(အဆံုး )
" Cut ..this is the last scene "
ဆိုေသာ အသံအဆံုးမွာမွ ဒါဟာ ေနာက္ဆံုးဇာတ္ဝင္ခန္း ဆုိတာ ကၽြန္မ သိလုိက္ရသည္။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း ေလာက၏ ထိုးဇာတ္မ်ားသည္ ထိုသို႕ခ်ည္း ၿဖစ္၏။ ဘာကိုမွ သိပ္ၿပီး ၾကိဳမသိတာက ေကာင္းတာလား ဆိုးတာလား ကၽြန္မ စဥ္းစားေနမိသည္။
ကိုယ္ပိုင္ စိတၱဇနာမ္မ်ား၊ အေငြ႕အသက္မ်ား၊ ေၿခရာ လက္ရာမ်ား အားလံုးကို ကၽြန္မ လုိက္လံသိမ္းဆည္းေနဆဲ မီးသမား မွန္သမား ကင္မရာသမား မ်ားကလည္း ပစၥည္းေတြ သိမ္းေနၾကသည္။တခ်ိဳ႕ေသာ ဇာတ္လုိက္ေက်ာ္မ်ားက ကိုယ္ပါဝင္ သရုပ္ေဆာင္ခဲ့ေသာ ကဒ္မ်ားကို ေမာ္နီတာတြင္ ၿပန္ၾကည့္ေနၾက၏။
" ေဟ့ .. မင္း ၿပန္မၾကည့္ေတာ့ဘူးလား .."
" ဟင့္အင္း .. အဆင္ေၿပတယ္ မဟုတ္လား .."
" အားးးး အဆင္ေၿပရံုဘယ္ကမလဲ … သိပ္ေကာင္းတယ္ .."
ဇာတ္ညႊန္းသမားက အားရေက်နပ္သံၾကီးႏွင့္ ဝင္္ေၿပာသည္။ ကၽြန္မကေတာ့ ထိုသူ႕ကို အမုန္းဆံုး ၿဖစ္သည့္ အေလ်ာက္ ဘာမွၿပန္မေၿပာၿဖစ္။ ဘာမွ သိပ္ေလးလံၿခင္း မရွိေသာ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းတခ်ဳိ႕ကို ကားေပၚ ပစ္တင္လုိက္သည္။ ဘုရားသခင္။ ကၽြန္မ ဘယ္ကို သြားရမွာတဲ့လဲ။ ေနာက္ထပ္ ထပ္ကရမယ့္ ၿပဇာတ္က ဘာတဲ့လဲ။ ခက္ေတာ့ ခက္ေနၿပီ။
ကၽြန္မ ကားကို မွီၿပီး ဘာမွ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ မပါေသာ ကဒ္မ်ားကို တကဒ္ၿပီးတစ္ကဒ္ၾကည့္ကာ ေက်နပ္ အားရေနသူမ်ားကို ၾကည့္ေနမိသည္။ ေလာကတြင္ လူတခ်ိဳ႕သည္ ဗီလိန္အၿဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ရသည္ကို ေက်နပ္ေနတတ္တာကို ကၽြန္မ ခုမွသိလိုက္တာမွ မဟုတ္ပဲ။ ထိုစဥ္ အရိပ္တစ္ခု ၿဖတ္ကနဲ ထိုးက်လာသၿဖင့္ ေယာင္ရမ္းၿပီး ေနာက္ဆုတ္မိမလို ၿဖစ္ၿပီးကာမွ မွီထားေသာ ကားေၾကာင့္ ဘယ္မွ မေရာက္လုိက္။ ေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဝတ္ရံုနက္ႏွင့္ တံစဥ္လုိတုတ္ၾကီး ကိုင္ထားေသာ ေသမင္းတမန္ ။
" ဒီကားမွာ နင္ပါလို႕လား .."
ကၽြန္မ သူ႕ကို ဇေဝဇဝါ ၾကည့္လုိက္မိေတာ့ သူက မ်က္ႏွာဖံုးကို ဆြဲခၽြတ္ရင္း ကၽြန္မကို မသက္မသာ ၾကည့္သည္။
" နင့္ မွတ္ဥာဏ္ေတြ မေကာင္းေတာ့ဘူး "
" ဟုတ္လား . အင္း .. ငါ့မွတ္ဥာဏ္ေတြ မေကာင္းေတာ့ဘူး။ ဒီေန႕ရိုက္တဲ့ အခန္းေတာင္ ဘာမွန္းမသိ လုိက္ဘူး .. ဒီေန႕ ေနာက္ဆံုးေန႕ ဆုိတာလည္း ငါ မသိလုိက္ဘူး "
" နင္ကေတာ့ တကယ့္စံပါပဲ .. သရုပ္ေဆာင္တာေတာ့ ေကာင္းပါရဲ႕ နင္ မသိတာခ်ည္းပဲ။ ဒါထက္ နင္ ဘာၿဖစ္ေနလဲ .. တစ္ခုခု .."
" အင္း .. အမ္နီးရွားလုိ ဟာမ်ိဳး .."
သူ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္သည္။ ခုမွ သူ႕ရယ္သံက သူဝတ္ထားေသာ ေသမင္းတမန္ ဝတ္စံုႏွင့္ လုိက္ဖက္ေနေသာ္လည္း ေၾကာက္စရာ မေကာင္း။ကားရိုက္တုန္းက သူ ဒီလုိရယ္ေမာခြင့္မရခဲ့ဟု ထင္သည္။
" အမွန္က နင္က ဒီကားထဲမွာ ေသၿပီးသားလူေလ .. တကယ္ေသမေသ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အတည္ၿပဳရင္း ထပ္ခါ ထပ္ခါ ေသေနတာေလ .. နင္မမွတ္မိဘူးလား .."
