admin posted: " ၀ါရင့္ႏိုုင္ငံေရးသမားၾကီး ဦးေထြးျမင့္ ေဆးရုုံတက္ ခြဲစိတ္ ဓာတ္ပုုံေကာက္ႏုုတ္ခ်က္၊ စုုစုုေ"
|
[mrsorcerer:36422] အဂၤလိပ္စာ သဒၵါေလ႔က်င္႔ခန္းမ်ား
အဂၤလိပ္စာ သဒၵါေလ႔က်င္႔ခန္းမ်ား
http://www.thebestenglish4you.com/english-grammar-exercises---1.html
--
ေမွာ္ဆရာအဖြဲ ့မွ ေန ့စဥ္ေမးလ္မ်ား ရယူလိုပါက http://groups.google.com/group/mrsorcerer/subscribe?hl=en ကို ႏွိပ္ျပီး မန္ဘာ၀င္ႏိုင္ပါသည္ ။
မန္ဘာ၀င္မ်ား မိမိတို.သိထားသည္မ်ားကို မွ်ေ၀လိုပါက mrsorcerer@googlegroups.com သို. ေမးလ္ပို.ႏိုင္ပါသည္ ။
ေမွာ္ဆရာအဖြဲ ့မွ ႏႈတ္ထြက္လိုလွ်င္ mrsorcerer+unsubscribe@googlegroups.com ကိုႏွိပ္ျပီး ေမးလ္ပို.ပါ ။
စာလက္ခံလိုသည့္ပံုစံ ျပင္လိုလွ်င္ http://groups.google.com/group/mrsorcerer?hl=en ကို သြားပါ ။
ေမွာ္ဆရာ အဖြဲ ့၏ စည္းကမ္းမ်ားကို သိလိုလွ်င္ http://groups.google.com/group/mrsorcerer/browse_thread/thread/af2f4a1d44d4d909?hl=en တြင္ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါသည္ ။
Facebook (FB) ေမွာ္ဆရာအဖြဲ႔သို႔ Mail ပို႔လိုလွ်င္ mrsorcerer2@groups.facebook.com
FB ေမွာ္ဆရာအဖြဲ႔သို့ ၀င္ရန္ http://www.facebook.com/home.php?sk=group_173571176006981&ap=1
ေမွာ္ဆရာ အဖြဲ ့ႏွင့္ပက္သက္၍ ေ၀ဖန္အၾကံျပဳလိုပါက >>>
ဦးဦး ေမွာ္ဆရာ ( mrsorcerer9@gmail.com, mrsorcerer27@gmail.com ) ထံသို.
ေပးပို.ႏိုင္ပါသည္ ။
ခင္မင္စြာျဖင့္
ဦးဦး ေမွာ္ဆရာ
http://www.thebestenglish4you.com/english-grammar-exercises---1.html
--
ေမွာ္ဆရာအဖြဲ ့မွ ေန ့စဥ္ေမးလ္မ်ား ရယူလိုပါက http://groups.google.com/group/mrsorcerer/subscribe?hl=en ကို ႏွိပ္ျပီး မန္ဘာ၀င္ႏိုင္ပါသည္ ။
မန္ဘာ၀င္မ်ား မိမိတို.သိထားသည္မ်ားကို မွ်ေ၀လိုပါက mrsorcerer@googlegroups.com သို. ေမးလ္ပို.ႏိုင္ပါသည္ ။
ေမွာ္ဆရာအဖြဲ ့မွ ႏႈတ္ထြက္လိုလွ်င္ mrsorcerer+unsubscribe@googlegroups.com ကိုႏွိပ္ျပီး ေမးလ္ပို.ပါ ။
စာလက္ခံလိုသည့္ပံုစံ ျပင္လိုလွ်င္ http://groups.google.com/group/mrsorcerer?hl=en ကို သြားပါ ။
ေမွာ္ဆရာ အဖြဲ ့၏ စည္းကမ္းမ်ားကို သိလိုလွ်င္ http://groups.google.com/group/mrsorcerer/browse_thread/thread/af2f4a1d44d4d909?hl=en တြင္ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါသည္ ။
Facebook (FB) ေမွာ္ဆရာအဖြဲ႔သို႔ Mail ပို႔လိုလွ်င္ mrsorcerer2@groups.facebook.com
FB ေမွာ္ဆရာအဖြဲ႔သို့ ၀င္ရန္ http://www.facebook.com/home.php?sk=group_173571176006981&ap=1
ေမွာ္ဆရာ အဖြဲ ့ႏွင့္ပက္သက္၍ ေ၀ဖန္အၾကံျပဳလိုပါက >>>
ဦးဦး ေမွာ္ဆရာ ( mrsorcerer9@gmail.com, mrsorcerer27@gmail.com ) ထံသို.
