ဆလိုင္းတင္ေမာင္ဦးရဲ႔ ညီမဆုိသူက ၈၈မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုကိုၾကီး ကို ပုဂၢိဳလ္ေရး ခပ္ပါးပါးထည္႔ၿပီး "ပုတ္" ၿပလိုက္တဲ႔ စာကိုဖတ္လိုက္ရတယ္။ သူ႔စာထဲမွာ ပထမဆံုးၿမင္ရတာက စစ္အာဏာရွင္ေတြ နွိပ္စက္လိုက္တဲ႔ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြပါပဲ။ သူ႔အကို ေသဒဏ္၊ သူက ေထာင္ကိုးနွစ္၊ သူ႔ေမာင္က ေထာင္ ၇ နွစ္၊ သူ႔မိဘေတြက ေထာင္ငါးနွစ္စီ ဆုိၿပီး စိတ္မေကာင္းဖြယ္ရာ အတိတ္ကိုလွစ္ဟ ၿပသြားတာကိုေတြ႔ရတယ္။
ဒါက စစ္အစိုးရရဲ႔ အက်ည္းတန္တဲ႔သမုိင္းၿဖစ္တယ္။ဖံုးကြယ္လို႔လဲမရသလို၊ ခံစားခဲ႔ရသူေတြဟာလည္း အမွန္အတုိင္းပါပဲ။
ဒါေပမယ္႔ သူမက သူမရဲ႔ Rewarding Sacrifice (အဲ႔လိုပဲသံုးပါရေစ။ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ႔ သူမက ကိုကိုၾကီးတုိ႔၊ ကိုေပၚတုိ႔လိုလိုအခုမွ ေထာင္ကထြက္ၿပီး အေထာက္အပံ႔ခံႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားေနသူမဟုတ္ဘဲ ကေနဒါလို ၾကြယ္ဝတဲ႔ႏိုင္ငံမွာေနထုိင္ေနပါတယ္) ကို ထုတ္ၿပၿပီး ရုိဟင္ဂ်ာကိစၥကို အစ ဆြဲထုတ္လာတယ္။
ေနာက္ၿပီး ၈၈ ကိုကိုၾကီးရဲ႔စကားမွာ တုိင္းၿပည္အေရးကို ၿပည္ပစြက္ဖက္မႈပါလာရင္ တပ္မေတာ္နဲ႔လက္တြဲတုိက္ထုတ္ရမယ္ဆုိတဲ႔ စကားကို ဆတ္ဆတ္ခါ နာေနဟန္တူပါတယ္။
အံ႔ၾသမိတာက ၁၉၈၈ လႈပ္ရွားမႈၾကီးမွာ ကိုယ္တုိင္ပါဝင္ခဲ႔သူလဲၿဖစ္ၿပီး ယေန႔အသက္အရြယ္အရ၊ ဘဝအေတြပအၾကံဳနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးေရခ်ိန္အရ အေကာင္းအဆိုး ခြဲၿခားႏုိင္သူ ၿဖစ္သင္႔ပါလ်က္နဲ႔ သူမရဲ႔ ပုဂၢလိက အမုန္းနဲ႔ ၿပည္ေထာင္စုကိစၥကို ခြဲမၿမင္ႏိုင္တာပါပဲ။
