ကမာၻ႔စီးပြားပ်က္ကပ္ၾကီးက တစ္ဆင့္ခံသြယ္ဝုိက္ၿပီး အဖ်ားခတ္လုိ႔ဆိုလား၊ ေဒၚလာေစ်းျပဳတ္္လို႔ဆိုလား၊ ေရနံေစ်းဆင္းလို႔ဆိုလား၊ ေရႊေစ်းအိလု႔ိဆိုလား၊ ခုတေလာ ကုန္ပစၥည္းေစ်းေတြ ထုိးက်ေနသည္။ စားေသာက္ ကုန္ေတြကေတာ့ အရမ္းေစ်းမခ်ဘဲ တတ္ႏိုင္သေလာက္တင္းခံေနသည္။ ဒါေတာင္ၾကက္သြန္ က သစၥာေဖာက္သြားေသးသည္။ ၾကက္သြန္တစ္ပိႆာေစ်းက လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ဖိုးေလာက္ ျဖစ္ သြားသည္။
တန္လွခ်ည္ရဲ႕ဆိုၿပီးလက္ဖက္ရည္မေသာက္ဘဲ တစ္ေန႔ၾကက္သြန္တစ္ပိႆာ ဝယ္စားလို႔မျဖစ္ေတာ့လည္း ခက္သားကလား။
ေမာ္ေတာ္ကား ေစ်းေတြကေတာ့ ဘရိတ္ေပါက္သလို လွိမ့္ဆင္းသြား၏။ လွ်ပ္စစ္ႏွင့္ အီလက္ထေရာနစ္ပစၥည္းေတြေစ်းက်ပံုမ်ား (ကိုယ္မဝယ္ႏိုင္ေပမယ့္) အားရစရာၾကီးပဲ။ စစခ်င္းမွာ ရမလားလို႔ ဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ပဲ ေလွ်ာ့ၿပီး ျမဴဆြယ္ၾကည့္ေသးသည္။ အဝယ္မလိုက္ေတာ့ ဆယ့္ငါးရာခုိင္ႏႈန္း၊ ဒီေနာက္ ႏွစ္ဆယ္၊ ႏွစ္ဆယ့္ငါး၊ သံုးဆယ္ ေနာက္ဆံုးထက္ဝက္ေစ်းေလာက္အထိ ေရာက္လာသည္။
ဒါနဲ႔ေတာင္ လူေတြက သိပ္မဝယ္ၾက။ ဘယ္ဝယ္မလဲ။ ပိုက္ဆံမွမရွိဘဲကိုး။ ခုေနခါ ေရခဲေသတၱာၾကီးတစ္လံုး အလကားေပးမယ္ဆိုရင္ေတာင္ သယ္စရာကားခအတြက္ ပူရမယ့္ကိန္းဆိုက္ေနတာကိုး။
ကုမၸဏီေတြကလည္း နည္းလမ္းမ်ဳိးစံုႏွင့္ ၾကံစည္ၾကသည္။ ပစၥည္းႏွစ္မ်ဳိးတြဲဝယ္လွ်င္ ေစ်းထပ္ေလွ်ာ့ေပးသည္။ ဒီဟာဝယ္လွ်င္ဟိုဟာ လက္ေဆာင္ေပးသည္။ ေစ်းပဲြေတာ္ဆိုတာကလည္း တစ္လကုိ သံုးေလးခုေလာက္ရွိ၏။ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျပ နာမည္အမ်ဳိးမ်ဳိးတပ္ၾကသည္။
သီတင္းကၽြတ္အထူး၊ တန္ေဆာင္တိုင္ အထိမ္းအမွတ္၊ ခရစ္စမတ္ပဲြေတာ္၊ ႏွစ္သစ္ကူးေစ်းေရာင္းပြဲ စသည္ျဖင့္။ ဒီထဲမွာ ' ျပည္ေထာင္စုေန႔ကို ၾကိဳဆိုဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ ႏွစ္ဆယ့္ငါးရာခိုင္ႏႈန္း ဒစ္စေကာင့္ေလွ်ာ့ေစ်း 'ဆိုတာကေတာ့ တစ္မ်ဳိးၾကီးပဲေနာ္။
အေရာင္းအဝယ္ေတြပါးတဲ့အခါက်ေတာ့ တစ္ႏြယ္ငင္တံစဥ္ပါဆိုသလို အႏုပညာလုပ္ငန္းေတြလည္း ထိလာတာပဲ။ ေဖ်ာ္ေျဖေရးကိစၥအတြက္ဆိုတာ ေငြပိုေငြလွ်ံရွိမွ သံုးႏိုင္တာမဟုတ္လား။
ဒီေတာ့ ရုပ္ရွင္ရုံေတြ လူအဝင္နည္းလာသည္။ ဗီဒီယိုအေခြေတြ အငွားက်လာသည္။ ဗီစီဒီကာရာအိုေက အေခြေတြကေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔။ ခုိးကူးေခြထုတ္တဲ့လူေတြေတာင္ မကိုက္ဘူးတဲ့။ ဒီေတာ့ကာ...
