ့၊ တာဝန္ယူရတဲ့ သေဘာတရားကအတူတူပဲ ျဖစ္တယ္။ ဦးဝင္းတင္သူ႕ဝန္ထမ္းေတြကို လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ စားဝတ္ေနေရးေခ်ာင္လည္ေရး၊ ကေလးေတြပညာသင္ႏိုင္ေရး၊ ဘဝမွာ ပညာတစ္ခုခုနဲ႕ အမွီအခိုကင္းကင္းရပ္တည္ႏိုင္ေရး၊ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈ စတဲ့ လူမႈဘဝသာယာဝေျပာမႈလုပ္ငန္းေတြဟာ တိုင္းျပည္နဲ႕ခ်ီေျပာရင္လည္း အဓိကလိုအပ္တဲ့၊ ဦးစားေပးလုပ္ရမဲ့ တိုင္းသူျပည္သားေတြအတြက္ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး ျပည့္စံုေအာင္လုပ္ေပးရတဲ့ လုပ္ငန္းေတြပဲ ျဖစ္တယ္။ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္နဲ႕ သေဘာတရားကအတူတူပဲ။ တကယ္လုပ္ေပးႏိုင္/ခ်င္ဖို႕က အာဏာ၊ အခြင့္အေရး၊ တာဝန္၊ ဝတၱရား ရွိတဲ့ သူေတြရဲ႕ ခံယူခ်က္၊ စိတ္ခံစားမႈ၊ တကယ္လုပ္ေပးခ်င္တဲ့ ဆႏၵကသာ စကားေျပာတယ္။
ခုလက္ရွိ ျပည္သူ႕အစိုးရပါ ဆိုၿပီးတက္လာတဲ့ အစိုးရသစ္အေနနဲ႕ ဆရာဦးဝင္းတင္လို ေအာက္ေျခကလူေတြရဲ႕ အသံကိုနားေထာင္၊ စာနာနားလည္၊ ခံစားၿပီးေတာ့ သူတို႕အတြက္ ေကာင္းရာမြန္ရာကို မျဖစ္မေန ေဆာင္ရြက္ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိ၊ ခံယူခ်က္၊ ခံစားခ်က္ရွိဖို႕လိုတယ္။ အဲ့ဒါက ပိုၿပီး အေရးႀကီးတယ္။ တကယ္လက္ေတြ႕ တိုင္းျပည္ကို သာယာဝေျပာတိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ အသိဥာဏ္၊ ပညာ၊ အေတြးအေခၚ မရွိရင္ေတာင္ အဲ့ဒါေတြကို ရွိတဲ့၊ သိတဲ့ အသိပညာရွင္၊ အတတ္ပညာရွင္ေတြက ဝိုင္းဝန္းပံ့ပိုးေပးလို႕ရတယ္။ အစိုးရေကာင္း တစ္ရပ္မွာရွိရမဲ့ ျပည္သူ႕အသံ၊ ခံစားခ်က္ကို နားေထာင္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ စာနာနားလည္ႏိုင္တဲ့ ျပည့္ဝတဲ့ ႏွလံုးသားေတြမရွိရင္ တိုင္းျပည္တိုးတက္ေအာင္ ဘာမွဆက္ၿပီးေတာ့ လုပ္လို႕ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲ့သလို ခံစားနားလည္တဲ့ စိတ္ႏွလံုးမရွိဘဲ ဇြတ္လုပ္လည္း တိုင္းျပည္က ဆင္းရဲတြင္းကထြက္လာႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲ့ေတာ့ အစိုးရသစ္ရဲ႕ သမၼတက အစ၊ ေက်းရြာ၊ ရပ္ကြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႈးအထိ အေျခခံလူတန္းစာအမ်ားစုရဲ႕ ဆႏၵ၊ သေဘာထား၊ သူတို႕ခံစားေနရတဲ့ လူမႈဘဝဒုကၡေတြကို ခံစားနားလည္ႏိုင္တဲ့ စိတ္ႏွလံုးပိုင္ရွင္ေတြျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေစခ်င္တယ္။ တိုင္းျပည္အနာဂတ္အတြက္ လွပတဲ့ အသီးအပြင့္ေတြ ေဝဆာႏိုင္ေအာင္ ေကာင္းမြန္တဲ့ အက်င့္ေတြ ခုကစၿပီး ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေစခ်င္တယ္။
နိဂံုခ်ဳပ္အေနနဲ႕ေတာ့ ဆရာဦးဝင္းတင္ရဲ႕ သူ႕ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းေျပာထားတဲ့ ေရဒီယိုအစီအစဥ္ေတြကို စာအုပ္အေနနဲ႕ ျပည္တြင္းမွာ ထုတ္ေစခ်င္တယ္။ အနည္းဆံုး audio autobiography အေနနဲ႕ျဖစ္ျဖစ္ ထုတ္ေစခ်င္တယ္။ ဒီမိုကေရစီ အစိုးရသစ္ရဲ႕လို႕ အျမဲေအာ္ေအာ္ေနေတာ့ ျပည္တြင္းမွာ ထုတ္ေဝခြင့္ရမယ္လို႕လည္း ေမွ်ာ္လင့္တယ္။
ဆရာဦးဝင္းတင္ သက္ရွည္၊ က်န္းမာၿပီး တိုင္းျပည္အက်ိဳး ဆထက္တပိုး ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါေစ။
ၿငိမ္းခ်မ္းေအး
၀၄၊ မတ္လ၊ ၂၀၁၂
ရည္ညႊန္း ။ ။ "ေခတ္ဝန္ကိုထမ္း၍ ေခတ္လမ္းကို ေလွ်ာက္ျခင္း" ေရဒီယိုအစီအစဥ္၊ လြတ္လပ္တဲ့အာရွအသံ၊
ေၾကးမံု ဦးေသာင္း(ေအာင္ဗလ) ေရး "ဗိုလ္ေနဝင္း ဇာတ္လမ္းရႈပ္သမွ်" ႏွင့္ "ဘီလူးတို႕ရြာ"၊
ဦးဝင္းတင္ရဲ႕ လက္ေအာက္ကဝန္ထမ္းေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္ပံုစနစ္ နဲ႕ သူရဲ႕ ခံစားခ်က္၊ ခံယူခ်က္၊ သေဘာထား၊ လုပ္ရပ္ေတြကို အရင္ကလည္း (ဆရာတင္မိုး အစရွိတဲ့ သူမ်ားေတြေရးတဲ့) စာအုပ္ေတြမွာ ဖတ္ဖူး၊ ေနာက္ သူကိုယ္တိုင္လည္း ေရဒီယိုမွာ ေျပာတာေတြနားေထာင္ရေတာ့ သူအုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရတဲ့ လူေလး ေလးငါးေျခာက္ဆယ္ကေနၿပီးေတာ့ ရပ္ကြက္၊ ၿမိဳ႕နယ္၊ တိုင္း၊ ႏိုင္ငံဆိုၿပီး ခ်ဲ႕ေတြးၾကည့္မိတယ္။ လူအနည္းအမ်ားကြာေပမဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ရတဲ့၊ တာဝန္ယူရတဲ့ သေဘာတရားကအတူတူပဲ ျဖစ္တယ္။ ဦးဝင္းတင္သူ႕ဝန္ထမ္းေတြကို လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ စားဝတ္ေနေရးေခ်ာင္လည္ေရး၊ ကေလးေတြပညာသင္ႏိုင္ေရး၊ ဘဝမွာ ပညာတစ္ခုခုနဲ႕ အမွီအခိုကင္းကင္းရပ္တည္ႏိုင္ေရး၊ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈ စတဲ့ လူမႈဘဝသာယာဝေျပာမႈလုပ္ငန္းေတြဟာ တိုင္းျပည္နဲ႕ခ်ီေျပာရင္လည္း အဓိကလိုအပ္တဲ့၊ ဦးစားေပးလုပ္ရမဲ့ တိုင္းသူျပည္သားေတြအတြက္ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး ျပည့္စံုေအာင္လုပ္ေပးရတဲ့ လုပ္ငန္းေတြပဲ ျဖစ္တယ္။ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္နဲ႕ သေဘာတရားကအတူတူပဲ။ တကယ္လုပ္ေပးႏိုင္/ခ်င္ဖို႕က အာဏာ၊ အခြင့္အေရး၊ တာဝန္၊ ဝတၱရား ရွိတဲ့ သူေတြရဲ႕ ခံယူခ်က္၊ စိတ္ခံစားမႈ၊ တကယ္လုပ္ေပးခ်င္တဲ့ ဆႏၵကသာ စကားေျပာတယ္။