က်ေနာ္္တုိ႔တုိင္းၿပည္ဟာ နွစ္တစ္၇ာေက်ာ္ သူ႔က်ြန္ၿဖစ္ခဲ႔ရတယ္။ အခုလြတ္လပ္ေရးၿပန္ရတာ ဆယ္စုနွစ္ေၿခာက္စုေက်ာ္ေက်ာ္ပဲရွိပါေသးတယ္။ လြတ္လပ္ေရးရဲ႔ တန္ဘိုး ဆုိတာကို က်ြန္ဘဝေရာက္ဖူးသူေတြက ပိုနားလည္ပါတယ္။ ဒီေတာ႔ ဒီက်ြန္ၿဖစ္ခဲ႔သူေတြ ေရးသားခဲ႔တဲ႔ စာေကာင္းေပမြန္ေတြကို ဖတ္ၿပီး ကိုယ္႔တုိင္းၿပည္ရဲ႔ ေရ၊ေၿမ၊ေလ အားလံုးကို အထိမခံ ကာကြယ္ခ်င္တဲ႔ စိ္တ္ဓါတ္ေတြကို ထံုကူးသလို ကူးယူခဲ႔ၾကတယ္။
တုိ္င္းၿပည္တစ္ခုရဲ႔ အခ်ဳပ္အၿခာအာဏာဆုိတာ တန္ဘုိးမၿဖတ္ႏုိင္ပါဘူး။ လြတ္လပ္ေရးဆိုတာ နိႈင္းစရာမရွိပါဘူး။ ကိုယ္႔တုိင္းကုိယ္႔ၿပည္ထဲ အလံုးအရင္း ဝင္ေရာက္ေနထုိင္ၿပီး ကိုယ္႔တုိင္းရင္းသားေတြနဲ႔ ၿပႆနာတက္၊ အၾကမ္းဖက္မႈေတြဖန္တီး၊ ကမာၻကို မ်က္ရည္ခံထိုးၿပၿပီး လုပ္ဇာတ္ေတြခင္းလို႔ ကိုယ္႔တုိင္းၿပည္ကို အၾကမ္းဖက္သမားေတြက ၿခိမ္းေၿခာက္ေနတဲ႔အခ်ိ္န္မွာ ဒီလို စကားမ်ိဳးကို စာေရးသူမုိင္ပိုပိုေအာင္ ဘယ္လို ဦးေနွာက္မ်ိဳးနဲ႔ေၿပာထြက္သလဲဆုိတာကို နားမလည္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ၿဖစ္မိတယ္။
ေနာက္ၿပီး တရုတ္-ဗမာအေရးအခင္းကို ၿပန္လည္သက္ေသၿပၿပီး လက္ရွိ ရခုိင္-ဘဂၤလားအေရးအခင္းဟာ ဦးေနဝင္းလုပ္ရပ္ကို ၿပန္ပံုတူကူးခ်သလို လုပ္ေနတဲ႔ပံုစံေရးၿပသြားတယ္။ မ်က္စိကို ဖြင္႔ၾကည္႔ေစခ်င္ပါတယ္။ တရုတ္-ဗမာအေ၇းအခင္း၊ ၁၉၈၈ ကာလေတြတုန္းက လူငယ္ေတြရဲ႔ မ်က္စိဒီေလာက္အထိမပြင္႔ခဲ႔ဘူး။ ယေန႔ ဒီလို အုိင္တီေခတ္မ်ာ လူငယ္ေတြရဲ႔ ဆင္ၿခင္ဥာဏ္ဟာ ထင္သေလာက္မေသးသိမ္ပါဘူး။ စာေရးသူ မုိင္ပိုပိုေအာင္ တုိ႔ မ်က္စိကို ဒီထက္ဖြင္႔ၾကည္႔ဖုိ႔လိုေနၿပီထင္ပါတယ္။ ဒီ ရခုိင္ကိစၥကို သိခ်င္ရင္ ရခုိင္ၿပည္နယ္က ရခုိင္ေတြနဲ႔ တုိက္ရိုက္ဆက္သြယ္ၾကည္႔ဖို႔ လိုပါလိမ္႔မယ္။ ကေနဒါကေန ကိုယ္ေတြးမိေတြးရာေတြးၿပီး စိတ္ကူးနဲ႔ ဇာတ္လမ္းရုပ္ရွင္ရုိက္ၿပီး ၈၈ ကိုကိုၾကီးကို ေစာ္ကားတာမ်ိဳးက အဓိပၸါယ္ကင္းမဲ႔ပါတယ္။ ကိစၥရပ္တစ္ခုမွာ ဒဂၤါးၿပားရဲ႔ မ်က္နွာနွစ္ဖက္လို ဘက္နွစ္ခုကေန