စာအုပ္ေတြဆိုတာကေကာ ဘာသားနဲ႔ ရိုက္ထားတာမို႔လို႔လဲ။ အလကၤာေက်ာ္စြာ ေရႊမန္းဦးတင္ေမာင္ရဲ႔ ဗုဒၶဝင္ဇာတ္ေတာ္ထဲက စကားလံုးမ်ဳိးနဲ႔ေျပာရရင္
" မေကာင္းဘူးမင္းၾကီး၊ မေကာင္းဘူး "
တက္က်မ္းေတြလည္း မကယ္ႏိုင္။ တက္က်မ္းတက္က်မ္းနဲ႔ ဘာေတြတက္သလဲဆိုေတာ့ ကုန္ေစ်းႏႈန္းပဲတက္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ' က်က်မ္း 'ပဲေရးေတာ္မူၾကပါရန္ ေတာင္းပန္ရမလိုျဖစ္ေန၏။
ခုခ်ိန္မွာ ဟာသ ဝတၳဳေတြနဲ႔ တေစၦသရဲ ဝတၳဳေတြေလာက္သာ ေစ်းကြက္ထဲမွာ အေတာ္အသင့္ ေတာင့္ခံႏိုင္သည္။ ေျပာသာေျပာရတယ္။ ဒါေတြကလည္း နည္းနည္းအီလာၿပီ။ လူေတြက ရယ္ရလြန္းလို႔ ပ်င္းလာၾကၿပီ။ ေၾကာက္ရတာကိုလည္း ျငီးေငြ႔လာၾကၿပီ။ ဒီတစ္ခါ ဘက္စ္ဆယ္လာ စာေရးဆရာေတြရဲ႔ စာအုပ္ေတြေတာင္ေမာ္ဒယ္ျမင့္ ကားေတြလို ျပိဳစျပဳလာေလသည္။
ဒီေတာ့ ေရာင္းအားျပန္တက္လာေအာင္ နည္းလမ္းေတြရွာရသည္။ တခ်ိဳ႕က ေၾကာ္ျငာနဲ႔ ဖိဖို႔ၾကိဳးစားသည္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ေၾကာ္ျငာတိုင္းသာ ေရာင္းအားေကာင္းမယ္ဆိုရင္ အီလက္ထရြန္နစ္ပစၥည္းေတြေလာက္မွာေတာင္ မဟုတ္ဘူးေလ။
တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ စာေရးဆရာေတြကိုယ္တိုင္ အမွတ္တရ လက္မွတ္ထိုးၿပီး ပရိုမိုးရွင္းပြဲေတြလုပ္ၾကသည္။ အစပိုင္းေတာ့ ဟုတ္မလိုလိုပဲ။ ကိုယ္ခေရစီျဖစ္တဲ့ စာေရးဆရာကို ျမင္ေတြ႔ခြင့္ ရတဲ့အျပင္လက္မွတ္္ပါ ထိုးေပးဦးမယ္ဆိုတာကိုး။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ဒါလည္း ရိုးအီလာသည္။ လက္မွတ္ထိုးပြဲေတြက တစ္ပတ္တစ္ခါေလာက္လုပ္ေနၾကသျဖင့္ ပရိသတ္နည္းပါးလာသည္။ ထိုအခါကိုယ့္မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြေခၚ ' အင္.. ပရိသတ္ 'အျဖစ္ အစားထိုးၿပီး လူစည္ကားသေယာင္ လုပ္ၾကရသည္။
တခ်ိဳ႕ထုတ္ေဝသူေတြလည္း စာအုပ္ဆိုင္မွာ အခန္႔သားတင္ေရာင္းလို႔ အလုပ္မျဖစ္မွန္း သိလာၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ခရီးသြားဟန္လြဲ ခလုတ္တိုက္ရင္း ဝယ္သြားႏိုင္မည့္ နည္းလမ္းကို ရွာၾကသည္။ လူစည္ကားတဲ့ပြဲမွန္သမွ် စာအုပ္ဆိုင္လုိက္ဖြင့္သည္။ အခါၾကီးရက္ၾကီး၊ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြမွာ က်င္းပေသာ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြ၊ ဘုရားပြဲေတြပါမက်န္ လိုက္ေရာင္းသည္။
အမ်ဳိးသမီးထုတ္ေဝသူ တစ္ေယာက္ဆိုလွ်င္ မေကြးျမသလြန္ဘုရားပဲြႏွင့္ ေရႊစက္ေတာ္အထိေတာင္ေရာက္သည္။ ဘုရားပြဲဆိုေတာ့ ညမွာလည္း အိပ္ေရးပ်က္၊ ေန႔က်ေတာ့လည္း ေနကပူ၊ ဖုန္ကတေထာင္းေထာင္း၊ ေရလည္းမွန္မွန္မခ်ဳိးရသျဖင့္ အသားေတြ မည္းေျခာက္၊ မ်က္တြင္းေတြေဟာက္ပက္၊ ဆံပင္ေတြနီေၾကာင္ဖြာလန္ၾကဲ၊ ေခ်းေညာ္အထပ္ထပ္ျဖင့္ တကယ့္ကို ဆယ့္ႏွစ္ပြဲေစ်းသည္ရုပ္ေပါက္သြားရေလသည္။
ဒါနဲ႔ေတာင္ ဂိုေဒါင္ထဲက စာအုပ္ပံုေတြက ေလ်ာ့သြားတယ္လို႔မရွိ။ ဒါေတြ ျမန္ျမန္ကုန္သြားေစခ်င္ရင္ေတာ့ ျခေတြကို အကူအညီေတာင္းမွပဲ ျဖစ္ေတာ့မည္။ ထုတ္ေဝသူေတြ စီးပြားပ်က္လွ်င္ စာေရးဆရာေတြလည္း စားေပါက္ပိတ္ေတာ့မည္။ သူေဌးကားေရာင္းလိုက္ရလို႔ ဒရိုင္ဘာအလုပ္ျပဳတ္မယ့္ကိန္း ဆိုက္ေနၿပီ။
ထုိအခါစီးပြားဖက္ေတြေပါင္းၿပီး ၾကံမိၾကံရာ ၾကံစည္ၾကရေလေတာ့သည္။