" မွတ္မိ သလိုလိုပဲ …"
" အဓိကကေတာ့ ေသဆံုးၿပီးသား လူတစ္ေယာက္က သူ႕နားက ေနာက္ထပ္ လူတစ္ေယာက္ ေသဆံုးသြားတာကို လက္မခံပဲ အတည္ၿပဳဖို႕ ၾကိဳးစားေနတာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ၾကာသြားတဲ့အတြင္း ၿဖစ္ပ်က္ေနခဲ့တာေတြကို ရုိက္ထားတာ .."
" ဟုတ္မယ္ .."
ကၽြန္မ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ၿပန္ေၿပာေတာ့ သူက ေခါင္းခါသည္။
" နင္ ဆရာဝန္ဆီ သြားလုိက္တာ ေကာင္းမယ္ ထင္တယ္ "
" ေအး .. ငါလည္း အဲလုိပဲ ထင္ေနတာပဲ "
လိုက္ေလ်ာညီေထြေတြ ေၿပာတတ္တာ ေတာ္ေတာ္ အက်င့္ရေနၿပီ မဟုတ္လား။ ေသမင္းတမန္ ေက်နပ္သြား၏။ ၿပင္ပေလာကမွာသာဆို ေသမင္းက ဆရာဝန္ဆီ သြားဖုိ႕ ေၿပာေနတာၾကီးက အေတာ္ ရယ္စရာေကာင္းေနေပလိမ့္မည္။ သို႕ေသာ္လည္း ဒီေသမင္းတမန္ကေတာ့ အေတာ္ေလး စိတ္ထားၿပည့္ဝပံု ရသည္။ ၾကည့္ေလ။ ဇာတ္လမ္းစဥ္တေလွ်ာက္ ကၽြန္မႏွင့္ အတူ သရုပ္ေဆာင္ေနရပါလ်က္ႏွင့္ ဒီကားမွာ နင္ပါလုိ႕လားဆုိေတာ့လည္း စိတ္ပင္မဆိုးပဲ စိတ္လိုလက္ရ ၿပန္ရွင္းၿပေနေသးသည္။
ရႈတင္မီးမ်ား လုိက္ပိတ္ေနၿပီ။ ဒါရိုက္တာကလည္း သူ႕ကားေပၚ ေရာက္ေနၿပီ။ လူသံုးေလးေယာက္က ေမာ္နီတာနားက မခြာခ်င္ေသး။ ကၽြန္မ ေသမင္းတမန္ကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ကားေပၚ တက္လုိက္သည္။ စက္ႏိႈးရန္ၿပင္ေနဆဲ လူတစ္ေယာက္ ကားၿပတင္းမွန္ကို လာေခါက္သည္။ မွန္ကို ဖြင့္ေပးလုိက္ရင္း ..
" ဘာလဲ .."
" ခင္ဗ်ား က်န္ခဲ့တာ .. အီစတာမွာ ပြင့္တဲ့ပန္းေလ .. "
အေယာင္ေယာင္ အနနႏွင့္ ကၽြန္မ လွမ္းယူလုိက္သည္။ ပန္းက အတု ၿဖစ္ေန၏။ ကၽြန္မ ယူခဲ့တုန္းက ပန္းက အစစ္။ ခုေလာက္ရွိ ႏြမ္းလ် ပ်က္စီးေနေလာက္ၿပီ။ ခု ပန္းအတုကေတာ့ အစစ္ႏွင့္ ခြဲမရေအာင္ တူလ်က္က လန္းဆန္း လွပေနဆဲ။ ေဘးခံုေပၚရွိ ပစၥည္းပံုေပၚ ပစ္တင္လုိက္ေတာ့ စိတၱဇနာမ္ တစ္ခုက စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုး ထခုန္ၿပီး ကားေပၚက ဆင္းမည္ တကဲကဲ လုပ္ေတာ့သည္။
" နင္ဟာေလ အမွတ္ကို မရွိဘူး။ ငါ အဲဒီပန္း အနံ႕ေတာင္ မခံခ်င္ေတာ့ပါဘူးဆို "
" ဒါ အနံ႕မပါပါဘူး။ အတုၾကီးပါ .."
" အတုလည္း မၿမင္ခ်င္ဘူး။ နင္လည္း ၾကည့္မေနနဲ႕ ၿပီးရင္ နင့္ဒုကၡက ငါ့ဒုကၡ လာၿဖစ္တာပဲ .."
ကၽြန္မ သူ႕အလိုက် (ကၽြန္မအလိုက်လည္း ၿဖစ္ႏုိင္ပါသည္။) အီစတာပန္း အတုကို ကားေပၚက လႊင့္ပစ္ခဲ့လုိက္သည္။
(အလယ္)
ရိုက္ကြင္းတည္ရွိရာ စတူဒီယိုဝန္းၾကီး ထဲမွာ ကားကို ေမာင္းထြက္ခဲ့လုိက္ေတာ့ ဂိတ္နားအေရာက္တြင္ လူတစ္ေယာက္ ကားကို တားေနတာ ေတြ႕ရသည္။ ဘယ္အခ်ိန္က ကားမွီအံုးေပၚ တက္ထိုင္ေနမွန္း မသိေသာ စိတၱဇနာမ္ တစ္ေကာင္က သတိေပးသည္။
" မင္း.. ကားရပ္ဖုိ႕ စိတ္မကူးနဲ႕ေနာ္ လက္ပဲ လွမ္းၿပလုိက္ .."