မွ်ေတြးဖို႔လိုတယ္ဆုိတာကို လက္ခံပါတယ္။ ဒီေတာ႔ စာေရးသူက ရိုဟင္ဂ်ာေတြတင္ ရခုိင္ေတြအေပၚလုပ္တာမဟုတ္၊ ရခုိင္ေတြကလည္း ၿပန္လုပ္တယ္လို႔ ဘက္မွ်ေတြးသလို ဒီကိစၥဟာ စစ္အစိုးရက ရန္တုိက္ေပးတာထက္ ဒီဘဂၤလားေတြကိုယ္တုိင္ ၂ဝ၁၄ သန္းေခါင္စာရင္းေကာက္မယ္႔သတင္းထြက္လာအၿပီးမွ ထၿဖစ္တာ၊ ေဒၚစုႏုိင္ငံၿခားသြားၿပီး ၿမန္မာအေပၚအာရံုစုိက္လာတဲ႔အခ်ိန္နဲ႔ကြက္တိထၿဖစ္တာ ဒါေတြဟာ ဘာေၾကာင္႔လဲဆုိတာကိုလဲ တစ္ဖက္ကေနေတြးဖို႔လိုပါလိမ္႔မယ္။
ေနာက္ၿပီး ရိုဟင္ဂ်ာေတြအေပၚ သတ္ခ်င္သလိုသတ္၊ အမ်ိဳးသားေရးဆုိၿပီး ရက္စက္ခ်င္သလို ရက္စက္ လုပ္ေနတာမ်ိဳးကို ရႈံ႔ခ်တယ္ဆိုပဲ။ စာေရးသူ မုိင္ပိုပိုေအာင္အေနနဲ႔ UNHCR လို ရံုးမ်ိဳးကုို တုိက္ရိုက္ဆက္သြယ္ၿပီး ေသမႈေသခင္းစာရင္းကို ေတာင္းသင္႔ပါတယ္။ အန္ဂ်ီအုိေတြနဲ႔ ကုလသမဂၢအဖြဲ႔ေတြ ေမာင္ေတာမွာ မနည္းမေနာတည္ရွိေနပါတယ္။
ရခုိ္င္က ဘုန္းၾကီးေတြ၊ ရခုိ္င္သူ ရခုိင္သားေတြ ဒီယူအန္၊ အန္ဂ်ီအုိ အေထာက္အပံ႔ကိုမယူဘဲ ဘာေၾကာင္႔ၿငင္းပယ္ရသလဲဆုိတာကို ေထာက္လွမ္းၾကည္႔ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။
ကမာၻေပၚမွာ ႏုိင္ငံေတြ၊ အစိုးရေတြဆုိတာရွိေနသေရြ႔ သက္ဆုိင္ရာႏုိင္ငံေတြရဲ႔ အခ်ဳပ္အၿခာအာဏာမထိပါးေရးကိုပဲ ဦးစားေပးၾကပါတယ္။ အေမရိကန္ကအစ၊ ေၿမာက္ကိုးရီးယားအဆံုး ဒီလိုခ်ည္းပါပဲ။ ဒိီလိုမဟုတ္ဘဲ က်ြန္စိတ္မ်ားေနမယ္ဆုိရင္ေတာ႔ တိုင္းၿပည္ေပ်ာက္တတ္တယ္။ ဘဂၤလားေတြကို သတ္ၿဖတ္ေနစရာမလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ သတၱိရွိရွိ ကိုကိုၾကီးေၿပာသလို ဘဂၤလားေတြဟာ တုိင္း၇င္းသားမဟုတ္ဘူးလို႔ ဆလိုင္းတင္ေမာင္ဦးရဲ႔ ညီမၿဖစ္သူက ေၿပာရဲပါ႔မလား။ ကိုၿမေအး လို လူတစ္ဦးေၿပာသလို ေၿပာထြက္ႏုိင္ပါ႔မလား။