ေပးပို.ႏိုင္ပါသည္ ။
ခင္မင္စြာျဖင့္
ဦးဦး ေမွာ္ဆရာ
[mrsorcerer:36421] မိေက်ာင္းတစ္ေကာင္ရဲ႕မ်က္ရည္
မိေက်ာင္းတစ္ေကာင္ရဲ႕မ်က္ရည္
________________________
ကၽြန္မ မငိုဘူးလို႔ သူတို႔ေျပာၾကတယ္။ မ်က္ရည္ကလည္း အတုေတြပါတဲ့။ ေတာင္အေမရိကတိုက္က ေတာနက္တစ္ေနရာမွာ ကၽြန္မ မင္းမူက်က္စားတယ္။ ကၽြန္မက ခြန္အားဗလျပည့္စံုတဲ့ မိေက်ာင္းတစ္ေကာင္ပါ။ ကၽြန္မဘာျဖစ္လို႔ ငိုရမွာလဲ?
________________________
ကၽြန္မ မငိုဘူးလို႔ သူတို႔ေျပာၾကတယ္။ မ်က္ရည္ကလည္း အတုေတြပါတဲ့။ ေတာင္အေမရိကတိုက္က ေတာနက္တစ္ေနရာမွာ ကၽြန္မ မင္းမူက်က္စားတယ္။ ကၽြန္မက ခြန္အားဗလျပည့္စံုတဲ့ မိေက်ာင္းတစ္ေကာင္ပါ။ ကၽြန္မဘာျဖစ္လို႔ ငိုရမွာလဲ?
အေမွာင္ထဲကေန ကၽြန္မအၿမဲလန္႔လန္႔ႏိုးတယ္။ ညတိုင္းမက္တဲ့အိပ္မက္ထဲကေန ကၽြန္မ လန္႔ႏိုးတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ကၽြန္မ အင္အားမဲ့ေနတယ္။ မ်က္လံုးေတြ ေဖ်ာ့ေတာ့ေနတယ္။ ကိုယ္လက္ေတြ လႈပ္ရွားလို႔မရဘူး။
ကၽြန္မကိုေမြးဖြားၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ အေမနဲ႔အတူ စြတ္စိုတဲ့ကမ္းစပ္တေလွ်ာက္ ကၽြန္မတြားသြားေနခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က မနက္ခင္းဆိုတာကို ကၽြန္မေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနတယ္။ ေနေရာင္ျခည္ေၾကာင့္ လက္လက္ထေနတဲ့ ေအးစိမ့္စိမ့္ေခ်ာင္းေရေတြက ကၽြန္မကိုယ္ေပၚျဖတ္စီးေနတယ္။ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ပတ္၀န္းက်င္ထဲ ကၽြန္မနစ္ေမ်ာေနမိတယ္။