ခုလက္ရွိ ျပည္သူ႕အစိုးရပါ ဆိုၿပီးတက္လာတဲ့ အစိုးရသစ္အေနနဲ႕ ဆရာဦးဝင္းတင္လို ေအာက္ေျခကလူေတြရဲ႕ အသံကိုနားေထာင္၊ စာနာနားလည္၊ ခံစားၿပီးေတာ့ သူတို႕အတြက္ ေကာင္းရာမြန္ရာကို မျဖစ္မေန ေဆာင္ရြက္ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိ၊ ခံယူခ်က္၊ ခံစားခ်က္ရွိဖို႕လိုတယ္။ အဲ့ဒါက ပိုၿပီး အေရးႀကီးတယ္။ တကယ္လက္ေတြ႕ တိုင္းျပည္ကို သာယာဝေျပာတိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ အသိဥာဏ္၊ ပညာ၊ အေတြးအေခၚ မရွိရင္ေတာင္ အဲ့ဒါေတြကို ရွိတဲ့၊ သိတဲ့ အသိပညာရွင္၊ အတတ္ပညာရွင္ေတြက ဝိုင္းဝန္းပံ့ပိုးေပးလို႕ရတယ္။ အစိုးရေကာင္း တစ္ရပ္မွာရွိရမဲ့ ျပည္သူ႕အသံ၊ ခံစားခ်က္ကို နားေထာင္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ စာနာနားလည္ႏိုင္တဲ့ ျပည့္ဝတဲ့ ႏွလံုးသားေတြမရွိရင္ တိုင္းျပည္တိုးတက္ေအာင္ ဘာမွဆက္ၿပီးေတာ့ လုပ္လို႕ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲ့သလို ခံစားနားလည္တဲ့ စိတ္ႏွလံုးမရွိဘဲ ဇြတ္လုပ္လည္း တိုင္းျပည္က ဆင္းရဲတြင္းကထြက္လာႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲ့ေတာ့ အစိုးရသစ္ရဲ႕ သမၼတက အစ၊ ေက်းရြာ၊ ရပ္ကြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႈးအထိ အေျခခံလူတန္းစာအမ်ားစုရဲ႕ ဆႏၵ၊ သေဘာထား၊ သူတို႕ခံစားေနရတဲ့ လူမႈဘဝဒုကၡေတြကို ခံစားနားလည္ႏိုင္တဲ့ စိတ္ႏွလံုးပိုင္ရွင္ေတြျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေစခ်င္တယ္။ တိုင္းျပည္အနာဂတ္အတြက္ လွပတဲ့ အသီးအပြင့္ေတြ ေဝဆာႏိုင္ေအာင္ ေကာင္းမြန္တဲ့ အက်င့္ေတြ ခုကစၿပီး ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေစခ်င္တယ္။
နိဂံုခ်ဳပ္အေနနဲ႕ေတာ့ ဆရာဦးဝင္းတင္ရဲ႕ သူ႕ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းေျပာထားတဲ့ ေရဒီယိုအစီအစဥ္ေတြကို စာအုပ္အေနနဲ႕ ျပည္တြင္းမွာ ထုတ္ေစခ်င္တယ္။ အနည္းဆံုး audio autobiography အေနနဲ႕ျဖစ္ျဖစ္ ထုတ္ေစခ်င္တယ္။ ဒီမိုကေရစီ အစိုးရသစ္ရဲ႕လို႕ အျမဲေအာ္ေအာ္ေနေတာ့ ျပည္တြင္းမွာ ထုတ္ေဝခြင့္ရမယ္လို႕လည္း ေမွ်ာ္လင့္တယ္။
ဆရာဦးဝင္းတင္ သက္ရွည္၊ က်န္းမာၿပီး တိုင္းျပည္အက်ိဳး ဆထက္တပိုး ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါေစ။
ၿငိမ္းခ်မ္းေအး
၀၄၊ မတ္လ၊ ၂၀၁၂
ရည္ညႊန္း ။ ။ "ေခတ္ဝန္ကိုထမ္း၍ ေခတ္လမ္းကို ေလွ်ာက္ျခင္း" ေရဒီယိုအစီအစဥ္၊ လြတ္လပ္တဲ့အာရွအသံ၊
ေၾကးမံု ဦးေသာင္း(ေအာင္ဗလ) ေရး "ဗိုလ္ေနဝင္း ဇာတ္လမ္းရႈပ္သမွ်" ႏွင့္ "ဘီလူးတို႕ရြာ"၊
(Photo - Irrawaddy, လူထုဦးလွ ဂ်ပန္အသြား ဒီဆူဇာ ဦးခင္ေဇာ္၏ ႏႈတ္ဆက္ပြဲ(၁၉၆၁)တြင္ သတင္းႏွင့္ စာေပသမားမ်ားႏွင့္ အတူ(ေနာက္တန္း ဝဲမွ ၈ ေယာက္ေျမာက္တြင္ ဦးဝင္းတင္)
Daw Suu in NPD
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေနျပည္ေတာ္တြင္ မဲဆြယ္ စည္းရုံး
ဓာတ္ပုံသတင္း
မတ္ ၆၊ ၂၀၁၂
ဓာတ္ပုံသတင္း
မတ္ ၆၊ ၂၀၁၂
[ဓာတ္ပုံမ်ား-AP]"ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံဟာ သယံဇာတေတြ အင္မတန္ခ်မ္းသာတဲ႔ႏိုင္ငံပါ။ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ အခ်မ္းသာဆံုးႏိုင္ငံ လို႔ေျပာရင္ေတာင္မွ မွားမယ္လို႔မထင္ပါဘူး။ဒါေပမယ္႔လည္း တစ္ခ်ိန္တဲမွာ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ျပည္သူေတြဟာ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ အဆင္းရဲဆံုးျပည္သူေတြဘဲလို႔ေျပာလို႔ရွိရင္လည္းမွန္မွာဘဲ" ဟု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေနျပည္ေတာ္ ဒကၡိဏသီရိ ျမိဳ႕တြင္ ေျပာဆုိေၾကာင္း Yangon Press International သတင္းဌာန၏ Facebook တြင္ ေရးထားသည္။
Amnesty Prison Art Show 2012
ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းမ်ားရဲ႕ Amnesty ပန္းခ်ီျပပြဲ
တာရာေ၀ယံ
မတ္လ ၅၊ ၂၀၁၂
တာရာေ၀ယံ
မတ္လ ၅၊ ၂၀၁၂
"ျပပြဲမွာ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ၃၀ ေက်ာ္ရဲ႕ ေထာင္တြင္းမွာေရးဆြဲထားတဲ့ လက္ရာေတြနဲ႔ အက်ဥ္းေထာင္ခံစားမႈ ပန္းခ်ီကားေတြကုိ ျပသသြားမွာပါ။ ၇၄၊ ၇၅၊ ၇၆ ျဖတ္သန္းခဲ့သူေတြရယ္၊ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြရယ္၊ ၉၆ ေက်ာင္းသားေတြရယ္၊ ၂၀၀၇ ဗကသျဖတ္သန္းေနတဲ့သူေတြရယ္ အစရွိသျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးမ်ဳိးဆက္ အသီးသီးပါ၀င္ျပသမယ့္ ပန္းခ်ီျပပြဲျဖစ္ပါတယ္။" ဟု ပြဲစီစဥ္သူ တစ္ဦးက ေျပာပါတယ္။
ဆက္လက္၍ ျပပြဲကုိက်င္းပရျခင္းရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံအက်ဥ္းေထာင္အသီးသီးတြင္ က်န္ရွိေနေသးေသာ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား လႊတ္ေပးေရးအတြက္ အႏုပညာျဖင့္ တင္ျပျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျပပြဲတြင္ အခ်ဳိ႕ပန္းခ်ီကားမ်ားကုိ ေရးခ်သြားမွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျပပြဲတြင္ ေရာင္းရေငြမ်ားကုိ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား ေထာက္ပံေရးႏွင့္ လူမႈအက်ဳိးျပဳလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ သုံးစြဲသြားမွာျဖစ္ေၾကာင္း အဆုိပါ စီစဥ္သူမ်ားက ရွင္းျပပါတယ္။