ၿပည္ပေရာက္ ဒီမုိကေရစီအင္အားစုေတြအေနနဲ႔ ဒီရုိဟင္ဂ်ာကိစၥမွာ ပါဝင္ပတ္သက္ေနတာကို မၾကိဳက္ဘူးလုိ႔ ကိုကိုၾကီးေၿပာသြားတာကို မုိင္ပိုပိုေအာင္က အေတာ္နာေနဟန္တူပါတယ္။ ဟန္ေညာင္ေဝနဲ႔ လက္မွတ္ထုိးေနတဲ႔ အာရပ္ေတြ၊ ေဝနွင္းပြင္႔သုန္တုိ႔ရဲ႔လုပ္ရပ္ေတြ၊ ၿမန္မာသံရံုးေ၇ွ႔ဆႏၵၿပတယ္ဆုိတုိင္း ၿမန္မာေတြမပါဘဲ မြတ္စလင္ေတြခ်ည္းၿဖစ္ေနတာေတြ. ဒါေတြက မေၿပးေသာ္လဲ ကန္ရာရွိေနၿပီမဟုတ္လား။ ဒီေတာ႔ ဒီလိုစကားထြက္လာတာဟာ ဒီပုတ္ထဲက ဒီပဲမုိ႔ပဲဆုိၿပီး ထပ္ေတြးခ်င္စရာၿဖစ္တာ အမွန္ပါပဲ။
Genocide လုပ္ေနတာကို လက္မခံႏုိင္ဘူးလို႔ေၿပာတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ လက္ခံႏိုင္စရာ တစ္စက္ကေလးမွမရိွပါဘးူ။ ဒါေပမယ္႔ ေၿပာခ်င္တာက ကခ်င္လိုိေဒသမ်ိဳးမွာေတာင္ Genocide မၿဖစ္ဘဲ ဘာလို႔ ရခုိင္လိုေဒသမွာ Genocide ဆိုတဲ႔ စကားလံုးကို အီရန္ကလူရဲ႔ ေလသံကို လိုက္ၿပီး သမုိင္းအစဥ္အလာရွိတဲ႔ မိသားစုထဲက မုိင္ပိုပိုေအာင္က သံုးစြဲသလဲဆုိတာကို အံ႔ၾသမိပါတယ္။ ဒီလိုစကားလံုးမ်ိဳး၊ ေလသံမ်ိဳးကို သံုးၿပတာဟာ ဒီေခါင္းစဥ္ဖက္ကို တမင္ မေရာက္ေရာက္ေအာင္လုပ္တဲ႔သေဘာေဆာင္ပါတယ္။ သံေခ်းတက္ေနတဲ႔ ဓါးတံုးတံုးေတြ၊ ဝါးခ်ြန္ေတြနဲ႔ ကိုယ္႔အိမ္ကို ေစာင္႔ေရွာက္ေနရတဲ႔ ကို္ယ္႔တုိင္းရင္းသား ရခုိင္ေတြက ဒီ ဂ်ိီႏိုဆိုက္ကို က်ဴးလြန္ေနႏိုင္တယ္လို႔ မသိတဲ႔ကမာၻက ထင္ေယာင္ထင္မွားၿဖစ္လာေအာင္ Repeatedly ေၿပာေပးတာပဲလား။ စကားလံုးတစ္လံုးကို မ်က္စိထဲ ခဏခဏ စြဲလာရင္ စိတ္ထဲတစ္ကယ္ထင္လာတတ္တယ္ဆုိတဲ႔ သေဘာတရားအတုိင္းပဲ အီရန္က လူရဲ႔ေလသံကိုလုိက္လို႔ ၿမန္မာႏုိင္ငံကို Genocide က်ဴးလြန္တဲ႔ႏုိင္ငံၿဖစ္ေအာင္ တစ္မင္ေရးၿပတာလား ဆုိတာ ကာယကံရွင္ပဲသိပါလိမ္႔မယ္။