ကၽြန္မက အေမရဲ႕အငယ္ဆံုးကေလးပါ။ ကၽြန္မကို အစာေပးတယ္၊ ေနရာအႏွံ႔ေခၚလည္တယ္ဆိုေပမယ့္ အေမဘယ္ေတာ့မွ မၿပံဳးဘူး။ တစ္ခါတေလ အေမမ်က္လံုးထဲမွာ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔တဲ့ အရိပ္အေယာင္ေတြ စြန္းထင္ေနတတ္တယ္။ ဒါေတြဟာ အေမ့မ်က္လံုးကို ပိုလွေစတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီသိမ္ေမြ႔မႈေတြက လွ်ပ္တစ္ျပက္အတြင္းမွာ ေပ်ာက္သြားတတ္ၿပီး "ဒီေလာကႀကီးမွာ အားႏဲြ႔သူရဲ႕အသားကို အားသန္သူစားဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္။ အင္အားႀကီးသူ အသက္ရွင္စတမ္းဆိုတဲ့ ဥပေဒတစ္ခုရွိတယ္" လို႔ အေမေျပာတယ္။
ဒါေၾကာင့္ အားႏဲြ႔သူ မျဖစ္ရဘူး။
အဲဒီေန႔မနက္က ကၽြန္မတို႔ အတိုက္ခိုက္ခံလိုက္ရတယ္။ ေခ်ာင္းအေကြ႔တစ္ခုမွာ အေမက ကၽြန္မကိုေရွ႕ဆက္သြားဖို႔ အမိန္႔ေပးတယ္။ အေမ့စကားကို ကၽြန္မနားေထာင္ၿပီး ေရွ႕ဆက္သြားတယ္။ စက်င္ေက်ာက္ေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မဗိုက္သားေတြ စူးၿပီးနာေနတယ္။ ေရွ႕ဆက္မသြားခ်င္လို႔ ရပ္လိုက္ၿပီး အေမ့ကို ကၽြန္မလွည့္ၾကည့္လိုက္တယ္။ အေမကေနာက္ျပန္လွည့္ၿပီး ဆုတ္ခြါဖို႔ျပင္ေနတာကို ကၽြန္မေတြ႔လိုက္တယ္။ အေမ့ကိုၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မနားမလည္ဘူး။ ကိုယ္ကိုအျမန္လွည့္ၿပီး အေမေနာက္အမီလိုက္ဖို႔ ကၽြန္မစဥ္းစားလိုက္တယ္။
ရုတ္တရက္ ကၽြန္မခါးကေန ကိုင္ေျမာက္ခံလိုက္ရတယ္။ ထက္ျမက္တဲ့သြားေတြက သိပ္မမာေသးတဲ့ ကၽြန္မအခြံထဲတိုး၀င္လာတယ္။ ကၽြန္မရုန္းမိတယ္။ အၿမီးနဲ႔ေရျပင္ကို ကၽြန္မရိုက္ၿပီးရုန္းမိတယ္။ အေမက ကၽြန္မကို ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္တယ္။ အေမ့မ်က္လံုးထဲမွာ ျပတ္သားတဲ့အရိပ္ေတြ ျပည့္ေနတယ္။ အေမေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို ကၽြန္မရုတ္တရက္ သတိရလိုက္မိတယ္။ ကၽြန္မတို႔မိေက်ာင္းမိသားစုမွာ ကိုယ့္အသက္ရွင္ဖို႔ ကိုယ့္သားသမီးေတြကိုလည္း စြန္႔လႊတ္ႏိုင္ရသတဲ့...
ကၽြန္မ မ်က္လံုးအိမ္ကမ်က္ရည္ေတြ ပန္းထြက္လာတယ္။ အေမ... အေမ!