++++++
' စာေပေငြေပၚအရင္းျပဳတ္ ေစ်းပြဲေတာ္ၾကီး '
ဖုန္တေထာင္းေထာင္းထေနေသာ ကြင္းျပင္ၾကီးထဲမွာ စာအုပ္ဆုိင္ေတြ တန္းစီေနသည္။ စာအုပ္ေရာင္းရုံသက္သက္မဟုတ္။ စာဖတ္ပရိသတ္ကို သူ႔ထက္ငါအျပိဳင္အဆိုင္ ဆြယ္တဲ့အေနနဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖမႈေတြပါ တြဲဖက္ထားၾကရသည္။
ဒီထဲမွာ ' စာေပေလာက 'စာအုပ္ဆိုင္ေတြကလည္း မပါမျဖစ္ေပါ့၊ သူတို႔ မက္ေဒါနယ္၊ ေကအက္ဖ္စီ၊ စီးတီးမတ္၊ စူပါဝမ္း၊ ေအာရင့္ခ်္၊ စိန္ေဂဟာတို႔လိုပဲ ဆိုင္ခဲြေတြ အမ်ားၾကီးဖြင့္ထားတာ။ သူတို႔ထဲမွာ စာေပေလာက-၅မွ ေနမ်ဳိးညြန္႔သည္ နည္းနည္းထြင္ခ်င္တတ္သူျဖစ္၏။ (သူ႔အေဖ ဦးမ်ဳိးညြန္႔လိုပဲ နည္းနည္းေၾကာင္တတ္သည္။) သူက စာေရးဆရာ တစ္ဦးခ်င္းစီကိုဖိတ္ၿပီး လက္မွတ္ထိုးခိုင္းတာမ်ိဳးမလုပ္။ စာအုပ္တစ္အုပ္ လာဝယ္လွ်င္ သက္ဆိုင္ရာ စာေရးဆရာက လက္မွတ္ထိုးေပး၊ ဒါဆို စာအုပ္မ်ဳိးစံု ေရာင္းရမည္။ ေရာင္းအားပိုေကာင္းမည္ဟု တြက္သည္။
သို႔ရာတြင္တကယ္တမ္းက်ေတာ့
" ေရႊဥေဒါင္း လက္မွတ္ထုိးေပးပါ "
" ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ကိုယ္တိုင္လက္မွတ္ထိုးေပးမွ ဝယ္မယ္ "
" ဟင္... ေသာ္တာေဆြ လက္မွတ္လဲ မပါပါလား "
စသည္ျဖင့္ ကြယ္လြန္ေလၿပီးေသာ စာေရးဆရာၾကီးမ်ားကို သာပရိသတ္က ေတာင္းဆုိၾကသျဖင့္ အခက္ေတြ႔ေနရ၏။ ေနာက္ၿပီး မအူမလည္ ေမာင္ေနမ်ိဳးညြန္႔ တစ္ေယာက္မစဥ္းစားမိေသာ အခ်က္တစ္ခ်က္လည္း ရွိေသးသည္။
မိန္းမေတြစုမိလွ်င္ ' အတင္း 'ပါမွျဖစ္သလို စာေရးဆရာေတြ ဆံုမိလွ်င္ ပုလင္းပါမွ အဆင္ေျပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ညေနေစာင္းတာနဲ႔ ေသာက္ပြဲၾကီး က်င္းပၾကေတာ့သည္။ ဒီၾကားထဲမွာ ကိုကိုႏိုင္တု႔ိလို ပန္းခ်ီဆရာေတြ၊ စိုးေသာ္တာတို႔လို ကာတြန္းဆရာေတြ၊ ေအာင္ဘညိဳတို႔ိလုိ ကဗ်ာဆရာေတြလည္း သတင္းအၾကားနဲ႔ ေရာက္ရွိလာ၏။
သူတို႔သည္ လံုးခ်င္းစာအုပ္ထုတ္ဖူးတဲ့သူေတြလည္း မဟုတ္။ လက္မွတ္ထိုးေပးစရာ အေၾကာင္းလည္းမရွိ။ ဘာဆိုင္လို႔လဲဟု ထင္စရာရွိေသာ္လည္း သူတို႔ပံုေတြ၊ ကဗ်ာေတြပါေသာ မဂၢဇင္းလာဝယ္တဲ့သူရိွရင္ လက္မွတ္ထိုးေပးရေအာင္ဟု အေၾကာင္းျပၿပီး ဝင္ႏႊဲၾကျခင္းျဖစ္၏။ ေနမ်ဳိးညြန္႔ကလည္း စာေပေလာက ထံုးစံအတိုင္း စာမူခေပးဖုိ႔သာ လက္တြန္႔တာ၊ ေသာက္မယ္စားမယ္ဆိုရင္ ပိုက္ဆံအိတ္ဖြင့္ဖို႔ ဝန္မေလးတဲ့လူဆိုေတာ့... ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။
ေသာက္မျငီးေပါ့။
++++++
စာအုပ္အေရာင္းျပခန္းတစ္ခုေရွ႕တြင္ အရုပ္ၾကီးတစ္ရုပ္ေထာင္ထားသည္။ ပါးစပ္ၾကီးျဖဲၿပီး အားရပါးရရယ္ေမာေနေသာ စာေရးဆရာေဖျမင့္၏ ပံုတူအရုပ္ၾကီးျဖစ္၏။ ပါးစပ္ေနရာကိုေတာ့ အေပါက္ေဖာက္ေပးထားသည္။ ထိုအေပါက္ထဲသို႔ တင္းနစ္ေဘာလံုးကို ဝင္ေအာင္ပစ္ရမည္။ ဝင္သြားလွ်င္ဆုေၾကးအျဖစ္ေဖျမင့္၏ ႏွလံုးသားအဟာရ စာအုပ္တစ္အုပ္ရရွိမည္။ ပရိသတ္ေတြက
" ေဘာလံုးကုိ သံုးလံုးတစ္ရာနဲ႔ ဝယ္ၿပီးေတာ့ ဝင္ေအာင္ပစ္ႏိုင္မွ စာအုပ္တစ္အုပ္ဆိုေတာ့ မတန္ဘူးကြ။ ဘီယာဘူးတို႔၊ ေဖ်ာ္ရည္ပုလင္းတို႔ေပးမယ္ဆိုရင္ ေတာ္ေသးတယ္ "
ဟု ဝိုင္းၿပီး ေဝဖန္ၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မူလအစီအစဥ္ကို ဖ်က္သိမ္းၿပီး ' ႏွလံုးသားအဟာရ စာအုပ္တစ္အုပ္ဝယ္လွ်င္ အမဲအူျပဳတ္တစ္ပြဲတိုက္ပါမည္ 'ဟုျပင္ဆင္ သတ္မွတ္လိုက္ရ၏။