"က်ေနာ္တုိ႔ ျပပြဲမွာ ၈၈ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြျဖစ္တဲ့ ကုိမင္းကုိႏုိင္၊ ကုိေဌးႂကြယ္၊ ကုိဂ်င္မီ၊ ကုိျပဳံးခ်ဳိ အစရွိတဲ့သူေတြအပါအ၀င္ ေထာင္ခံစားမႈနဲ႔ေရးဆြဲထားတဲ့ ပန္းခ်ီလက္ရာေတြကုိ ပုိ႔စကဒ္အျဖစ္ ေရာင္းခ်သြားမွာပါ။ ပါ၀င္ျပသၾကတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလုံးရဲ႕လက္ရာေတြပါ၀င္တဲ့ ျပပြဲကတ္တေလာက္ (callog) ကုိလည္း အမွတ္တရေရာင္းခ်သြားမွာျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြရဲ႕ ပန္းခ်ီလက္ရာေတြဟာ အႏုပညာစံအရ အားနည္းခ်င္ နည္းပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ လူသားဆန္မႈနဲ႔ ခံစားၾကည့္မယ္ဆုိရင္ တန္ဖုိးမျဖတ္ႏုိင္တဲ့ ထူးျခားတဲ့ လက္ရာေတြလုိ႔ အေသအခ် ေျပာႏုိင္ပါတယ္။" ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းမ်ားအဖြဲ႕မွ စီစဥ္သူမ်ားက ဆုိပါတယ္။
အဆုိပါ Amnesty Prison Art Show 2012 ပန္းခ်ီျပပြဲကုိ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းမ်ားအဖြဲ႕မွ ကုိထြန္း၀င္းၿငိမ္း (၀၉၅၁၃၇၄၂၀)၊ ကုိဗသက္ေအာင္ (၀၉၄၉၂၈၆၁၅၃)၊ ကုိဆန္နီ (၀၉၇၃၁၆၆၈၀၅)၊ ကုိေအာင္ထြန္း (၀၁၃၇၅၇၄၅) တုိ႔က ျပပြဲျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ တာ၀န္ခံစီစဥ္ခဲ့ၾကေၾကာင္း သတင္းရရွိပါတယ္။
Ludu Sein Win
မရဲတရဲနဲ႔ေရးႀကည့္လိုက္တာပါ
လူထုစိန္၀င္း
မတ္ ၅၊ ၂၀၁၂
စာေပစိစစ္ေရးက အပုဒ္လုိက္ ျဖတ္ေတာက္ မီဒီယာဥပေဒဆုိင္ရာ ေဆာင္းပါး
လူထုစိန္၀င္း
မတ္ ၅၊ ၂၀၁၂
စာေပစိစစ္ေရးက အပုဒ္လုိက္ ျဖတ္ေတာက္ မီဒီယာဥပေဒဆုိင္ရာ ေဆာင္းပါး
"---မီဒီယာကို ခ်ဳပ္ကိုင္ဖို႔ ေရးဆြဲတဲ့ ဥေပဒကို မီဒီယာသမားေတြကိုယ္တုိင္ ပါ၀င္ေဆြးေႏြးအႀကံေပးႀကတယ္ ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္အံ့ႀသမိတယ္။ သတင္းမီဒီယာသမားစစ္စစ္ေတြမွ ဟုတ္ရဲ့လား လို႔လည္း အေတြးေရာက္မိတယ္။ ကိုယ့္လည္ပင္းကို စြပ္မယ့္ ႀကိဳးကြင္းကို ကိုယ္တိုင္ ၀င္က်စ္ေပးတာနဲ႔ မတူဘူးလား---"
Than Win Hlaing - Articles
ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္က်င္းပခဲ့ေသာ ေရြးေကာက္ပြဲမ်ားကို စစ္တမ္းထုတ္ၾကည့္ျခင္း - အပိုင္း (၂)
သန္း၀င္းလႈိင္
မတ္လ ၅၊ ၂၀၁၂
သန္း၀င္းလႈိင္
မတ္လ ၅၊ ၂၀၁၂
အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအသစ္အရ လႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္ထား႐ွိၿပီး၊ ေအာက္လႊတ္ေတာ္အတြက္ အမတ္ (၁၃၂) ေယာက္ႏွင့္ အထက္လႊတ္ေတာ္အတြက္ အမတ္(၃၆)ေယာက္ ေ႐ြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ရမည္ျဖစ္သည္။ ေအာက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ (၁၃၂) ေယာက္ထဲတြင္ နယ္မ်ားမွ ေ႐ြးေကာက္ ရမည့္ အမတ္ဦးေရ (၉၂) ဦး၊ ကရင္အမ်ိဳးသား (၁၂) ဦး၊ အိႏိၵယအမ်ိဳးသား (၈) ဦး၊ အဂၤလိပ္-ျမန္မာကျပား (၂) ဦး၊ ဥေရာပတုိက္သား (၃)ဦး၊ စက္မႈလက္မႈႏွင့္ ကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္း၏ ကိုယ္စားလွယ္ (၁၁) ဦး၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွ (၁၂) ဦး၊ အိႏိၵယအလုပ္သမားကိုယ္စားလွယ္ (၂)ဦး၊ အိႏိၵယမဟုတ္ေသာ အလုပ္သမား ကိုယ္စားလွယ္ (၁) ဦးတို႔ ျဖစ္သည္။
လႊတ္ေတာ္ထဲ၌ ျမန္မာတို႔၏ မဲကိုထိန္းႏိုင္ရန္ရည္႐ြယ္ခ်က္ျဖင့္ စက္မႈလက္မႈကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္း၏ကိုယ္စားလွယ္ (၁၁) ဦးထဲ၌ ဥေရာပတုိက္သားကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္းမွ (၆) ဦး၊ အိႏိၵယကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္းမွ (၃) ဦး၊ တ႐ုတ္ကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္းမွ (၁) ဦး၊ ျမန္မာကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္းမွ (၁) ဦး စသည္ျဖင့္ ခြဲေ၀ခဲ့ျပန္သည္။
(၉၁)ဌာန အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆိုသည္မွာ ဌာနေပါင္း (၉၁) ဌာနသာ႐ွိ၍ ေခၚေ၀ၚခဲ့ျခင္းမဟုတ္ေပ။ ၁၉၃၅ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဥပေဒအရ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဌာနေပါင္း (၉၈)ဌာန ႐ွိသည့္အနက္ ၿဗိတိသွ်ဘုရင္ခံက အေရးႀကီးသည့္ ခုနစ္ဌာနကိုအုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး က်န္ (၉၁) ဌာနကို ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္ မ်ားႏွင့္ ၀န္ႀကီးအဖြဲ႕အားအုပ္ခ်ဳပ္ေစခဲ့သည္။ ျမန္မာအမ်ိဳးသားမ်ားအုပ္ခ်ဳပ္ရသည့္ (၉၁) ဌာနကိုအစြဲျပဳ၍ (၉၁) ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးဟု အမည္ တြင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