တကယ္လည္း ကၽြန္မ ကားရပ္ဖုိ႕ စိတ္ကူးမရွိပါ။ ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မပင္ ဘယ္သြားမည္မွန္းမသိပဲ လမ္းၾကံဳ လုိက္မည့္သူကို ေခၚတင္သြားလုိ႕ ၿဖစ္မွ မၿဖစ္ပဲ။ သိေနသည့္တုိင္ ကၽြန္မႏွင့္ လမ္းၾကံဳလိုက္မည့္သူက လမ္းခ်င္း တူပါဦးမွေလ …။
" မင္းသိထားဖုိ႕က ငါတုိ႕ ေတာ္ေတာ္ပင္ပမ္းေနၿပီ .."
ကိုယ္ႏွိပ္စက္ထားလို႕ သူတုိ႕ပဲ ပင္ပမ္းေနရသလို ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ကၽြန္မကို သတိေပးၾကသည္။ တကယ္ဆို ကၽြန္မ၏ သရုပ္ေဆာင္မႈမ်ား အားလံုးသည္ သူတုိ႕၏ အေထာက္အကူ လုိတာေတာ့ မွန္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ သူတုိ႕ မလာလည္း ၿဖစ္သည္ပဲ။ ကၽြန္မ အေတာင့္လုိက္ၾကီး အသက္မပါပဲ သရုပ္ေဆာင္ေတာ့ေရာ ဘာၿဖစ္မွာလုိက္လို႕ … ဟု စိတ္ထဲက ေတြးပစ္လုိက္သည္။ ပါးစပ္ကေတာ့ မေၿပာၿဖစ္။ သူတုိ႕သာ မက ကိုယ္ပါ အေတာ္ေလး ပင္ပမ္းႏြမ္းနယ္ေနၿပီဆုိတာ ထိုအခ်ိန္က်မွ တိတိပပ သိလုိက္ရလို႕လည္း ၿဖစ္မည္ ထင္သည္။
" ဒါဆို ငါတုိ႕ ဘယ္သြားၾကမွာလဲ .."
" မင္း .. မၿပန္ဘူးလား .."
" ဘယ္ကိုလဲ .."
ကၽြန္မ အေမးကို သူတုိ႕ စိတ္ပ်က္ လက္ပ်က္ ေခါင္းခါၾကရင္း တစ္ေကာင္မ်က္ႏွာ တစ္ေကာင္ တကယ္ပဲ ၿမင္ရသလိုလို ၾကည့္ၾကသည္။
" မင္း အေၿခအေန အေတာ္ မေကာင္းတာပဲ .."
" ဟင့္အင္း .. ဘယ္ကလာ .. ဒါ အေၿခအေန ေကာင္းပါတယ္ .. ငါ ကားေမာင္း ေနေသးတယ္ေလ ."
" ဒါဆို မင္း ဘယ္ၿပန္ရမလဲ ဘာလုိ႕ မသိတာလဲ .."
" မသိတာ မဟုတ္ပါဘူး.. ငါ မၿပန္ခ်င္တာပါ .."
မၿပန္ခ်င္ဘူးသာ ခပ္တည္တည္ ေၿပာလုိက္သည္။ သူတုိ႕ ရည္ညႊန္းေနတာ အိမ္လား၊ အေဆာင္လား၊ ဘယ္ေနရာလဲ ကၽြန္မ မသိ။ အိမ္ၿပန္လမ္းကိုလည္း ကၽြန္မ မသိ။ အိမ္ဆုိရင္ အိမ္မွာ ဘယ္သူေတြက ကၽြန္မကို ေစာင့္ေနၾကမွာလဲ ကၽြန္မ မသိ။ ခု ၿဖတ္ေမာင္းေနမိသည့္ သစ္ေတာလမ္းကိုေတာင္ ဘာလမ္းမွန္း ကၽြန္မ မသိ။ ဒါကို သူတုိ႕ကို အသိေပးလုိက္လ်င္ အားလံုး လႈပ္လႈပ္ရြရြေတြၿဖစ္ကာ ကၽြန္မ ကားဆက္ေမာင္းလုိ႕ ရမွာမဟုတ္။
စိတၱနာမ္ တစ္ခု ကၽြန္မ ပုခံုးေပၚ ခုန္တက္လာသည္။
" မင္း ဘာလုိ႕ မၿပန္ခ်င္တာလဲ ။ မနားခ်င္ဘူးလား ။ မင္း နားသင့္တယ္ေလ .."
" မနားခ်င္ပါဘူး .. ခုမွ ဇာတ္သိမ္းခန္းကို ရိုက္ခဲ့တာ။ လြတ္လပ္ၿပီေလ .. ငါ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေလွ်ာက္သြားခ်င္တယ္ .."
ေၿပာေနခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အသံေတာင္ ကိုယ္သိပ္မမွတ္မိခ်င္ေလာက္ေအာင္ စကားလံုးေတြက မယံုၾကည္ခ်င္ စရာ ၿဖစ္ေနသည္။
" ဒါ ဆိုလည္း သြားေလ … ငါတုိ႕ သီခ်င္း နားေထာင္ၾကတာေပါ့ "
စိတၱဇနာမ္ တစ္ေကာင္က သီခ်င္း လွမ္းဖြင့္သည္။ ထြက္လာတဲ့ ဂီတက Kitaro … Dances of Swaravati .. ဒါၿပီးရင္ Silk Road လာမည္ ..။ ၿပီးရင္ Lady of Dream လာမည္ ..။ ဒါေတြအားလံုး ၿပီးခဲ့တဲ့ ဇာတ္က ဇာတ္ဝင္သီခ်င္းေတြ၊ ေနာက္ခံ ဂီတေတြ ..။ ဒါကိုက် ကၽြန္မ မွတ္မိေနသည္။ ဖ်တ္ကနဲ လွမ္းပိတ္လုိက္ေတာ့ စိတၱဇနာမ္ တစ္ေကာင္က ေမးသည္။
" ဘာၿဖစ္တာလဲ "
" ဒါ ၿပီးခဲ့တဲ့ ကားထဲက ဇာတ္ဝင္သီခ်င္းေတြ ဂီတေတြေလ။ အလုပ္ၿပီးကာစမွာ ဒါေတြ နားမေထာင္ခ်င္ဘူး။ တၿခား တစ္ခုခု ဖြင့္စမ္းပါ … "
" မင္း .. မင္း .. ၿပန္မွတ္မိသြားၿပီလား …"
တစ္ေကာင္က ေၾကာင္အမ္းအမ္းႏွင့္ ကၽြန္မကို ၿပန္ေမးၿပန္သည္။ shit .. ဟုတ္သားပဲ။ ဒါက် ဘာလုိ႕ သိေနတာလဲ။ သူတုိ႕ေမးသလုိ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ၿပန္ေမးရသည္။ ခုနက အီစတာပန္းကို ယူလာခဲ့တာ မွတ္မိ ေနသလိုမ်ိဳး။ ဒါက သိပ္မၿဖစ္သင့္ေပမယ့္ ၿဖစ္ကို ၿဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ တကယ္ၿဖစ္ေနတာ ဟုတ္မဟုတ္ သိပ္မေသခ်ာတာ တစ္ခုပဲရွိသည္။
" ငါ ဒါက် ဘာလုိ႕ မွတ္မိေနတာလဲ .."
" ဒါေၾကာင့္ေၿပာတာ .. မင္း နားဖုိ႕ လုိေနၿပီလုိ႕ .."
" ငါ တုိ႕ ေကာ္ဖီေသာက္ၾကရေအာင္ .. ေရွ႕ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးက ခ်စ္စရာေလး .."
သစ္ေတာလမ္းေလး အလြန္တြင္ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးကို ရုတ္တရက္ ေတြ႕လုိက္ရသၿဖင့္ ကၽြန္မ ေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္သြားတာလား၊ စကားလမ္းေၾကာင္းကို လႊဲပစ္လုိက္ခ်င္တာလား မသိ။ ကားကို ဆုိင္ေရွ႕ ထိုးရပ္ပစ္လုိက္သည္။ သူတုိ႕ကေတာ့ ကၽြန္မကို ၾကည့္ကာ ေမးခြန္းထုတ္၏။
" ငါတုိ႕ပါ လုိက္ဆင္းရမွာလား .."
" ဒါေပါ့ ..လာလာ ."
ေၿပာေၿပာဆုိဆို ကၽြန္မ သူတုိ႕အားလံုးကို အိတ္ထဲ ေကာက္ထည့္လိုက္သည္။ အားကနဲ တစ္ေကာင္က ထေအာ္သၿဖင့္ ကၽြန္မအလန္႕တၾကားၾကည့္မိေတာ့ အိတ္ထဲမွာက မီးခိုးတလူလူႏွင့္ ..။
" ဒါက ဘယ္သူလဲ ဘာၿဖစ္ရၿပန္တာလဲ .."
မီးခိုးေငြ႕ေတြကို ခတ္ထုတ္ဖယ္ရွားလုိက္ၿပီး ၾကည့္လုိက္ေတာ့ စိတၱဇနာမ္ တစ္ေကာင္။ ခုထိ မ်က္ရည္ စက္လက္ႏွင့္ ..။ Amazing Grace ကို ခပ္တိုးတိုး ဆိုေနသည္။
" ေဟ့ေကာင္ .. အဲဒီဇာတ္က ၿပီးသြားၿပီေလ .. "
ကၽြန္မက သူ႕ပုခံုးကို ပုတ္ၿပီး အသာေၿပာေသာ္လည္း သူက ေမာ့ပင္မၾကည့္။ Amazing Grace ကိုသာ စိတ္လို လက္ရ ဆိုေနသည္။
" ငါတုိ႕ သူ႕ကို ကားေပၚ ထားခဲ့ရမလား .."
ကၽြန္မက ထိုသို႕ ေမးေတာ့ က်န္သည့္ စိတၱဇနာမ္ေတြက သေဘာမတူ။
" ကဲကဲ .. ငါပဲ ေကာ္ဖီကို take away လုပ္ယူလာခဲ့ေတာ့မယ္ .. ကားေပၚပဲ ထိုင္ၾကတာေပါ့ .."
ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲ ဝင္လုိက္သည္ႏွင့္ Colbie Caillat ၏ Realize သီခ်င္းသံက ကၽြန္မကို ဆီးၾကိဳေနသည္။ take time to realize .. ကၽြန္မ အခ်ိန္တစ္ခုလိုေနတာလား .. ဟင့္အင္း ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ လုိေနတာ .. ကၽြန္မ ရိုက္ကြင္းၿပီးကတည္းက ဘာမွမစားရေသး ..။ အနည္းဆံုး ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေတာ့ လုိအပ္ေနသည္။ စတားဘတ္ ေကာ္ဖီၿဖစ္လ်င္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့ ..။ ဒီဆုိင္ကေတာ့ စတားဘတ္ဆိုင္မဟုတ္တာ ေသခ်ာသည္။ အလိုလုိေနရင္း စတားဘတ္ကပခ်ီႏို အန႔ံက ႏွာေခါင္းထဲ ဝင္လာသလိုလို … . ၿပီးခဲ့သည့္ ဇာတ္လမ္းစဥ္ တစ္ေလွ်ာက္မွာေတာ့ ကၽြန္မ စတားဘတ္ ေလးငါးခြက္ႏွင့္ သရုပ္ေဆာင္ခဲ့ရဖူးသည္ကို အမွတ္ရေနသည္။ (ဒါက် ဘာလုိ႕ အမွတ္ရေနတာလဲ .. ကၽြန္မက ဇာတ္ထက္ ဇာတ္ဝင္ပစၥည္း အခ်ိဳ႕ကိုသာ မွတ္မိေနတာ နည္းနည္းေတာ့ ဆန္းေနသည္ ..) ။ ထိုထဲမွာက ကၽြန္မသည္ စတားဘတ္ ေကာ္ဖီကို ႏွစ္သက္သူလား … (သိပ္မေသခ်ာ) .. ေသမင္းတမန္၏ အေၿပာအရဆို ကၽြန္မက ေသဆံုးမႈ တစ္ခုကို အတည္ၿပဳခ်က္ လုိက္ယူေနေသာ ေသဆံုးၿပီးသား ဝိညာဥ္တစ္ေကာင္ ..။
ကၽြန္မ ဝိညာဥ္တစ္ေကာင္လုိ ေပါ့ပါးဟန္ေဆာင္ၿပီး ကားေပၚ ၿပန္တက္ၾကည့္လိုက္သည္။ မေအာင္ၿမင္ပါ။ ေကာ္ဖီနံ႕ေၾကာင့္ ကားထဲမွ စိတၱဇနာမ္မ်ား ေခါင္းေထာင္လာသည္။
" ငါတုိ႕ ဒီနားမွာပဲ ကားရပ္ၿပီး ေကာ္ဖီေသာက္ၾကရေအာင္ "
သူတုိ႕ကို ေကာ္ဖီခြက္ေတြ ကမ္းေပးလုိက္ရင္း သူတုိ႕အေၿဖမရခင္မွာပင္ ေလေအးေပးစက္ကို နည္းနည္း ေလွ်ာ့ခ်ၿပီး ထုိင္ခံုကို ေနာက္လွန္ခ်လုိက္သည္။ ခပ္ေၿပေၿပေလွ်ာေလွ်ာေလး ႏွင့္ သက္ေသာင့္သက္သာ ထုိင္လုိ႕ရသြားေအာင္ ၿဖစ္၏။ တၿခားသီခ်င္းတစ္ခုခုဖြင့္စမ္းပါ .. ဟု ကၽြန္မကေၿပာေတာ့ သူတုိ႕ သီခ်င္း ေရြးၾကသည္။ အေတာ္ၾကာေအာင္ ေရြးေနၿပိးမွ ထြက္လာတာက Paul Simon ရဲ႕ အသံ။
..~ No I would not give you false hope, on this strange and mournful day , but the mother and child reunion , it's only a motion away .. oh ..oh oh .. little darling of mine, I can't for the life of me, remember sadder day, I know they say let it be, but it just don't work out that day and a course of a lifetime run, over and over again ..~ ..~ ..
" ရၿပီ .. ပိတ္လုိက္ေတာ့ .. သီခ်င္းနားမေထာင္ေတာ့ဘူး .. ေကာ္ဖီပဲေသာက္မယ္ စကားေၿပာၾကတာေပါ့ နင္တုိ႕က ၿပီးခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး တစ္ခုခု မွတ္မိလာေအာင္ ေၿပာၾကေလ .. ငါနားေထာင္မယ္ "
သီခ်င္းကို ခုပဲဖြင့္ခုိင္းၿပီး ခုပဲ ဖ်တ္ကနဲ ကိုယ့္ဘာသာ လွမ္းပိတ္လုိက္တဲ့ ကၽြန္မကို သူတုိ႕ စိတ္ပ်က္သလို ၾကည့္ေနမွာ ကၽြန္မ မၾကည့္ဘဲ သိေနသည္။ စိတၱဇနာမ္ တစ္ေကာင္ကေတာ့ စိတ္မရွည္သလုိ ေမးသည္။
" မင္း Simon and Garfunkel ကိုေရာ သတိရရဲ႕လား .."
" ဘာလို႕မရရမွာလဲ ငါ လြန္ခဲ့တ့ဲ ၂ႏွစ္က Acer Arena မွာ သူတုိ႕နဲ႕ ဆံုခဲ့တယ္။ ခုလို ဂၽြန္လမွာပဲ။ ေဆာင္းက ေတာ္ေတာ္ေအးေနၿပီ .. "
သူတုိ႕ ကၽြန္မကို မယံုသလုိ ၾကည့္သည္။ Paul Simon တို႕ႏွင့္ ေတြ႕ခဲ့တာကို မယံုတာေတာ့ မၿဖစ္ႏိုင္။ ဒါက ဘယ္လုိလူမဆုိ ေဒၚလာ တစ္ရာေလာက္ ေပးလ်င္ ဝင္လုိ႕ရတာပဲ။ ေတြ႕ခြင့္ ရႏိုင္တာပဲ။ ၿဖစ္ႏိုင္တာက ဒါက် မွတ္မိေနတာလားဟု မယံုၾကည္ႏိုင္တာပဲ ၿဖစ္မည္။
" ဒါဆို ခုနက သီခ်င္းက သူတုိ႕ သီခ်င္းဆိုတာ မင္းသိလား .."
" အိုး .. သိပ္သိတာေပါ့ .. သိလုိ႕ကို နားမေထာင္ေတာ့တာ။ ေအးေအးေဆးေဆးမွ နားေထာင္မယ္ေလ ..ခု ငါ တစ္ခုခုကို မွတ္မိဖုိ႕ လုိေနတယ္ .."