' အမ်ဳိးသမီးထုတ္ေဝသူမ်ား စာအုပ္အေရာင္းဆိုင္၊ ဝယ္ယူအားေပးသူ ပရိသတ္ၾကီးကို္ စာအုပ္ယိမ္းျဖင့္ ေဖ်ာ္ေျဖမည္ '
စင္ေပၚမွာ အမ်ဳိးသမီးထုတ္ေဝသူမ်ား တန္းစီေနရာယူထားၾကသည္။ စာအုပ္အထူၾကီးမ်ားကို ေမွာက္လ်က္ျဖန္႔ၿပီး ေခါင္းေပၚမွာတင္ထားသည္။ ဝင္းသူဇာပြင့္ရိုက္ ဝမ္းဆက္ေတြ ဝတ္ထားၾက၏။ သူတို႔ထဲမွာ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ေခ်ာေခ်ာလွလွတစ္ေယာက္မွမပါ။ ရြက္ၾကမ္းေရက်ိဳ ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ရွိသူ တစ္ေယာက္စႏွစ္ေယာက္စ ပါေသာ္လည္း အမ်ားစုမွာ ဝတုတ္ၾကီးေတြ၊ ပိန္ေျခာက္ေျခာက္ေတြ၊ ရွည္ေတာက္ေတာက္ေတြ၊ ပုလံုးလံုးေတြသာျဖစ္၏။
သူတို႔ရဲ႕ ယိမ္းအကကလည္း ညီညီညာညာမဟုတ္။ တစ္ေယာက္က လက္ေျမွာက္စဥ္ တစ္ေယာက္က လက္ခ်။ တစ္ေယာက္က ညာဘက္လွည့္တုန္း တစ္ေယာက္က ဘယ္ဘက္ခ်ဳိး။ ဘယ္လုိမွ ၾကည့္လို႔ အဆင္မေျပႏုိင္သျဖင့္ ပရိသတ္ေတြ ထျပန္ကုန္ၾကသည္။ ကေလးတစ္အုပ္စုသာ က်န္ခဲ့၏။ ကေလးေတြကလည္ ၾကည့္လို႔ေကာင္းလြန္းလို႔မဟုတ္။ ဒီအေဒၚၾကီးေတြ အသက္ၾကီးမွ စာမရလို႔ စာအုပ္ေခါင္းေပၚတင္ၿပီး ဒဏ္ေပးခံရတာပဲဟု အထူးအဆန္းသဖြယ္ ၾကည့္ေနၾကျခင္းသာျဖစ္၏။ (အကနည္းျပေတြကလည္း ေဒၚတူးတူးျမင့္သိန္းႏွင့္ေဒၚလမင္းအိမ္ဆိုေတာ့ ေကာင္းေရာေပါ့။)
စာအုပ္ေတြကေတာ့ မျဖစ္စေလာက္သာ ေရာင္းရသည္။ ဒီအတိုင္းဆုိလွ်င္ ဆိုင္ခန္းခေတာင္ ျပန္ရပါ့မလားဟု စိုးရိမ္လာၾကသည္။ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္တုိင္ပင္ၾကၿပီးေနာက္ စရိတ္စက ေၾကလိုေၾကညားဆိုၿပီး စာအုပ္ဆိုင္ေရွ႕မွာ ဘူးသီးေၾကာ္ေရာင္းၾကေလသည္။ ျပံဳးစာေပ ေဒၚျပံဳးက ဘူးသီးေၾကာ္ ေကာင္းေကာင္းေၾကာ္တတ္သျဖင့္ အဆင္ေျပသြားသည္။
ေတာက္တိုမယ္ရခုိင္းလို႔ရေအာင္ဆုိၿပီး ဇူးေက်ာ္ႏွင့္ စည္သူျမသန္းတို႔ကို အေဖာ္အျဖစ္ေခၚထားရသည္။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ ေလးတိေလးကန္ ငိုင္တိငိုင္တိုင္သမားေတြသာျဖစ္၏။ ဆလပ္ရြက္ေပးပါဦးေျပာတဲ့ဝိုင္းကို လက္သုတ္ပဝါသြားေပးလိုေပး။ ဘူးသီးေၾကာ္နဲ႔ ၾကက္သြန္ေၾကာ္မွားခ်။ ေရေႏြးၾကမ္းအိုး ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မလာလို႔ အေဟာက္ခံရနဲ႔ ေယာင္ခ်ာခ်ာေတြျဖစ္ေနၾက၏။
စည္သူျမသန္းကလည္း ညေနေစာင္းၿပီဆိုလွ်င္ လက္ကမျမဲခ်င္ေတာ့။ တစ္ခါေတာ့ အေၾကာ္စားေနေသာ အမ်ိဳးသမီး၏ေပါင္ေပၚသို႔ အခ်ဥ္ပန္းကန္လြတ္က်သြားသည္။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္လွေသာ ဇူးေက်ာ္က အမ်ိဳးသမီး၏ ေပါင္ေပၚကအခ်ဥ္ရည္ေတြကို လက္နဲ႔ပြတ္ၿပီး သြားသုတ္ေပးသည္။ ဟိုကစိတ္ဆိုးၿပီး အၾကမ္းပန္းကန္လံုးနဲ႔ထုလိုက္တာ ထိပ္ဖုသြားေသးသည္။
ဒီၾကားထဲမွာ ဘုရားပြဲ ကန္ထရိုက္ရထားသူတစ္ေယာက္က သူတို႔ပြဲမွာ ဘူးသီးေၾကာ္ေရာင္းဖို႔ လာစပ္ေသးသည္။ ေခၽြးတလံုးလံုးနဲ႔ ေၾကာ္ေနေသာ ျပံဳးစာေပ ေဒၚျပံဳးရဲ႕ပံုစံကလည္း တကယ့္ ဘူးသီးေၾကာ္သည္ၾကီးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္တူေပတာကိုး။
++++++