"ရုိဟင္ဂ်ာကိစၥကို အမ်ိဳးသားေရးကိစၥလို ဘာလို႔သတ္မွတ္ရတာလဲ" ဆုိၿပီး ၈၈ ကိုကိုၾကီးကို သူမကေဝဘန္လိုက္တဲ႔စကား၊ ေၿပာတဲ႔စကားကို ဖတ္ရတဲ႔အခါမွာ စိတ္အပ်က္ၾကီးပ်က္ရံုသာမက မ်က္လံုးေတြပါ ကန္းသြားလိုက္ခ်င္ပါေတာ႔တယ္။ ကိုယ္႔နုိင္ငံရဲ႔ ေရ၊ေၿမ၊နယ္နိမိတ္ကို ၿခိမ္းေၿခာက္လာႏုိင္တဲ႔အေနအထား...သန္းတစ္ရာ႔ငါးဆယ္ေသာ ႏုိင္ငံနဲ႔ေဘးခ်င္းကပ္ေနၿပီး ရခုိင္ၿပည္နယ္ကို လူနဲ႔တက္သိမ္းလို႔ရႏုိင္တဲ႔အေနအထားမွာ ရခုိင္ေတြနဲ႔ ထပ္တူက်စြာ ဗမာေတြ၊ က်န္ႏုိင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ တက္ၾကြလႈပ္ရွားသူေတြက တစ္သားတည္းရပ္ေနတဲ႔ၿဖစ္ရပ္၊ ကိုယ္႔ႏိုင္ငံရဲ႔အမ်ိဳးသားလံုၿခံုေရးကို အၾကမ္းဖက္အဖြဲ႔ေတြက ၿခိမ္းေၿခာက္၊ ကိုယ္္႔ႏုိင္ငံသံရံုးကို သူတစ္ပါးေတြက သတင္းတု၊ သတင္းမွားေတြနဲ႔ ေစာ္ကားေမာ္ကားလုပ္ေနတဲ႔ၿဖစ္ရပ္မ်ိဳးကိုမွ အမ်ိုဳးသားေရးလို႔မသတ္မွတ္ရင္ အမ်ိဳးသမီးေရးလို႔ သတ္မွတ္သင္႔သလားလို႔ပဲ ဘုေတာခ်င္ပါေတာ႔တယ္။
၈၈ ထဲက ေက်ာင္းသားအမ်ားစုဆုိသူေတြက ဒီလုိဦးေနွာက္နဲ႔လူေတြလား။ ဒီလိုအၿမင္က်ဥ္္းၿပီး စိတ္ခံစားခ်က္ေလာက္သာ လိုက္တတ္၊ တုိင္းၿပည္အက်ိဳးကို မငဲ႔တတ္သူေတြလား လို႔ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြေမးလာရင္ ဘယ္လိုေၿဖပါမလဲ။ ကို္ယ္႔လုပ္ရပ္၊ ကိုယ္႔စကားက ကိုယ္႔ေခတ္က လႈပ္ရွားမႈၾကီးကို သိကၡာက်သြားေစႏုိင္တယ္္ဆုိတာကို နားလည္သင္႔ပါတယ္။ စစ္အာဏာ၇ွင္ကို ေတာ္လွန္ေရးဟာအမ်ိဳးသားေရးလႈပ္ရွားမႈလို႔ နားလည္ထားရင္ ကိုယ္႔ႏုိင္ငံေၿမပံုပဲ႔ထြက္သြားႏုိင္တဲ႔ကိစၥကို ဘယ္လို ဦးေနွာက္မ်ိဳးနဲ႔ အမ်ိဳးသားညီလာခံလို စံုညီတုိင္းရင္းသားေတြေခၚၿပီး "ဤကားအမ်ိဳးသားေရးကိစၥရပ္ၿဖစ္ေတာ႔သကိုး" လို႔ သတ္မွတ္ေစခ်င္ေနရတာလဲ နားမလည္ႏုိင္ေတာ႔ပါဘူး။ အမ်ိဳးသားေရးကိစၥရပ္ဆုိတာ တုိင္ပင္ထားစရာမလိုဘဲ လူတုိင္းရင္ထဲက ႏုိးၾကားလာတဲ႔ တုိင္းၿပည္ခ်စ္စိတ္ေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး၊ လူမႈေရးလႈပ္ရွားမႈေတြပဲမဟုတ္ဘူးလား။ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုၾကီးဟာ ဒီစိတ္ၤဓါတ္ေတြနဲ႔ ရွင္သန္လႈပ္ရွားခဲ႔တာမဟုတ္ဘူးလား။ အခု ဒီလိုမ်ိဳးပဲ ကို္ယ႔္ရခုိင္ေသြးခ်င္းေတြရဲ႔ "ေၿမ" ကိုယ္႔ႏုိင္ငံပိုင္နက္အတြက္ ပူပန္ေသာကေရာက္ေနတဲ႔ သာမန္ေက်ာင္းသားေတြ၊ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြရဲ႔ စကားသံေတြဟာ အမ်ိဳးသာေရး လႈပ္ရွားမႈအသံေတြပဲမဟုတ္ဘူးလား။
ဆင္ေသကို ဆိတ္သားေရနဲ႔ဖံုးလို႔ရရုိးထံုးစံမရွိပါဘူး။ မေၿပးေသာ္လည္းကန္ရာရွိေနတတ္တဲ႔ ၿပည္ပေရာက္ ရိုဟင္ဂ်ာပြဲစားေတြတစ္ၿဖစ္လဲ ဒီမုိကေရစီအေရးလႈပ္ရွားသူလို႔ ဆုိတဲ႔ Money Making Politicians ဆုိသူေတြထဲက လူတစ္ေယာက္က ၈၈ ထဲက ေတာက္ပတဲ႔ လူတစ္ဦးၿဖစ္ေသာ ကိုကိုၾကီးကို တုိက္ခိုက္တဲ႔စာလို႔ပဲ မွတ္ထားလိုက္ပါဦးမယ္။ ၿပည္ပမွာ က်င္လည္ဖူးသူတစ္ဦးအေနနဲ႔လဲ ဒီအဖြဲ႔ေတြရဲ႔ စည္းလံုးမႈနည္းပါးပံု၊ ေထာက္ပံ႔ေၾကးေတြအတြက္ ၿပႆနာတက္တတ္ပံုေတြကို နားနဲ႔မဆန္႔ေအာင္ၾကားခဲ႔ရပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔လဲ မဆုိင္တာမုိ႔ ဘာမွ သိပ္မေၿပာခ်င္ေတာ႔ေပမယ္႔ အခုလို ကိုယ္႔တုိင္းၿပည္ရဲ႔ ကိစၥအေပၚ ၿပႆနာထပ္ရွာလာေတာ႔ ဒီလို တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ရန္ၤၿဖစ္ေနတတ္တဲ႔လူေတြကို ၿပန္ၿမင္ေယာင္လာပါတယ္။
ရင္ကေတာ႔ ေလးမိပါတယ္။ ဇာဂနာက အဂၤလိပ္သတင္းစာမွာ ေသခ်ာမသိဘဲ တက္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ ေနဘုန္းလတ္ေရးတဲ႔စာကို ရုိဟင္ဂ်ာပြဲစားေတြက ေကာင္းေကာင္းအသံုးခ်ေနပါတယ္။ အခု ဆလိုင္းတင္ေမာင္ဦးရဲ႔ နာမည္နဲ႔ သူ႔ညီမဆုိသူေရးတဲ႔စာအတြက္ ဘဂၤလားပြဲစားေတြ အားရေနသေလာက္ ရခုိင္ၿပည္သူေတြက မခ်ိမဆန္႔ခံေနရဦးမွာပါပဲ။