သိပ္ေတာ့ ထူးဆန္းတာပါပဲ။ ဒါ ကၽြန္မ ေတြးလုိက္မိတဲ့ အေတြးၿဖစ္သလို သူတုိ႕ ကၽြန္မကို ေတြးေနတဲ့ အေတြးလည္း ၿဖစ္ႏုိင္တာပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္က သူတုိ႕နဲ႕ ဆံုခဲ့တာကို သတိရေနၿပီးခုေလးတင္ ရိုက္လာတဲ့ ဇာတ္က ဘာဇာတ္လဲ မမွတ္မိေတာ့တာ စဥ္းစားစရာမဟုတ္လား။
" အရင္ေန႕ေတြက ကားရိုက္တာ အဆင္ေၿပလား .."
" ေၿပတယ္ .. သရုပ္ေဆာင္မႈအားလံုးလည္း သိပ္ေကာင္းတာပဲ ဒီေန႕က်ကာမွ အလုပ္ေတြၿပီးၿပီဆုိမွ မင္းေဖာက္တာ .. "
" ဒီေန႕ ေနာက္ဆံုးေန႕ ဆိုတာ ငါမသိဘူး .."
" ဘယ္သူက သိစရာလုိလဲ .. ဘယ္သူက ေၿပာေနစရာလုိလဲ .. အားလံုးၿပီးေနၿပီ ဒီတစ္ကဒ္ပဲ က်န္တာ .. ဒါၿပီးရင္ ၿပီးၿပီ ဆုိတာ လူတုိင္းသိေနတာ မင္းက ဘာၿဖစ္ေနတာလဲ .."
" ဟုတ္လား .. အဲလုိလား .."
ကၽြန္မရဲ႕ အူလည္လည္ စကားေၾကာင့္ သူတုိ႕ အသံေတြ တိတ္သြားသည္။ ရွိလား မရွိလား သိပ္မေသခ်ာသည့္ သူတုိ႕ေခါင္းေတြကို သူတုိ႕ ခါယမ္းေနၾကပံုရသည္။ ကၽြန္မကေတာ့ လက္ထဲက ေကာ္ဖီခြက္ေလာက္ သူတုိ႕ကို စိတ္မဝင္စားနိုင္ပါ။ ခုေလာေလာဆယ္ ကၽြန္မ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ေနလုိသည္။ ထို ခံစားမႈကို အေထာက္အကူၿပဳမည့္ အရာတစ္ခုခုကို လုပ္ခ်င္သည္။ တစ္ေနရာရာကို သြားခ်င္သည္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေတြ႕ခ်င္သည္။ ခက္တာက ထို တစ္ေနရာရာ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္ တစ္စံုတစ္ရာသည္ ဘာမွန္း ကၽြန္မ မသိၿခင္းပင္။
ထံုေပေပအၾကည့္မ်ားႏွင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္သည္ လည္းေကာင္း၊ လူေတြကို လန္းဆန္းေစသည္ဟု ထင္ခဲ့ဖူးေသာ ေကာ္ဖီရနံ႕သည္ လည္းေကာင္း၊ ႏွစ္သက္ခဲ့ဖူးေသာ သီခ်င္းမ်ားသည္လည္းေကာင္း ဘယ္လို တစ္စံုတစ္ရာကမွ ကၽြန္မကို မဆြဲေဆာင္ႏိုင္တာ လည္း ေသခ်ာေနသည္။ ေသာက္လက္စ ေကာ္ဖီခြက္ကို ကားၿပတင္းေပါက္မွ တအားလႊဲပစ္လုိက္သည္။ တစ္ခါသံုး ေကာ္ဖီခြက္ကေလးက မွန္းပစ္လုိက္သလို ၿမက္ခင္း စိမ္းစိမ္းေတြေပၚ မက်ပဲ သစ္ပင္ တစ္ပင္ ၊ တုိင္တစ္တုိင္၊ ရုပ္တု တစ္ခုကို ၿဖတ္တုိက္ၿပီးကာမွ ေရထဲ က်သြားတာကို ၿမင္ေတာ့ ကၽြန္မ ေနာင္တရသြားမိသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကံၾကမၼာသည္လည္း ကၽြန္မလုိပင္ လက္မွန္းတည့္လိမ့္မည္ မဟုတ္ဟု ခြင့္လႊတ္လိုက္ရေတာ့မလား ..။ ဘာမွန္းမသိသည့္ နာက်င္မႈေတြက ရင္ထဲ ၿပန္စိမ့္ဝင္လာသည္။ တကယ္ေတာ့ ဘာဆို ဘာမွကို မက်န္ေတာ့ေအာင္ အရာအားလံုးကို သြန္ေမွာက္ ခင္းက်င္းေပးခဲ့သလို ကၽြန္မ သရုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္ ထင္သည္။ လတ္တေလာ ခံစားမႈသည္ ဟာလာ ဟင္းလင္း …။ ဘယ္သူ႕ အၾကံဥာဏ္မွ မယူေတာ့ပဲ ကားကို ေမာင္းထြက္ခဲ့လုိက္သည္။ ကားေရွ႕မွ ေလဟာနယ္သည္လည္း ဟာလာ ဟင္းလင္း ..။ ေရာင္နီတခ်ိဳ႕ပင္ မလင္းခ်င္ေတာ့ ..။
( အစ )
အီစတာပန္းအတုက ကားထဲ ၿပန္ခုန္ဝင္လာသည္။ သူ အလိုက်လိမ့္မည္ မဟုတ္။ (ကၽြန္မလည္း အလိုက်ခ်င္မွ က်လိမ့္မည္။)
" အတုလည္း မၿမင္ခ်င္ဘူး။ နင္လည္း ၾကည့္မေနနဲ႕ ၿပီးရင္ နင့္ဒုကၡက ငါ့ဒုကၡ လာၿဖစ္တာပဲ .."
" ဒါ အနံ႕မပါပါဘူး။ အတုၾကီးပါ .."