ေၾကာင္ႏွစ္ေကာင္စာေပသည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဘက္စ္ဆယ္လာ စာေရးဆရာတုိ႔၏ စာအုပ္မ်ားကိုသာ ထုတ္ေဝသူျဖစ္၏။ ေစ်းကြက္ေကာင္းစဥ္အခါကေတာ့ ေမာင္မ်ိဳးတို႔ ျပံဳးျပံဳးျပံဳးျပံဳးနဲ႔ေပါ့။ စာအုပ္အေရာင္းအဝယ္ ပါးလာတဲ့အခါမွာေတာ့ အထက္ကားကို ေစ်းၾကီးနဲ႔မိထားတဲ့လူကို ျပဴးျပဴးျပာျပာျဖစ္ရၿပီ။ စာအုပ္လက္က်န္မ်ားေလထိေလပဲ။
ဒီေတာ့ ရႏိုင္သမွ် ေထမိကာမိေစရန္ ေစ်းပဲြေတာ္မွာ အေရာင္းဆိုင္လာဖြင့္သည္။ နာမည္ၾကီးစာေရးဆရာေတြရဲ႕စာအုပ္ေတြျဖစ္သည့္တိုင္ေအာင္ ဝယ္လိုအားေတာ့ ျဖိဳးျဖိဳးေျဖာက္ေျဖာက္သာရွိ၏။
ေမာင္မ်ဳိးလည္းၾကံရာမရျဖစ္ၿပီး ဓာတ္ရိုက္ဓာတ္ဆင္လုပ္တတ္ေသာ ဟိန္းလတ္ဆီမွာ အကူအညီသြားေတာင္းသည္။ ဟိန္းလတ္က ယၾတာေခ်ဖို႔ အၾကံဉာဏ္ေပးလိုက္၏။ (တကယ္ေတာ့ ဟိန္းလတ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ သူေရးတဲ့အဂၤလိပ္စကား အလြယ္ေျပာနည္းစာအုပ္လက္က်န္ေတြ တစ္ဝက္ေစ်းနဲ႔ ခ်ေရာင္းရေကာင္းမလား စဥ္းစားေနတာ။)
ေမာင္မ်ဳိးကေတာ့ ထူပူေနသျဖင့္ ေျပာသည့္အတိုင္း လုိက္လုပ္သည္။ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုး ေရႊေရာင္ေဆးေတြသုတ္၊ အေရာင္းေကာင္တာေပၚေဆာင့္ေၾကာင့္ ထိုင္ၿပီး ဝယ္သူလာေအာင္ လက္ယပ္ေခၚသည္။ တရုတ္ဆိုင္ေတြမွာ ထားေလ့ရွိေသာ လာဘ္ေခၚေၾကာင္ရုပ္လို လူကိုယ္တိုင္ သရုပ္ေဆာင္ရျခင္းျဖစ္၏။
ဆုိင္မွာလူကေတာ့ စည္ပါသည္။ အထူးအဆန္းအျဖစ္ ဝိုင္းအံုၾကည့့္ျခင္းသာျဖစ္၏။ စာအုပ္ေတြကေတာ့ သိပ္မေရာင္းရ။ လက္ယပ္ေခၚရလြန္းလို႔ ေညာင္းလာၿပီး ၾကာေတာ့ ခ်ဳိမိုင္မိုင္လုပ္သေလာက္သာ လႈပ္ရွားႏုိင္ေတာ့သည္။ သည္ၾကားထဲ ေရႊေရာင္ေဆးေတြေၾကာင့္ ေခၽြးေပါက္ေတြပိတ္ၿပီး တစ္ကိုယ္လံုးယားယံလာေသာေၾကာင့္ ေမာင္မ်ဳိးမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ကုတ္ရေသာ ' ေၾကာင္ 'ျဖစ္သြားေလေတာ့သည္။
မႈခင္းသတင္းထဲက ခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြလို နာမည္အမ်ိဳးမ်ဳိးႏွင့္ လႈပ္ရွားတတ္ေသာ ငါးမည္ရ အတၱေက်ာ္သည္ ကိုယ္ပိုင္စာအုပ္တိုက္တည္ေထာင္ထားသည္။ လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္ဟု အမည္ေပးထား၏။ သူသည္ လူေပၚလူေဇာ္ လုပ္လုိက္ရမွ ေက်နပ္သူျဖစ္တဲ့အတိုင္း သူ႔စာအုပ္တိုက္လိုဂိုတံဆိပ္ကို အၾကီးၾကီးေရးဆြဲၿပီး အေရာင္းဆိုင္ခန္းေရွ႕မွာေထာင္ထားသည္။
ဒီဇိုင္းခကုန္မွာစိုးလို႔ သူ႔ဘာသာဆဲြထားသလားေတာ့မသိ။ စာအုပ္တိုက္တံဆိပ္ပံုစံက ဘယ္ဘက္အေပၚေထာင့္မွာ ျဖန္႔ထားေသာ လက္ဝါးတစ္ဖက္ႏွင့္ ညာဘက္ေအာက္ေထာင့္မွာ စာအုပ္လုိလို စာတိုက္ပံုးလိုလို ဘာမွန္္းမသိေသာ အရာတစ္ခုပါသည္။ သူ႔ဟာသူေတာ့ အေတာ္သေဘာက်ေနပံုရသည္။
သုိ႔ရာတြင္ ထုိပံုစံသည္ အခ်ိဳရည္ဘူးေပၚတြင္ ရိုက္ႏွိပ္ထားေလ့ရွိေသာ အမိႈက္ပံုးတြင္ စြန္႔ပစ္ရန္သတိေပးသည့္ အမွတ္အသားလိုျဖစ္ေနေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူေတြက သူ႔စာအုပ္တိုက္ဆိုင္းဘုတ္ၾကီးေရွ႕မွာ အမိႈက္ေတြလာပစ္ၾကသည္။ ထုိအခါ သူတို႔လက္တြဲေဖာ္ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္ခမ်ာ စာအုပ္ေရာင္းတဲ့အလုပ္ထက္ အမိႈက္သိမ္းတ့ဲအလုပ္ကို ပိုၿပီး အဓိက ထားလုပ္ေနၾကရသည္။ ညေနဆိုလွ်င္ သူတို႔၏ စီးေတာ္ယာဥ္ ဒဂုံဂ်စ္ကားၾကီးျဖင့္ ေရသန္႔ဘူးခြံေတြတင္ၿပီး ေဘာ္တယ္ဆိုင္မွာ တစ္ဗူးတစ္ဆယ္ႏွင့္ျပန္သြင္းတာက စာအုပ္ေရာင္းတာထက္ပိုၿပီး တြက္ေျခကိုက္သေယာင္ရွိေလ၏။