ေၾသာ္..ဒီလိုိလူေတြ ဘယ္ေလာက္ထပ္ထြက္လာဥိးမလဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းၿပည္ထဲက ရခုိင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ထပ္ခံစားေနရဦးမလဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ဆိီမွာ ဦးေနွာက္နည္းၿပီး နာမည္ၾကီးတဲ႔သူေပါေနသေရြ႔ ရခိုင္ေတြကေတာ႔ လွိမ္႔ၿပီး ခံေနရဦးမွာအေသအခ်ာပါပဲ။ လူသတ္ဖုိ႔ အားေပးမေနတဲ႔လူေတြၾကားမွာ Genocide ဆုိၿပီး အစဆြဲထုတ္လာၾကတယ္၊ ေနာက္သံေယာင္လိုက္ၾကတယ္၊ ေနာက္ စြပ္စြဲၾကတယ္။
အခုအေနအထားက ဟုတ္ဟုတ္မဟုတ္ဟုတ္ ၿပန္ၾကားေရးဝန္ၾကီးဌာနရဲ႔ညံ႔ဖ်င္းမႈနဲ႔ ၿမန္္မာအစိုးရရဲ႔ နာမည္ဆုိးေၾကာင္႔ တစ္ကယ္ပဲဟုတ္ေနသေယာင္ေယာင္ အထင္ခံေနရပါၿပီ။ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းၿပည္ထဲက ယဥ္ေက်းတဲ႔ ရခုိင္လူမ်ိဳးေတြဟာ လူမ်ိဳးတုန္းသတ္ၿဖတ္မႈကို ေပ်ာ္ေမြ႔တဲ႔သူေတြလို႔ အစြပ္စြဲခံေနရၿပီ။ ဒီလိုၿဖစ္လာရၿခင္းအေၾကာင္းရင္းထဲမွာ ကိုယ္႔တုိင္းၿပည္ထဲက ကိုယ္႔လူမ်ိဳး ဥာဏ္နည္းပါးၿပီး နာမည္ရွိတဲ႔လူေတြရဲ႔ မုိက္မဲတဲ႔လုပ္ရပ္ေတြပါေနတယ္ဆုိတာ သိရေလေလ ရင္နာရေလေလပဲ။
နွစ္ခါေတြးစရာမလိုဘဲ ရင္ထဲ ဝင္လာတဲ႔အေရးဟာ အမ်ိဳးသားေရးၿဖစ္ပါတယ္။ ရိုဟင္ဂ်ာကိစၥဟာ အမ်ိဳးသားေရးဟုတ္သလားလို႔ နစ္ခါေတြးေနတဲ႔သူဆုိရင္ေတာ႔ အဲ႔ဒီလူဟာ ၿမန္မာႏုိင္ငံနဲ႔ မပတ္သက္သင္႔ေတာ႔တဲ႔လူပဲၿဖစ္ပါတယ္။ က်မက စစ္တပ္ကို မမုန္းပါဘူးလို႔ ေၿပာခဲ႔တဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္စကားကို က်ေနာ္ထပ္ခါ တလဲလဲေတြးေနမိစဥ္မွာေတာ႔ မုိင္ပိုပိုေအာင္ဆ္ုိတဲ႔ စာေရးသူတစ္ဦးက အာဏာသိမ္းစစ္ဘီလူးနဲ႔ တုိင္းၿပည္အတြက္ ခ်စ္ခ်စ္မုန္းမုန္း လိုေနတဲ႔ စစ္တပ္ကို မကြဲၿပားဘဲ တစ္သားတည္း အမုန္းၾကီးမုန္းၿပီး ဘဂၤလားေတြလက္ထဲ ရခုိင္ၿပည္ထုိးအပ္ေရးအတြက္ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ကိုကိုၾကီးကို ထုိးနွက္လို႔ေနပါေတာ႔တယ္။