" နင္ဟာေလ အမွတ္ကို မရွိဘူး။ ငါ အဲဒီပန္း အနံ႕ေတာင္ မခံခ်င္ေတာ့ပါဘူးဆို "
စိတၱဇနာမ္ တစ္ေကာင္ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးႏွင့္ ထခုန္ၿပီး ကားေပၚမွဆင္းမည္ တကဲကဲ ၿဖစ္လာသည္။ အီစတာပန္းက အတုၿဖစ္သည္။ ကၽြန္မယူခဲ့တုန္းက ပန္းက အစစ္ ..။ ခုေလာက္ရွိ ႏြမ္းလုိ႕ ပ်က္စီးေနေလာက္ၿပီ။ ကၽြန္မ အေယာင္ေယာင္ အနနႏွင့္ လူတစ္ေယာက္ကို အီစတာပန္း ၿပန္ကမ္းေပးလုိက္သည္။
" ခင္ဗ်ား က်န္ခဲ့တာ .. အီစတာမွာ ပြင့္တဲ့ပန္းေလ .. "
" ဘာလဲ .."
ကားစက္မသပ္ခင္ လူတစ္ေယာက္ ကားနားက ၿပန္ထြက္သြားသည္။ ကၽြန္မ ကားေပၚက ဆင္းသည္။ ေသမင္းတမန္ကို ႏႈတ္ဆက္သည္။ ေမာ္နီတာနား အံုေနေသးေသာ လူသံုးေလးေယာက္ကို ၾကည့္မိသည္။ ဒါရိုက္တာက ကားေပၚက ၿပန္ဆင္းလာသည္။ ရႈတင္မီးမ်ားကို ၿပန္ဖြင့္သည္။ ေသမင္းတမန္က ကၽြန္မကို စိတ္လုိလက္ရ ရွင္းၿပေနၿပန္သည္။ ကၽြန္မက သူ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ထားၿပည့္ဝပံုကို ေတြးရင္းကပင္ ေသမင္းက ကၽြန္မကို ဆရာဝန္ထံသြားဖို႕ ေၿပာတာကို အေတာ္ေလး ရယ္ခ်င္ေနမိသည္။ လိုက္ေလ်ာ ညီေထြေတြ ကၽြန္မ ၿပန္ေၿပာေနတတ္ခဲ့တာ ၾကာၿပီ။
" ေအး .. ငါလည္း အဲလုိပဲ ထင္ေနတာပဲ "
" နင္ ဆရာဝန္ဆီ သြားလုိက္တာ ေကာင္းမယ္ ထင္တယ္ "
သူေခါင္းခါေတာ့ ကၽြန္မ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ၿပန္ေၿပာမိသည္။
" ဟုတ္မယ္ .."
" အဓိကကေတာ့ ေသဆံုးၿပီးသား လူတစ္ေယာက္က သူ႕နားက ေနာက္ထပ္ လူတစ္ေယာက္ ေသဆံုးသြားတာကို လက္မခံပဲ အတည္ၿပဳဖို႕ ၾကိဳးစားေနတာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ၾကာသြားတဲ့အတြင္း ၿဖစ္ပ်က္ေနခဲ့တာေတြကို ရုိက္ထားတာ .."
" မွတ္မိ သလိုလိုပဲ …"
" အမွန္က နင္က ဒီကားထဲမွာ ေသၿပီးသားလူေလ .. တကယ္ေသမေသ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အတည္ၿပဳရင္း ထပ္ခါ ထပ္ခါ ေသေနတာေလ .. နင္မမွတ္မိဘူးလား .."
သူကားရိုက္တုန္းက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာခြင့္မရခဲ့ဟု ေတြးထင္ေနဆဲမွာပင္ ေသမင္းတမန္က ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္သည္။ သူ႕ရယ္သံက သူဝတ္ထားေသာ ေသမင္းတမန္ ဝတ္စံုႏွင့္လုိက္ဖက္ ေနေသာ္လည္း ေၾကာက္စရာမေကာင္း။
" အင္း .. အမ္နီးရွားလုိ ဟာမ်ိဳး .."
" နင္ကေတာ့ တကယ့္စံပါပဲ .. သရုပ္ေဆာင္တာေတာ့ ေကာင္းပါရဲ႕ နင္ မသိတာခ်ည္းပဲ။ ဒါထက္ နင္ ဘာၿဖစ္ေနလဲ .. တစ္ခုခု .."
" ဟုတ္လား . အင္း .. ငါ့မွတ္ဥာဏ္ေတြ မေကာင္းေတာ့ဘူး။ ဒီေန႕ရိုက္တဲ့ အခန္းေတာင္ ဘာမွန္းမသိ လုိက္ဘူး .. ဒီေန႕ ေနာက္ဆံုးေန႕ ဆုိတာလည္း ငါ မသိလုိက္ဘူး "
" နင့္ မွတ္ဥာဏ္ေတြ မေကာင္းေတာ့ဘူး "
သူမ်က္ႏွာဖံုးကို ဆြဲခၽြတ္ရင္း ကၽြန္မကို မသက္မသာၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္မ သူ႕ကို ဇေဝဇဝါ ၿပန္ၾကည့္မိသည္။
" ဒီကားမွာ နင္ပါလို႕လား .."