+++++++
" လွ်ပ္တစ္ျပက္ဂ်ာနယ္ ဘာေၾကာင့္ၾကိဳက္ၾကတာလဲ "
" လွ်ပ္တစ္ျပက္ဂ်ာနယ္ ဘာေၾကာင့္ၾကိဳက္ၾကတာလ ဲ"
ျမတ္ခုိင္သည္ ' အျပတ္ခ်က္မယ့္ လွ်က္တစ္ျပက္ 'ဆိုေသာ စာတမ္းပါ စလြယ္ကိုလြယ္လ်က္ ေရွ႕ဆံုးက တုိင္ေပးေလသည္။ ေဇယ်ာႏွင့္ ေရႊညာတုိ႔က ' ထူးလို႔ ထူးလို႔ 'ဟု ေနာက္မွ လိုက္ေအာ္သည္။ ေမာင္းၾကီးကိုလည္း တဒူဒူ ထုေသးသည္။
သူတို႔သည္ ပရိသတ္ေတြၾကားထဲ လွည့္လည္ သြားလာရင္း ေအာ္ဟစ္ ေၾကာ္ျငာေနၾကသည္။ ငွားထားေသာ လက္ေပြ႔သမားဆယ္ေယာက္ကလည္း ဂ်ာနယ္ေတြေပြ႔ၿပီး လုိက္လာသည္။ ဂ်ာနယ္ကို အထူးေလွ်ာ့ေစ်းႏွင့္ ေရာင္းေသာ္လည္း သိပ္စိတ္မဝင္စားၾက။ ေနာက္ဆံုး ညိွႏိႈင္းေစ်းဆိုတာေတာင္ အလုပ္မျဖစ္ေသာေၾကာင့္ 'လွ်ပ္တစ္ျပက္မွာ အျမတ္မထြက္ဘဲ'ျဖစ္ေနေလသည္။
သို႔တိုင္ေအာင္ ျမတ္ခိုင္ကေတာ့ လုပ္ငန္းကန္ထရိုက္တစ္ခုကိုရရွိသျဖင့္ နည္းနည္းေထမိကာမိသြားသည္။ မ်က္ႏွာအသားေခ်ာလိမ္းေဆးခရင္ ထုတ္လုပ္ေသာကုမၸဏီတစ္ခုက သူ႔ကိုေၾကာ္ျငာမင္းသားအျဖစ္လာငွားေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ေၾကာ္ျငာထဲတြင္ ျမတ္ခုိင္က ' ေဆးမလိမ္းမီပံု 'အျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ရမည္ျဖစ္ေလသည္။
+++++++
ရယ္စရာမဂၢဇင္းအဖဲြ႔သည္ စရိတ္စကကို အစစအရာရာ ေခၽြတာၾကသူမ်ားျဖစ္၏။ (စာမူခအပါအဝင္ေပါ့)ထို႔ေၾကာင့္ အကုန္အက်သက္သာေစရန္ အေရာင္းဆိုင္ကို ဘာအျပင္အဆင္မွမလုပ္။ ဘာေဖ်ာ္ေျဖေရးမွမပါဘဲ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ေမာင္ေမာင္စေနႏွင့္ တာဝန္ခံအယ္ဒီတာ ေျမလတ္ေမာင္ျမင့္သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္သာ ေငါင္းစင္းစင္းထိုင္ေနၾကသည္။ လူမ်ားလွ်င္ စားေသာက္စရိတ္္ပိုကုန္မယ္ မဟုတ္လား။
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သည္ ေရွ႕က ျဖတ္သြားသူမ်ားကို ' ဟဲ ဟဲ ' ' ဟီး ဟီး 'ဆိုၿပီး လွမ္းလွမ္းရယ္ျပေနသည္။ လူေတြက ဘာေၾကာင္တာလဲ ဆိုၿပီး ျပဴးျပဲၾကည့္သြားၾက၏။ ေမာင္ေမာင္စေနသည္ နဂိုကပင္ အရွက္မရွိသူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျပႆနာမရွိ၊ ေျမလတ္ေမာင္ျမင့္သူကေတာ့ ေအးေအးတည္တည္ေနတတ္သူျဖစ္သျဖင့္ မ်က္ႏွာၾကီးနီၿပီး ရြံ႔ြတြံ႕တြံ႔ျဖစ္ေနသည္။ ပရိသတ္ေတြက ဂရုမစိုက္သျဖင့္ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ၾကည့္ၿပီးေတာ့သာ ရယ္ေနရေလေတာ့သည္။
စားပြဲေပၚမွာ မွတ္တမ္းလႊာစာအုပ္တစ္အုပ္ ခ်ေပးထားသည္။ စာဖတ္ပရိသတ္မ်ားအေနျဖင့္ ရယ္စရာမဂၢဇင္းႏွင့္ပက္သက္ၿပီး ေဝဖန္အၾကံေပးစာမ်ား ေရးသားႏိုင္ရန္ျဖစ္၏။ ထိုစာအုပ္ထဲတြင္ ေရးသားသြားၾကေသာ စာဖတ္ပရိသတ္အခ်ိဳ႕၏ စာမ်ားမွာ
" ရယ္စရာ မဂၢဇင္းစတင္ထုတ္ေဝသည့္ အခ်ိန္မွ ယခုထိစဲြျမဲစြာဆုပ္ကိုင္ထားေသာ အခ်က္တစ္ခုကိုသတိထားမိပါသည္။ ထိုအခ်က္မွာ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုမွားျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္ "
" ေနာက္ကို မဂၢဇင္းထဲမွာ တကၠသိုလ္စိန္တင္ရဲ႕ဓာတ္ပံုၾကီးမထည့္ပါနဲ႔၊ စိုင္းစိုင္းတို႔၊ စြမ္းစြမ္းတို႔ပံုေတြပဲ ထည့္ပါ "