ဒီေတာနက္ထဲမွာ ေနာက္ထပ္အင္အားႀကီးသူက က်ားသစ္ေတြျဖစ္တယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အမူအရာကသိမ္ေမြ႔ၿပီး သြားေတြက ခၽြန္ထက္တယ္။ မနက္ပိုင္းမွာ သူတို႔အစာရွာေလ့ရွိတယ္။ တစ္ခါတေလ မိေက်ာင္းေလးတစ္ေကာင္ကလည္း သူတို႔အတြက္ အရသာထူးတဲ့မနက္စာျဖစ္တယ္။
ကၽြန္မကိုဖမ္းတဲ့က်ားသစ္က က်ားသစ္မတစ္ေကာင္ပါ။ ကၽြန္မ မေၾကာက္မိဘူး။ ကၽြန္မကိုထားၿပီး အေမ ေနာက္ျပန္လွည့္သြားတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး ကၽြန္မ ဘာကုိမွ မေၾကာက္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မကို က်ားသစ္ေလးေတြေရွ႕ က်ားသစ္မ ပစ္ေပးလိုက္တဲ့အခ်ိန္ က်ားသစ္မကို ကၽြန္မႏွစ္သက္သြားမိတယ္။ အေမလည္း ကၽြန္မကို အစာေတြေကၽြးဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ မရွိခဲ့ဖူးဘူး။
က်ားသစ္ေလးေတြကို လ်ာနဲ႔လွ်က္ၿပီး မနက္စာစားဖို႔ က်ားသစ္မက ညင္ညင္သာသာေခၚေနတယ္။ က်ားသစ္ေလးေတြက ကၽြန္မဘက္ကို ဦးတည္လာေနတယ္။ ဦးေခါင္းထိပ္မွာ ေထာင့္ရွစ္ေထာင့္ရွိတဲ့ေနမင္းလို ထူးျခားတဲ့ပန္းကြက္ပါတဲ့ က်ားသစ္ငယ္ေလးတစ္ေကာင္က ကၽြန္မအနားနားကပ္ၿပီး ကၽြန္မကိုၾကည့္တယ္။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ "စားပါ.. စားပါ.. မင္းသိပ္ကံေကာင္းတယ္။ မင္းမွာ မင္းကိုခ်စ္တဲ့ အေမရွိတယ္။ ငါ့မွာ ဘာမွမရွိဘူး။ ငါေသတာပဲေကာင္းမယ္" လို႔ ေတြးေနမိတယ္။
က်ားသစ္ေလးက ကၽြန္မကိုၾကည့္ၿပီး က်ားသစ္မကိုေမးတယ္။
"သူဒီေလာက္ ငယ္တာ... သူ႔ေမေမေရာ?"
ေျပာေျပာဆိုဆို က်ားသစ္ေလးက ကၽြန္မကို ရုတ္တရက္ ေရထဲပစ္ခ်လိုက္တယ္။ က်ားသစ္မေဘးမွာ ပြတ္သပ္က်ီစယ္ရင္း ေရစီးေနာက္ ေမ်ာသြားတဲ့ကၽြန္မကို သူေငးၾကည့္ေနခဲ့တယ္။
အေမ့အနား ကၽြန္မ မျပန္ခဲ့ဘူး။ ေရစီးအတိုင္း ေနာက္ေနရာတစ္ေနရာဆီ ကၽြန္မစီးေမ်ာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ႀကီးျပင္းခဲ့တယ္။ ကိုယ္တိုင္အစာရွာတယ္။ ကိုယ္တိုင္ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ အိပ္မက္ဆိုး မၾကာခဏမက္တတ္တယ္။ မက္တဲ့အိပ္မက္တိုင္းက ကၽြန္မကို အေမစြန္႔ပစ္တဲ့ မနက္ခင္းျဖစ္တယ္။ အိပ္မက္ရဲ႕အစက လွပတယ္။ အဲဒီေနာက္ တျဖည္းျဖည္း အက်ည္းတန္လာၿပီး ဒဏ္ရာေတြ ျပင္းထန္လာတယ္။ အိပ္မက္ဆိုးက လန္႔ႏိုးလာတိုင္း ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ေမးမိတယ္။ ကၽြန္မဘာျဖစ္လို႔ မိေက်ာင္းျဖစ္ရတာလဲ?