အမွန္စင္စစ္ ၄င္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးသည္ ႏိုင္ငံေရးစိတ္ဓာတ္တက္ႂကြႏိုးၾကားေနေသာ ျမန္မာတုိင္းရင္းသားမ်ားကို ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ဒုတိယအႀကိမ္ၿဖိဳခြဲဖ်က္ဆီးခဲ့သည့္ ႏိုင္ငံေရးလက္နက္ႀကီးမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ၿဗိတိသွ်တို႔သည္ စည္းစည္းလံုးလံုး ညီညီၫြတ္ၫြတ္ျဖင့္ နယ္ခ်ဲ့ဆန္႔က်င္ ေရး ဆင္ႏႊဲခဲ့ေသာ ၀ံသာႏုလႈပ္႐ွားမႈမ်ားကို ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရး လက္နက္ျဖင့္ ပထမအႀကိမ္ေအာင္ျမင္စြာ ႏွိမ္နင္းခဲ့သည္။ အလားတူပင္ တို႔ဗမာသခင္မ်ားဦးေဆာင္သည့္ လံုး၀လြတ္လပ္ ေရး ႀကိဳးပမ္းမႈႀကီးကို (၉၁)ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးျဖင့္ ေခၽြးသိပ္ရန္ ဒုတိယအႀကိမ္ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ မ်က္ႏွာစံုညီ အစည္းအေ၀းကို ၁၉၃၃ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ လန္ဒန္ၿမိဳ႕၌ က်င္းပခဲ့သည္။ ၿဗိတိသွ်အစိုးရ၏ ဖိတ္ၾကားခ်က္ အရ ဦးဘေဘ၊ ၀တ္လံုေတာ္ရဦးသိမ္းေမာင္၊ ဦးခ်စ္လႈိင္၊ ေဒါက္တာဘေမာ္၊ အိႏိၵယလူမ်ိဳးအမတ္ ထရပ္ဂ်ီ၊ ေဒါက္တာ ေဒၚေစာစ၊ ဆရာေ႐ႊဘ၊ မစၥတာကင္းပက္နက္၊ မစၥတာဟာဂ်ီ၊ မစၥတာေကာ၀ပ္စ္ဂ်ီ၊ မစၥတာဟာပါး၊ ဦးေ႐ႊသား စသည့္ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္ (၁၂)ဦးတို႔ တက္ေရာက္ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသည္။
ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္မ်ားသည္ ၿဗိတိသွ်ကိုယ္စားလွယ္မ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးရာတြင္ မိမိတို႔လိုလားခ်က္မ်ားကို အေျခအတင္ ေဆြးေႏြးခြင့္ မရခဲ့ေပ။ ၿဗိတိသွ်အစိုးရစီစဥ္ထားေသာ အခ်က္မ်ားကိုသာ အေျခခံကာ ၄င္းတို႔အလိုကိုလိုက္ေလ်ာ၍ တိုင္ပင္ႏွီးေႏွာၾကရသည္။ ဤသို႔ တိုင္ပင္ႏွီးေႏွာခဲ့သည္မ်ားကို အေျခခံၿပီး ၁၉၃၅ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးဥပေဒကို သတ္မွတ္ျပ႒ာန္းသည္။ အဆိုပါဥပေဒသည္ စာမ်က္ႏွာ ၁၀၅၊ ပုဒ္မေပါင္း ၁၅၆၊ အခန္းေပါင္း ၁၄ ခန္း ပါ၀င္၍ ဥပေဒအရ (၉၁) ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေပၚထြက္ခဲ့သည္။
ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ၁၉၃၅ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးဥပေဒအရ ေပးအပ္သည့္ (၉၁) ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးသည္ ျမန္မာျပည္သူမ်ားကို ကိုယ္ ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဆင့္ တိုးျမွင့္ေပးအပ္ျခင္းျဖစ္သည္ဟု အသံေကာင္းလႊင့္ခဲ့သည္။ ၄င္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးသည္ ၿဗိတိသွ်တို႔ ဆက္လက္စိုးမိုးအုပ္ခ်ုပ္ႏိုင္ေရးအတြက္ ကၽြန္သက္ရွည္ေစသည့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးျဖစ္သည္။ တနည္းဆိုေသာ္ ၄င္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးသည္ ၿဗိတိသွ်ဗ်ဴ႐ိုကရက္ႀကီးမ်ားႏွင့္ လူမႈေရးတို႔တြင္ ျခယ္လွယ္ေသြးစုပ္ အျမတ္ထုတ္ရန္ အကာအကြယ္ေပးသည့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွ်သာျဖစ္သည္။
(၉၁) ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ေလ့လာဆန္းစစ္ၾကည့္ပါက ထိုအုပ္ခ်ုပ္ေရးသစ္သည္ အသြင္သဏၭာန္အေဆာင္အေယာင္ အားျဖင့္ ဒိုင္အာခီအုပ္ ခ်ဳပ္ေရးထက္ ခမ္းနားထည္၀ါေသာ္လည္း အႏွစ္သာရအားျဖင့္ ကြာျခားမႈမရွိေခ်။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဌာနေပါင္း (၉၈) ဌာနရွိသည့္အနက္ ၿဗိတိသွ် ဘုရင္ခံက အေရးႀကီးသည့္ (၁) ကာကြယ္ေရးႏွင့္ စစ္တပ္၊ (၂) ႏိုင္ငံျခားဆက္သြယ္ေရး၊ (၃) ေငြဒဂၤါးသြန္းထု ထုတ္လုပ္ေရးႏွင့္ ေငြစကၠဴ ႐ိုက္ႏွိပ္ထုတ္လုပ္ေရး၊ (၄) သာသနာေရး၊ (၅) အိုင္စီအက္စ္ ေခၚ အိႏၵိယပဋိညာဥ္ခံရာထူးမ်ားအား ေစာင့္ေရွာက္ကာကြယ္ေရး၊ (၆) ေတာင္ တန္းေဒသေခၚ ႁခြင္းခ်န္ေသာေဒသမ်ားအား သီးျခားတိုက္႐ိုက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ (၇) အခြန္ကိစၥအပါအ၀င္ ဘ႑ာေရးမ်ားကို တိုက္႐ိုက္ တာ၀န္ယူအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့သည္။ ဘုရင္ခံသည္ ထိုခုႏစ္ဌာနႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျမန္မာ၀န္ႀကီးမ်ားႏွင့္ တိုင္ပင္ရန္မလိုေပ။ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္အမတ္ မ်ားႏွင့္ ၀န္ႀကီးအဖြဲ႔က စာတိုက္ႏွင့္ေၾကးနန္း၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ လမ္းပန္း ဆက္သြယ္ေရး၊ လယ္ယာႏွင့္ သစ္ေတာ၊ အခြန္အေကာက္၊ တရားစီရင္ေရး စသည့္ (၉၁) ဌာနကို ဘုရင္ခံႏွင့္ ညွိႏႈိင္းအုပ္ခ်ဳပ္ရသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသစ္တြင္ ၿဗိတိသွ်ဘုရင္ခံက အခ်က္အခ်ာ အက်ဆုံး ခုနစ္ဌာနကို မိမိတဦးတည္းခ်ဳပ္ကိုင္ၿပီး သာမာန္ဌာနမ်ားကို ျမန္မာတို႔အား တြဲဖက္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ေပးမည္ျဖစ္သည္။ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာမွာ ဘုရင္ခံ၌သာရွိသည္။ ျမန္မာျပည္သူတို႔အဖို႔ (၉၁) ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးသည္ ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္စာလွ်င္ ရာထူးတိုးခ်ဲ႔သတ္မွတ္ေပးထားသည္မွလြဲ၍ မည္သို႔မွ်မထူးျခားေပ။ ထို႔အျပင္ ရွမ္း၊ ကခ်င္၊ ခ်င္း၊ ကရင္၊ ကရင္နီ (ကယား) စေသာ ေတာင္တန္းေဒသမ်ား အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ျပည္မမပူးေပါင္းေစဘဲ သီးျခားခြဲထားျခင္းျဖင့္ ျမန္မာတိုင္းရင္းသား အခ်င္းခ်င္း စည္းလုံးညီညြတ္မႈကင္းကာ ေသြးခြဲအုပ္ခ်ဳပ္သည့္စနစ္ျဖစ္ေၾကာင္း သိသာထင္ရွားေပ သည္။
ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္လုံးတြင္ ပါ၀င္ရသည့္ အမတ္ဦးေရသတ္မွတ္ပုံႏွင့္ ေရြးခ်ယ္ပုံမ်ားမွာ တရားမွ်တမႈ လုံး၀မရွိေပ။ ဘုရင္ခံက မိမိအလိုေတာ္ရိမ်ားကို အမတ္အျဖစ္ ခန္႔ထားႏိုင္ခြင့္ ရွိျပန္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္ ႏွစ္ရပ္စလုံးတြင္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ လုံး၀မရွိေခ်။ ဘုရင္ခံသည္ အေရးႀကီးသည့္ ခုနစ္ဌာနကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားသည့္အျပင္ ဗီတို (Veto) ေခၚ တခ်က္လႊတ္ကန္႔ကြက္ပိုင္ခြင့္ အာဏာကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ထားသည္။
ဘုရင္ခံသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္သည့္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ျဖစ္ေသာ္လည္း အဂၤန္လန္႐ွိ ၿဗိတိသွ်အစိုးရႏွင့္ ၿဗိတိသွ်ပါလီမန္၏ အမိန္႔ကို နာခံရသည္။ ဘုရင္ခံသည္ ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္စလံုးမွ ဆံုးျဖတ္ျပဌာန္းၿပီးေသာ ဥပေဒမ်ားကို သေဘာတူေစကာမူ ၿဗိတိသွ်ဘုရင္ဧကရာဇ္က ၄င္းဥပေဒမ်ားသည္ ၿဗိတိသွ်ႏိုင္ငံႏွင့္ၿဗိတိသွ်လူမ်ိဳးအတြက္ ထိခိုက္နစ္နာရာေရာက္သည္ဟုယူဆပါက တစ္ႏွစ္ အတြင္း ဖ်က္သိမ္းေပးရသည္။
ဤသို႔ျဖင့္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ျမန္မာႏိုင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအသစ္ တိုးျမွင့္ေပးသည္ဆိုေသာ္လည္း ျမန္မာတို႔၌ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာ လုံး၀မ႐ွိ ေပ။ ၿဗိတိသွ်ဘုရင္၊ ဘုရင္မႏွင့္ ဘုရင္ခံတို႔သာလွ်င္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို စိတ္တိုင္းက် ျခယ္လွယ္ႀကီးစိုးရန္ ဖန္တီးထားေသာ ကြၽန္သက္႐ွည္ေစသည့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသာျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံေရးအသင္းအဖြဲ႔မ်ားက (၉၁)ဌာန အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို မလိုလားခဲ့ၾကေပ။ ေဒါက္တာဘေမာ္၏ ဆင္းရဲသား၀ံသာႏုအဖြဲ႔က (၉၁)ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို တြန္းလွန္မည္။ ႏိုင္ငံေရးအသင္းအဖြဲ႔မ်ားအားလံုး ညီၫြတ္ပါက ရာထူးလက္မခံဘဲ တိုက္ဖ်က္မည္ဟု ေႂကြးေၾကာ္ ခဲ့သည္။ ငါးပြင့္ဆိုင္အဖြဲ႔က အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအသစ္ကို တုိက္ဖ်က္ရန္ စီစဥ္ခဲ့သည္။ ဦးခ်စ္လႈိင္အဖြဲ႔က ေဒါက္တာဘေမာ္အဖြဲ႔ႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ ႐ြက္ရန္ လိုလားခဲ့သည္။ တို႔ဗမာသခင္မ်ားက ရာထူးလက္မခံဘဲ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအသစ္ကိုတိုက္ဖ်က္မည္ဟု ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့ျပန္သည္။
အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသစ္တုိက္ဖ်က္ေရး ေႂကြးေၾကာ္သံမ်ား ၾကားမွပင္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရသည္ ၁၉၃၆ ႏို၀င္ဘာ ၁၀ ရက္ မွ ၁၄ရက္ေန႔အထိ ျမန္မာႏိုင္ငံစီရင္အုပ္ခ်ဳပ္မႈအက္ဥပေဒ (၉၁ ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရး) အရ ပထမဆံုးေအာက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို က်င္းပခဲ့သည္။ ေ႐ြးေကာက္ပြဲတြင္ ငါးပြင့္ဆိုင္ပါတီမွ (၄၆) ဦး၊ ေဒါက္တာဘေမာ္၏ ဆင္းရဲသား၀ံသာႏု (ဓားမ) ပါတီမွ ၁၆ ဦး၊ ဦးခ်စ္လိႈင္ ဂ်ီစီဘီေအမွ (၁၂)ဦး၊ ကိုယ့္မင္းကိုယ့္ခ်င္းအဖြဲ႔မွ (၃) ဦး၊ ေဖဘီယန္ပါတီမွ (၁) ဦး (ဦးေမာင္ျမစ္) ႏွင့္ ေ႐ႊေတာင္ၾကားပါတီမွ (၂)ဦး၊ သက္ပန္းဂ်ီစီဘီေအမွ (၁)ဦးႏွင့္ တသီးပုဂၢလအမတ္ (၁၇)ဦးတို႔ ေ႐ြးခံရသည္။
သို႔ေသာ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲတြင္ ငါးပြင့္ဆိုင္အဖြဲ႕သည္ အမတ္အမ်ားစုအႏိုင္ရ႐ွိေသာ္လည္း အမတ္ေဟာင္းမ်ားလ်ာထားစဥ္ကပင္ အတြင္းေရး အားျဖင့္ စိတ္၀မ္းကြဲျပားေနၾကရာ အစိုးရမဖြဲ႔ႏိုင္ေသာအေျခႏွင့္ ႀကံဳေတြ႔ရသည္။