" ဖလင္ခဲြတာသိပ္မသပ္ရပ္ဘူး။ တျခားေနရာ ေျပာင္းအပ္သင့္သည္ "
++++++
တေစၦသရဲ ဝတၳဳေရးသူေတြစုၿပီး ပရိုမိုးရွင္းလုပ္တဲ့အေနနဲ႔ သူရဲရထားအစီအစဥ္ျပဳလုပ္ထားသည္။ စာေရးဆရာမ်ား ကိုယ္တိုင္သရဲမ်ားအျဖစ္ ေျခာက္လွန္႔ေပးမည္ျဖစ္၏။
ေဒဝစၾကာသည္ကိုယ္ေပၚမွာ ေဆးအျဖဴျခယ္ၿပီး အရိုးေျခာက္လို ပံုသဏၭာန္ျဖင့္ ေျခလႈပ္လက္လႈပ္လုပ္ျပသည္။ ရထားေပၚမွာ ပရိသတ္ေတြက မေၾကာက္လန္႔ၾကဘဲ
" ထိပ္ေျပာင္ၾကီးေဟ့.... "
ဟု ဝိုင္းေအာ္ၾကသည္။ နန္းေၾကာ့သွ်င္က အစြယ္အတုၾကီးတပ္၊ ဟားဟား ဝါးဝါးေအာ္ၿပီးေျခာက္သည္။ မေၾကာက္တဲ့အျပင္ လက္ျမန္တဲ့ ခ်ာတိတ္တစ္ေယာက္က အစြယ္အတုကို ဆဲြျဖဳတ္လိုက္တာ ႏႈတ္ခမ္းေမြး ႏွစ္ပင္သံုးပင္ေတာင္ အဆစ္ပါသြားေသးသည္။
သတိုးေတဇကေတာ့ ဝတ္ရုံအမည္းၾကီးျခံဳ၊ ဓားေကာက္သြားလွံၾကီးနဲ႔ခုတ္မလိုလို ထိုးမလိုလိုလုပ္ျပသည္။ ခပ္ကဲကဲေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က အလစ္မွာ မ်က္မွန္ကိုျဖတ္ခနဲျဖဳတ္ယူသြားသျဖင့္ ' မ်က္ကန္း တေစၦမေၾကာက္ 'ျဖစ္သြားရ၏။
ဒႆေက်ာ္စြာသည္ သူ၏နာမည္ေက်ာ္ ဇာတ္ေကာင္ပံုစံအတိုင္း မ်က္ႏွာမွာ သနပ္ခါးထူထူလိမ္း၊ ဆံပင္တုဖားလ်ားၾကီးစြပ္၊ ထမီရင္လ်ားဝတ္ၿပီး လက္ယပ္ေခၚေနတဲ့ဟန္ျပဳလုုပ္ျပသည္။
ေကာင္ေလးေတြက
" မာမီမဖဲဝါ၊ မာမီမဖဲဝါ.. "
ဟုေအာ္ဟစ္ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ ဒီလိုနဲ႔ တဝါးဝါတဟားဟား ရယ္ေမာရင္း သရဲရထားသည္ ဂိတ္ဆံုးသို႔ေရာက္ရွိလာခဲ့၏။ လူတစ္ေယာက္က
" ေၾကာက္စရာလည္းမေကာင္းဘူး၊ သရဲရထားလုိ႔မေခၚဘဲ ဟာသရထားလို႔ေခၚဖို႔ေကာင္းတယ္၊ ဟား ဟား ဟား ဟား၊ ဟား ဟ အမေလး၊ ဘာၾကီးလဲ "
ရယ္ေနရာမွ တစ္ေနရာကိုၾကည့္ၿပီး လန္႔ျဖန္႔သြားသည္။ ေမွာင္ထဲကေနစင္းစင္းၾကီး ၾကည့္ေနေသာ မ်က္လံုးဝါဝါၾကီးႏွစ္လံုး။ ၿပီးေတာ့ ေဖြးခနဲျဖစ္သြားေသာ သြားၾကီးေတြ။ ဒါကလြဲၿပီး ဘာမွမျမင္ရ။
" ဟာ..သရဲ၊ ဒါမွသရဲအစစ္၊ အမေလးလုပ္ၾကပါဦး "
မိမိကိုျမင္တာနဲ႔ လူေတြကဘာေၾကာင့္ ထိတ္္လန္႔တၾကားထြက္ေျပးၾကရတာလဲဟု နားမလည္စြာ ေတြးရင္းေနဝင္းျမင့္သည္ ေခါင္းကိုကုတ္လိုက္မိေလသည္။
တကယ္ေတာ့ ေနဝင္းျမင့္သည္ သူ႔ကိုယ္ပိုင္အစီအစဥ္မစတင္ခင္မွာ ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာရင္း သရဲရထားရုံထဲဝင္ေလ့လာျခင္းျဖစ္၏။ သူကေမွာင္ရိပ္ထဲမွာပင္ရပ္ေနမိသည္။ သူရဲရထားကို ေငးၾကည့္ေနရာမွ လူတစ္ေယာက္က သူ႔ကိုလက္ညိွဳးထိုးျပေတာ့ ငါ့စာဖတ္ပရိသတ္ေတြပဲဆိုၿပီး ရယ္ျပမိရာက ခုလုိ ဝရုန္းသုန္းကား ျဖစ္သြားရတာပါ။
ေနဝင္းျမင့္ႏွင့္ခင္ခင္ထူးတို႔သည္ စာေပနယ္မွာ ရွားရွားပါးပါးဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးစလံုး ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားေသာ စာေရးဆရာမ်ားျဖစ္ၾက၏။ ေနဝင္းျမင့္၏ စာမ်ားက ေလးေလးနက္နက္ရွိုသလုိ ခင္ခင္ထူးရဲ႕ ဝတၳဳေတြကလည္း ဝိတ္အျပည့္နဲ႔အႏွစ္ေတြခ်ည္းပါပဲ။
သူတို႔သည္ မႏၱေလးက ဆင္းလာသူမ်ားပီပီ သူမ်ားတကာထက္ထူးမွျဖစ္မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ထားၾကသည္။ အဓိကကေတာ့ ခင္ခင္ထူးကို ပိုၿပီးေက်ာ္ၾကားေအာင္ ပရိုမိုးရွင္းလုပ္ရမည္ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပရိသတ္စိတ္ဝင္စားေစရန္ ခင္ခင္ထူး၏ သရုပ္ျပအေလးမပဲြႏွင့္ တင္ဆက္မည္ဟု ေၾကညာထားသည္။