ဝတ္ရံုနက္ႏွင့္ တံစဥ္လို တုတ္ၾကီးတစ္ခု ကိုင္ထားေသာ ေသမင္းတမန္၊ ကၽြန္မ ေနာက္ကို ဆုတ္လုိက္မိသလို။ ကၽြန္မေရွ႕သို႕ အရိပ္တစ္ခု က်လာသည္။ ေလာကတြင္ လူတခ်ိဳ႕သည္ ဗီလိန္အၿဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ရသည္ကို ေက်နပ္ေနတတ္တာကို ကၽြန္မ ခုမွသိလုိက္တာမွ မဟုတ္ပဲ။ ကၽြန္မ ကားကို မွီၿပီး ဘာမွ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ မပါေသာ ကဒ္မ်ားကို တကဒ္ၿပီးတစ္ကဒ္ၾကည့္ကာ ေက်နပ္ အားရေနသူမ်ားကို ၾကည့္ေနမိသည္။
ခက္ေတာ့ ခက္ေနၿပီ။ ေနာက္ထပ္ ထပ္ကရမယ့္ ၿပဇာတ္က ဘာတဲ့လဲ။ ကၽြန္မ ဘယ္ကို သြားရမွာတဲ့လဲ။ ဘာမွ သိပ္ေလးလံၿခင္း မရွိေသာ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းတခ်ဳိ႕ကို ကားေပၚ ပစ္တင္လုိက္သည္။ ကၽြန္မကေတာ့ ထိုသူ႕ကို အမုန္းဆံုး ၿဖစ္သည့္ အေလ်ာက္ ဘာမွၿပန္မေၿပာၿဖစ္။ ဇာတ္ညႊန္းသမားက အားရေက်နပ္သံၾကီးႏွင့္ ဝင္္ေၿပာသည္။
" အားးးး အဆင္ေၿပရံုဘယ္ကမလဲ … သိပ္ေကာင္းတယ္ .."
" ဟင့္အင္း .. အဆင္ေၿပတယ္ မဟုတ္လား .."
" ေဟ့ .. မင္း ၿပန္မၾကည့္ေတာ့ဘူးလား .."
တခ်ိဳ႕ေသာ ဇာတ္လုိက္ေက်ာ္မ်ားက ကိုယ္ပါဝင္သရုပ္ေဆာင္ခဲ့ေသာ ကဒ္မ်ားကို ေမာ္နီတာတြင္ ၿပန္ၾကည့္ေနၾက၏။ မီးသမား မွန္သမား ကင္မရာသမား မ်ားကလည္း ပစၥည္းေတြ သိမ္းဆည္းေနဆဲ ကၽြန္မကလည္း ကိုယ္ပိုင္ စိတၱဇနာမ္မ်ား၊ အေငြ႕အသက္မ်ား၊ ေၿခရာလက္ရာမ်ား အားလံုးကို လိုက္လံ သိမ္းဆည္းေနခဲ့သည္။ ဘာကိုမွ သိပ္ၿပီး ၾကိဳမသိတာက ေကာင္းတာလား ဆိုးတာလား ကၽြန္မ စဥ္းစားေနမိသည္။ ေလာက၏ ထိုးဇာတ္မ်ားသည္ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း ထိုသို႕ခ်ည္း ၿဖစ္၏။ ဒါဟာ ေနာက္ဆံုး ဇာတ္ဝင္ခန္း ဆုိတာ သိလုိက္ရခ်ိန္တြင္ ..
" Cut ..this is the last scene "
( ဇာတ္ဝင္ခန္း )
အတည္ၿပဳခ်က္ အတိအက်ရထားၿပီးၿဖစ္ေသာ Dead Certificates မ်ားကို လက္ထဲတြင္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ရင္း ကၽြန္မ ေအာ္ဟစ္ ရယ္ေမာေန၏ ။ ကၽြန္မ၏ ပံုရိပ္သည္ ဝိညာဥ္တစ္ေကာင္ကဲ့သို႕ ထြင္းေဖာက္ ၿမင္ေနရေသာ ပံုရိပ္တစ္ခု ၿဖစ္ေနခဲ့သည္။ ရယ္ေမာသံႏွင့္အတူ တလိမ့္လိမ့္က်လာေသာ မ်က္ရည္မ်ားသည္ ထြင္းေဖာက္ ၿမင္ေနရေသာ မ်က္ႏွာေပၚ ၿဖတ္သန္းစီးဆင္း …. …. ၊သရုပ္ေဆာင္ေနၿခင္း မဟုတ္မွန္း ကၽြန္မ သိေနသလုိလို .. ကင္မရာသည္ ကၽြန္မ မ်က္ရည္မ်ားဆီမွတဆင့္ အီစတာတြင္ပြင့္ေသာ ပန္းၿဖဴၿဖဴမ်ားေပၚတြင္ တြဲခိုေနသည့္ ႏွင္းစက္မ်ားေပၚ ေရာက္သြားသည္ ..။ ထိုပန္းခင္းသည္ တစ္ခ်ိန္က အစစ္ၿဖစ္ခဲ့သည္။ ခုေတာ့ သိပ္မေသခ်ာေတာ့ပါ။ ေနာက္ဆံုးပိတ္ ၾကားလုိက္ရေသာ ေတးသြားသည္။
… ~ I once was lost but now am found , was blind but now I see .. ~
" Cut ..this is the last scene "
( …………………………. )
အေကာင္းဆံုး သရုပ္ေဆာင္ဆုေၾကညာသံ အဆံုးတြင္ ေကာ္ေဇာနီေလွ်ာက္လမ္းေပၚမွ ဝိညာဥ္ တစ္စ လြင့္ေမ်ာလာသည္ကို ဘယ္သူမွ် မၿမင္လုိက္ၾက။ အားလံုး ဝမ္းနည္း ေၾကကြဲမႈ အထိမ္းအမွတ္ႏွင့္ တစ္မိနစ္ တိတိ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္ ေနခဲ့ေသာေၾကာင့္ ၿဖစ္သည္။
မေနာ္ဟရီ
ႏြယ္နီ မဂၢဇင္း
၂၀၁၂၊ ေမ
(from google)