ထိုအခါ ေဒါက္တာဘေမာ္သည္ ငါးပြင့္ဆိုင္တြင္ သေဘာကြဲျပားေနေသာ အမ္ေအဦးေမာင္ႀကီး၊ ၀တ္လံုဦးပု၊ ေဒါက္တာသိန္းေမာင္၊ မိတၳီလာဦးဘရင္၊ မႏၱေလးဦးဘဦးစသည္တို႔ႏွင့္ အိႏိၵယတိုင္းရင္းသားအမတ္မ်ား၊ ကရင္အမ်ိဳးသား အမတ္မ်ား၊ ရခိုင္အမ်ိဳးသားအမတ္မ်ား၊ ဦးခ်စ္လႈိင္အဖြဲ႔၊ တသီးပုဂၢလအမတ္မ်ားႏွင့္ ညွႇိႏႈိင္းရာ အမတ္ဦးေရအဖြဲ႔၀င္ ၇၀မွ် ရ႐ွိသြားေလသည္။ ထိုစဥ္အတြင္း အစိုးရအဖြဲ႔မဖြဲ႔ႏိုင္ေၾကာင္း ကို ဦးဘေဘသည္ ဘုရင္ခံထံသို႔ ၁၉၃၇ခုႏွစ္ မတ္လ၁၁ရက္ ေန႔တြင္ အေၾကာင္းျပန္လုိက္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရင္ခံက ေဒါက္တာ ဘေမာ္အား အစိုးရအဖြဲ႔ေစရာ ေဒါက္တာဘေမာ္၏ ၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရအဖြဲ႔ကို ၁၉၃၇ခုႏွစ္ မတ္လ၂၆ ရက္ေန႔တြင္ အတည္ျပဳ၍ ၁၉၃၇ခုႏွစ္ ဧၿပီလ၁ရက္မွစ၍ အုပ္ခ်ဳပ္ရန္ ေ႐ြးခ်ယ္လိုက္သည္။
ၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရအဖြဲ႔၀င္မ်ားမွာ -
(၁) ေဒါက္တာဘေမာ္ - နန္းရင္း၀န္ႏွင့္ဘ႑ာေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၂) ေ႐ႊက်င္ဦးပု (ငါးပြင့္ဆိုင္အဖြဲ႔) - သစ္ေတာေရးရာ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၃) ဦးေပၚထြန္း (ဦးခ်စ္လႈိင္အဖြဲ႔) - ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၄) သာယာ၀တီဦးေမာင္ေမာင္ (ေဒါက္တာဘေမာ္အဖြဲ႔) - ပညာေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၅) ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္ - ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
(၆) ေစာေဖသာ - ေျမႏွင့္အခြန္ဘက္ဆိုင္ရာ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္တို႔ျဖစ္ၾကသည္။
သို႔ေသာ္ ထိုေန႔မွာပင္ ဦးဘေဘေခါင္းေဆာင္ေသာ ငါးပြင့္ဆိုင္အဖြဲ႔က ေဒါက္တာဘေမာ္ဦးေဆာင္ေသာ ၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရ တဖြဲ႔လံုးကို အယံုအၾကည္မ႐ွိအဆိုတင္သြင္းခဲ့ရာ လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌဦးခ်စ္လႈိင္က ၀န္ႀကီးအဖြဲ႔အသစ္ကို မတ္လ ၁၁ရက္ေန႔ တြင္ ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ၿပီးျဖစ္ေသာ္ လည္း ၁၉၃၇ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၁ရက္ေန႔မွသာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ၾကရမည့္သူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယခု တင္သြင္းေသာအဆိုသည္ ေဘာင္လြတ္ၿပီး အခ်ိန္မက်ေသးေၾကာင္း အေၾကာင္းျပကာ အဆိုကိုပယ္ခ်လိုက္သည္။
ၿဗိတိသွ်အစိုးရအေနျဖင့္ (၉၁) ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးအသစ္လည္ပတ္ေရးအတြက္ ပါ၀င္ေဆာင္႐ြက္မည့္အမႈထမ္းမ်ားအား ရာထူးအဆင့္အတန္း အလုိက္ အခြင့္အေရးမ်ားေပးခဲ့သည္။ နန္းရင္း၀န္အား လစာေငြ က်ပ္ ၃၀၀၀၊ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္တစ္ဦးလွ်င္ လစာေငြ ၂၅၀၀က်ပ္၊ လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌ အတြက္ လစာေငြ က်ပ္ ၇၅၀၊ အမတ္တစ္ဦးလွ်င္ လစာေငြ က်ပ္ ၂၅၀ ႏွင့္တကြ ေန႔တြက္ခရီးစားရိတ္မ်ားေပးရန္ သတ္မွတ္ေပးခဲ့သည္။ ယင္းမက္လံုးမ်ားျဖင့္ ဆြဲေဆာင္သျဖင့္ အခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ မ်ားမွာ (၉၁) ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးတည္တံ့ေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကသည္။
ဤသို႔ျဖင့္ ၁၉၃၇ ဧၿပီ ၁ရက္ေန႔တြင္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို အိႏိၵယမွသီးျခားခြဲထုတ္ၿပီး ၁၉၃၅ ျမန္မာႏိုင္ငံစီရင္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ဥပေဒအရ စတင္အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေလသည္။
သို႔ေသာ္ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးမွ ဦးေဆာင္၍ (၉၁) ဌာန အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို အၿမိဳ႔ၿမိဳ႔အ႐ြာ႐ြာ၌ ကန္႔ကြက္ပြဲ က်င္းပခဲ့ၾကသည္။
အထက္ေဖာ္ျပပါ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအသစ္႐ႈတ္ခ်ပြဲမ်ားအျပင္ ဥပေဒျပဳေအာက္လႊတ္ေတာ္တြင္ အစည္းအေ၀းက်င္းပတုိင္းလည္း အတိုက္အခံတို႔ က အယံုအၾကည္မ႐ွိအဆိုကို တင္သြင္းခဲ့ၾကသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္တြင္ အဆိုတင္သြင္းၾက၊ အေပးအယူလုပ္ၾကႏွင့္ ႏိုင္ငံေရး အတြက္ အက်ိဳးမျပဳႏိုင္ေၾကာင္းကို ေဒါက္တာဘေမာ္က ၁၉၅၉ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာထုတ္ The Guardian Magazine တြင္ ေအာက္ပါအတိုင္း ေရးသားခဲ့ေလသည္-
"လိမၼာစြာေရးသားျပဌာန္းထားေသာျပဳျပင္ခ်က္မ်ားပါသည့္ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုစနစ္သည္ ထိေရာက္စြာအုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းမ႐ွိေသာ အစိုးရ အဖြဲ႔ မ်ားကိုသာ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ေလသည္။ အစိုးရအဖြဲ႔မ်ားသည္ အုပ္ခ်ဳပ္ရန္အာဏာအခြင့္လည္း မ႐ွိၾက။ အခြင့္အေရးအခ်ိဳ႕ကို ေဝငွ၍ခံစားၾက ျခင္းျဖင့္သာ ၿပီးရသည္။ ရာထူးတည္ၿမဲေရးအတြက္ အေပးအယူလုပ္ျခင္းျဖင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ရသည္က မ်ားခဲ့၏…."