ခင္ခင္ထူးသည္ အေလးမဝတ္စံုၿပည့္ကို ဆင္ျမန္းၿပီး စင္ေပၚမွာခန္႔ညားစြာရပ္ေနသည္။ သူ႔ကိုယ္လံုး ကိုယ္ေပါက္ကလည္း တကယ့္ အမ်ိဳးသမီးပရိုအေလးမသမားတစ္ေယာက္ႏွင့္တူသျဖင့္ အေတာ္ၾကည့္လို႔ေကာင္းသည္။ သူသည္ ေရွ႕မွာခ်ထားေသာ ကီလိုတစ္ရာ အမွတ္အသားရွိဝိတ္ျပားမ်ားကို အားမာန္အျပည့္ျဖင့္ ေစြ႔ခနဲမၿပီး ေခါင္းေပၚသို႔ ေျမွာက္တင္လုိက္သည္။
လက္ခုပ္သံေတြ ဆူညံသြားသည္။ ၾကိဳတင္စီစဥ္ထားတဲ့အတိုင္း အတြင္းလူမ်ားျဖစ္ၾကေသာ ညိဳထြန္းလူ၊ ေက်ာ္ရင္ျမင့္၊ ကိုရိုးကြန္႔တို႔က ပရိသတ္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ပန္းကံုးေတြပန္းစည္းေတြ၊ ဆုေငြေတြ တက္ေပးၾကသည္။ ညီပုေလးက မွတ္တမ္းတင္ဓာတ္ပံုမ်ား တျဖတ္ျဖတ္ရိုက္လိုက္စဥ္ သူ႔ကင္မရာမွ ' တိြဳင္ ' ' တိြဳင္ 'ဟူေသာ အသံမ်ား ထြက္ေပၚေနေလသည္။
တကယ္ေတာ့ ေနဝင္းျမင့္သည္ ဆရာၾကီးေသာ္တာေဆြေရးသားခဲ့ေသာ ' ကၽြန္ေတာ္ ဝိတ္တာေဆြ 'အမည္ရွိဝတၳဳကို ျပန္ဖတ္မိရာက ဒီအၾကံအစည္ကုိ ရရွိခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိဝတၳဳထဲတြင္ ေတာကတက္လာေသာ ငယ္ရည္းစားအထင္ၾကီးေစရန္ သံျဖဴျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ ေခါင္းပြ ဝိတ္ျပားမ်ားကို မ,ျပပံုအေၾကာင္းကို ေရးထားသည္။
ခုလည္း ခင္ခင္ထူး မ,ျပေသာ ဝိတ္ျပားမ်ားမွာ ေဖာ့တံုးမ်ားျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားျခင္းျဖစ္၏။ ဝင္ရိုးဘားတန္းမွာလည္း ပီဗီပီပိုက္ျဖစ္၏။ စတီးေရာင္မႈတ္ေဆးႏွင့္ မႈတ္ထားေသာအခါ အေဝးကၾကည့္လွ်င္ တကယ့္အစစ္ဟုထင္ရ၏။
ထို႔ေနာက္ ဝိတ္ျပားေဖာ့ျပားေတြကို ထပ္ထပ္တိုးၿပီးထည့္သြားရာ ကမာၻ႕စံခ်ိန္ကိုေတာင္ ေက်ာ္သြားသျဖင့္ အားကစားဂ်ာနယ္မ်ားမွ သတင္းေထာက္ေတြအေျပးအလႊား ေရာက္ရွိလာၾကသည္။ ' မႏၱေလးမွ အာရုံဦး 'ဂ်ာနယ္ကလည္း မ်က္ႏွာဖံုးသတင္းအျဖစ္တင္ရန္ အင္တာဗ်ဴးလုပ္ခ်င္သည္ဟု ကမ္းလွမ္းလာသည္။ ညီပုေလးကေတာ့ သူရိုက္ထားေသာ ဓာတ္ပံုေတြကို ခုသံုးမယ္ဆိုရင္ မူပိုင္ေၾကး တစ္သိန္းခဲြေပးရမည္ဟု ဆိုေန၏။
ခုလိုေအာင္ျမင္မႈ အရွိန္တက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ေႏြေႏွာင္း၏ ေလရူးခပ္ၾကမ္းၾကမ္း တစ္ခ်က္ဝင္ေမႊသြားသည္။ ေဖာ့ႏွင့္ လုပ္ထားေသာ ဝိတ္ျပားေတြ ေလထဲလြင့္ပ်ံထြက္ကုန္ၿပီး ပရိသတ္ၾကားထဲက်သည္။ လန္႔တဲ့သူလန္႔၊ ေအာ္တဲ့သူေအာ္၊ ေျပးတဲ့သူေျပး ျဖစ္ကုန္ၾက၏။ နဖူးတည့္တည့္ကို ဝိတ္ျပားမွန္ေသာလူတစ္ေယာက္သည္ ကဲြသြားၿပီမွတ္လို႔ စမ္းၾကည့္ၿပီးမွ ဘာမွမျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မသကၤာျဖစ္ၿပီး စစ္ေဆးၾကည့္ရာ-
" ဟာ... ဝိတ္ျပားအတုၾကီးေဟ့၊ ေဖာ့နဲ႔လုပ္ထားတာ "
" ဟင္.. ဒါဆိုလိမ္တာေပါ့၊ ဒီလိုမလိမ့္တပတ္လုပ္လုိ႔ရမလား "
မေက်မနပ္ဆူပြက္သံေတြထြက္ေပၚလာေတာ့ ေနဝင္းျမင့္သည္ ခင္ခင္ထူး၏ လက္ကိုဆဲြၿပီး
" မအိမ္ကံေရ၊ ေရကန္သာၾကာတုိင္းေျပးေပေတာ့လကြယ္ "
ဟု အခ်က္ေပးရင္း ကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္လုိက္ရသည္။
------------------------------------------------------
ဒုတိယပိုင္းဆက္လက္ေဖာ္ျပထားပါသည္။