အထက္ေဖာ္ျပပါ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ကို ေလ့လာျခင္းျဖင့္ (၉၁) ဌာနအစိုးရတြင္ အာဏာမ႐ွိေၾကာင္း၊ ျမန္မာျပည္သူလူထုကို မည္သို႔မွ် အက်ိဳးမျပဳေၾကာင္းႏွင့္ ၿဗိတိသွ်စိုးမိုးအုပ္ခ်ဳပ္ေရးတည္တံ့ရန္ အသက္ဆက္ေပးသည့္ နည္းပရိယာယ္တစ္ရပ္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း သိသာထင္႐ွား ေလသည္။ (၉၁)ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးသည္ ဒိုင္အာခီႏွင့္မျခားဘဲ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ်က္လွည့္ျပျခင္းသာ ျဖစ္သျဖင့္ ျမန္မာလူထုက မလိုလားခဲ့ေပ။ ထိုအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို လက္ခံသည့္အမတ္မ်ား၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္မ်ားႏွင့္ နန္းရင္းဝန္မ်ား သာလွ်င္ လခႀကီးမ်ားႏွင့္ အခြင့္အေရးမ်ား ရ႐ွိခံစားၾကရသည္။ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားအမ်ားစုမွာ တေန႔တျခား ဆင္းရဲက်ပ္တည္းလာခဲ့သည္။ နယ္ခ်ဲ႕အရင္း႐ွင္မ်ား၏ ဖိစီးႏွိပ္စက္မႈဒဏ္ေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုး တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အလုပ္သမားႏွင့္ ဆရာစံဦးေဆာင္ေသာ ေတာင္သူလယ္သမားအေရးေတာ္ပံုမ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့ရသည္။ (၉၁) ဌာန အစိုးရ၏ အာဏာကင္းမဲ့ပံုႏွင့္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရက အရင္း႐ွင္တို႔ဘက္မွ ရပ္တည္ခဲ့ပံုမ်ားကို ၁၉၃၈ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၈ ရက္ေန႔တြင္ စတင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ေရနံေျမသပိတ္ႏွင့္ ၁၃၀၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပံုႀကီးက သိသာထင္႐ွားလွသည္။
ဤသို႔ျဖင့္ နယ္ခ်ဲ႕လက္ပါးေစၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရကသည္ ျပည္သူတို႔၏ အေရးအခင္းတြင္ အရင္း႐ွင္တို႔ဘက္မွ ရပ္တည္၍ ျပည္သူတို႔အား တဖက္သတ္ ဖိႏွိပ္ခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္ ေဒါက္တာဘေမာ္ဦးေဆာင္ေသာ နယ္ခ်ဲ႕လက္ပါးေစၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရသက္တမ္းအတြင္း ၁၉၃၈ ဇန္နဝါရီလ ၈ ရက္ေန႔တြင္ ျဖစ္ ပြားခဲ့ေသာ ေခ်ာက္ေရနံေျမသပိတ္၊ ၁၉၃၈ ဇူလိုင္လ ၂၆ရက္ေန႔တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ကုလား-ဗမာ အဓိက႐ုဏ္း၊ ၁၉၃၈ ဇူလိုင္ ၃၀ရက္ေန႔တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ မႏၱေလး ကုလား-ဗမာအဓိက႐ုဏ္း၊ ၁၉၃၈ ဒီဇင္ဘာလ ၁၄ ရက္ေန႔တြင္ ပဲခူးခ႐ိုင္ႏွင့္ သထံုခ႐ိုင္တို႔မွ ေတာင္သူလယ္ သမား႐ွစ္ေသာင္းေက်ာ္ လယ္သီးစားဥပေဒၾကမ္းႏွင့္ လယ္ေျမလႊဲေျပာင္းေရးဆိုင္ရာ ဥပေဒၾကမ္းမ်ား အတည္ျပဳေရးအတြက္ ေတာင္းဆို ဆႏၵျပပြဲမ်ား၊ ၁၃၀၀ျပည့္ အေရးေတာ္ပံု၊ ၁၉၃၈ ဒီဇင္ဘာလ ၂၀ ရက္ေန႔တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ ေက်ာင္းသားအေရးအခင္း၊ ၁၉၃၉ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၀ရက္ေန႔တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ မႏၱေလးအာဇာနည္(၁၇) ဦးက်ဆံုးခဲ့ရသည့္ လူထုအေရးအခင္းမ်ားေၾကာင့္ ၁၉၃၉ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၆ရက္ေန႔တြင္ ေဒါက္တာဘေမာ္ဦးေဆာင္သည့္ ၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရသည္ အယံုအၾကည္မ႐ွိအဆို တင္သြင္းခံရကာ ျပဳတ္က် သြားခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ၁၉၃၉ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၂၇ ရက္ေန႔တြင္ ေ႐ႊက်င္ဦးပုေခါင္းေဆာင္ေသာ ၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရတက္လာခဲ့သည္။ ဦးပု ၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရကို ၁၉၃၀ျပည့္ႏွစ္ စက္တင္ဘာလ (၇) ရက္ေန႔တြင္ ဥပေဒျပဳေအာက္လႊတ္ေတာ္အစည္းအေဝးတြင္ ဦးဘေဘက ေ႐ႊက်င္ဦးပုၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရကို အယံုအၾကည္မ႐ွိအဆို တင္သြင္းရာ အဆိုဘက္မွ ေထာက္ခံမဲ ၈၁မဲ၊ ကန္႔ကြက္မဲ ၃၂ မဲျဖင့္ အႏိုင္ရ႐ွိေသာေၾကာင့္ အစိုးရသက္တမ္း (၇) လသာ ႐ွိေသးေသာ ဦးပုၫြန္႔ေပါင္းအစုိးရ ျပဳတ္က်သြားခဲ့ရျပန္သည္။
၁၉၄၀ျပည့္ႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၉ရက္ေန႔တြင္ ဂဠဳန္ဦးေစာဦးေဆာင္သည့္ ၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရ ဖြဲ႔စည္းခဲ့သည္။
အစိုးရအဖြဲ႔ဝင္မ်ားမွာ-
(၁) ဂဠဳန္ဦးေစာ - နန္းရင္းဝန္၊ သစ္ေတာေရးႏွင့္ပညာေရးဝန္ႀကီးခ်ဳပ္
(၂) ဆာေပၚထြန္း - အခြန္ေတာ္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္
(၃) ဦးသာယာဝတီေမာင္ေမာင္ - သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးဝန္ႀကီးခ်ဳပ္
(၄) ဦးေအး - ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီးခ်ဳပ္
(၅) ဦးဘသန္း - ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရးဝန္ႀကီးခ်ဳပ္
(၆) ေစာေဖသာ - တရားေရးဝန္ႀကီးခ်ဳပ္
(၇) ဦးဘသီ - ဘ႑ာေရးဝန္ႀကီးခ်ဳပ္
(ေနာက္ပိုင္းတြင္ အစိုးရအဖြဲ႔အတြင္းသို႔ ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္၊ ပုသိမ္ဦးဘအုန္းႏွင့္ မိတၳီလာဦးဘရင္တို႔ ပါဝင္လာၾကသည္။)
ဤသို႔ ျမန္မာျပည္သူတို႔မလိုလားသည့္ (၉၁) ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ ဆက္လက္တည္ၿမဲေနဆဲပင္ျဖစ္သည္။
ဂဠဳန္ဦးေစာအစိုးရလက္ထက္တြင္ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားကို ပိုမိုဖိႏွိပ္ႏွိပ္စက္ခဲ့သည္။ ဂဠဳန္ဦးေစာသည္ ဗမာ့ထြက္ရပ္ဂိုဏ္းႀကီး၏ အမ်ိဳးသား စည္းလံုးညီၫြတ္ေရးအတြက္ ဖိတ္ေခၚခ်က္ကို လက္မခံခဲ့ေခ်။ ထို႔အျပင္ ဦးေစာသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဟန္း ပ်ိဳအဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွ ႀကီးမွဴး၍ လံုးဝလြတ္ လပ္ေရးအတြက္ တမ်ိဳးသားလံုးပါဝင္ရန္ တုိက္တြန္းခ်က္ကိုလည္း မိမိတစ္ဦးတည္းအေန ျဖင့္ လြတ္လပ္ေရးေတာင္းမည္ဟု အေၾကာင္းျပကာ ျငင္းပယ္ခဲ့သည္။ ထို႔အျပင္ ဦးေစာအစိုးရလက္ထက္တြင္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရအလိုက် စင္ၿပိဳင္ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔မွ ႏိုင္ငံေရးသမားအမ်ားအျပား ဖမ္းဆီးခဲ့သည္။ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးႀကီး၏ ဂုဏ္သိကၡာက်ဆင္း ပ်က္စီးေစရန္လည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။ ဤကဲ့သို႔ေသာ မတရားမႈမ်ား ႏွင့္ ဖိႏွိပ္မႈမ်ားေၾကာင့္ ႏိုင္ငံတဝွမ္းလံုးတြင္ ဆူပူအံုႂကြမႈမ်ား ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ၁၉၄၁ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၈တြင္ ေအာက္လႊတ္ေတာ္ အစည္းအေဝး၌ အတိုက္အခံေခါင္းေဆာင္ ဦးဘေဘက ဦးေဆာင္ေသာအစိုးရအေပၚ အယံုအၾကည္မ႐ွိအဆို တင္သြင္းခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ၁၉၄၁ မတ္၁၉တြင္ ေအာက္လႊတ္ေတာ္တြင္ အဆိုကိုမဲခြဲရာ ေထာက္ခံမဲ ၄၇မဲ၊ ကန္႔ကြက္မဲ ၇၂မဲရ႐ွိသျဖင့္ အဆို႐ႈံးနိမ့္ကာ ဦးေစာအစိုးရ တည္ၿမဲခဲ့သည္။
နန္းရင္းဝန္ဂဠဳန္ဦးေစာသည္ လံုးဝလြတ္ေျမာက္ေရးကိုေတာင္းဆိုမည္ဟုေၾကညာကာ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၂၃ ရက္ေန႔တြင္ အဂၤ လန္သို႔ ထြက္ခြာခဲ့သည္။ ဦးေစာမ႐ွိခိုက္ ဆာေပၚထြန္းက တာဝန္ယူကာ (၉၁) ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ဆက္လက္လည္ပတ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ (၉၁) ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးေခတ္ ၅ႏွစ္တာကာလအတြင္း ၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရမ်ားသာ ဖြဲ႔စည္းႏိုင္ခဲ့ၿပီး ထိုၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရမ်ားမွာလည္း မၾကာခဏ အယံုအၾကည္မ႐ွိအဆိုျဖင့္ ျဖဳတ္ခ်ျခင္းခံခဲ့ရသျဖင့္ (၅) ႏွစ္အတြင္း အစိုးရ (၄) ႀကိမ္ေျပာင္းခဲ့သည္။ ၁၉၄၂ ဇန္နဝါရီလဆန္းတြင္ ဗမာ့လြတ္ လပ္ေရးတပ္မေတာ္ႏွင့္ ဂ်ပန္တပ္မ်ားသည္ ၿမိတ္၊ ေမာ္လၿမိဳင္၊ စစ္ေတာင္းစသည့္ၿမိဳ႕မ်ားကိုသိမ္းပိုက္ေသာအခါ ၿဗိတိသွ်ဘုရင္ခံႏွင့္ အစိုးရ အဖြဲ႔ဝင္မ်ား ၁၉၄၂ မတ္ (၁) ရက္ေန႔ ရန္ကုန္မွ အိႏိၵယႏိုင္ငံ ဆင္းမလားၿမိဳ႕သို႔ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ခဲ့ၿပီးေနာက္ (၉၁) ဌာန အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ခ်ဳပ္ၿငိမ္း သြားခဲ့ေလသည္။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)
Sunday, March 4, 2012
Cartoon Nay Myo Aye - Nothing is Nothing above the law
ကာတြန္းေနမ်ဳိးေအး - ဥပေဒအထက္မွာ မရွိဘူးဆိုုတာ မရွိဘူး
မတ္ ၅၊ ၂၀၁၂
--
Send email to - editors@moemaka.com to contact and contribute with MoEmAKa
MoeMaKa on Facebook Page from here (For Burma / Myanmar User)
MoeMaKa News & Media covering Burmese Community
PO Box 320-207, San Francisco, CA 94132-0207, USA.
http://MoeMaKa.Com - Burmese Language
http://MoeMaKa.Org - English Edition
http://MoeMaKa.Net - Audio & Video Archives