ကၽြန္မလူလားေျမာက္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ အေရခြံေတြမာေက်ာၿပီး မ်က္လံုးေတြစူးရွလာတယ္။ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္လာတယ္။ ဒီေရစီးေၾကာင္းမွာ ကၽြန္မဟာ ဘုရင္တစ္ဆူျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မမွာ ကၽြန္မရင္ေသြးေလးေတြရွိတယ္။ မိခင္ေကာင္းတစ္ဦးျဖစ္ဖို႔ ကၽြန္မႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ သူတို႔ကိုကၽြန္မခ်စ္တယ္၊ ဂရုစိုက္ကာကြယ္တယ္၊ အႏၱရာယ္နဲ႔ႀကံဳခဲ့သည့္တိုင္ သူတို႔ကိုစြန္႔ပစ္ၿပီး ကိုယ္တိုင္လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ကၽြန္မကိုယ္လြတ္ရုန္းမွာ မဟုတ္ဘူး။
မိေက်ာင္းမိသားစုမွာ မိခင္ေကာင္းတစ္ဦးရွိတယ္လို႔ ေတာနက္ထဲမွာ သတင္းေမႊးခဲ့တယ္။ ကေလးေတြက ဒီအတြက္ ကၽြန္မကို ဂုဏ္ယူ၀မ္းေျမာက္ၾကတယ္။
တစ္ည အိပ္မက္ဆိုးကေန ကၽြန္မလန္႔ႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္ အနီေရာင္အလင္းတန္းတစ္ခုကို ကၽြန္မေတြ႔လိုက္တယ္။ ကေလးေတြကိုႏႈိးၿပီး ေနရာကေနကၽြန္မခြါခိုင္းတယ္။ ဒီေနရာက မၾကာခင္ပ်က္သုန္းေတာ့မယ္။ ကီလိုမီတာ(၂၀)က ေတာအုပ္ေတြ အဖ်က္ဆီးခံလိုက္ရတယ္။ ကီလိုမီတာ(၂၀၀)အျပင္ကေတာအုပ္ေတြ စိုက္ပ်ဳိးေျမျဖစ္ခဲ့တယ္။
အေတာ္ၾကာ ခရီးဆက္ၿပီး အရင္က ကၽြန္မေနခဲ့တဲ့ေနရာကို ကၽြန္မတို႔ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဒီေနရာမွာလည္း အစာေတြ ေခါင္းပါးေနၿပီ။ တိရစၧာန္အမ်ားက ဒီထက္နက္ထဲ ေတာထဲေျပာင္းေရြ႔သြားၾကၿပီ။ အသက္ရွင္ေနတဲ့တိရစၧာန္ေတြကို ကၽြန္မတို႔မျမင္မိတာ (၂)ရက္ရွိေနပါၿပီ။
မနက္ခင္းတစ္ခုမွာ အငယ္ဆံုးကေလးကိုေခၚၿပီး ကၽြန္မအစာရွာထြက္ခဲ့တယ္။ ကံဆိုးစြာနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕မ်က္စိေရွ႕မွာပဲ က်ားသစ္တစ္ေကာင္ရဲ႕ အတိုက္အခိုက္ကို သူခံလိုက္ရတယ္။ ေရွ႕ကို အျမန္ထိုးတက္ၿပီး ကေလးရဲ႕အသက္ကိုကယ္ဖုိ႔ ကၽြန္မႀကိဳးစားတယ္။
ေရွ႕တက္ၿပီး က်ားသစ္ကို ကၽြန္မအၿမီးနဲ႔ ပုတ္ထုတ္မယ့္အခ်ိန္ က်ားသစ္ရဲ႕ဦးေခါင္းထိပ္က ရွစ္ေထာင့္ေနမင္းကို ကၽြန္မေတြ႔လိုက္တယ္။ သူပိန္လွီေနတယ္။ ဗိုက္ေတြျပားခ်ပ္ေနတယ္။ အစာမစားရတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနပံုရတယ္။ တကယ္လို႔ အစာထပ္မရရင္ သူေသႏိုင္တယ္လို႔ ကၽြန္မထင္တယ္။ ကၽြန္မမွာ သားသမီးေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ဒီက်ားသစ္သာမရွိခဲ့ရင္ ကၽြန္မမွာလည္း ဒီမိသားစုရွိခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး။
ကၽြန္မအၾကာႀကီး ေတြေ၀ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္မလွည့္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေထာင့္ခ်ဳိးတစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္မိတယ္။ ကၽြန္မအျမင္ေတြ မႈန္၀ါးေနတယ္။ မ်က္စိေရွ႔ကအရာအားလံုးကို ကၽြန္မသဲသဲကဲြကဲြ မျမင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး... ကၽြန္မရဲ႕မ်က္လံုးအိမ္ထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ ျပည့္ႏွက္ေနလို႔ေလ.......
မူရင္းလင့္-- http://book.qq.com/s/book/0/10/10929/47.shtml
နိုင္းနိုင္းစေန
ကၽြန္မကိုေမြးဖြားၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ အေမနဲ႔အတူ စြတ္စိုတဲ့ကမ္းစပ္တေလွ်ာက္ ကၽြန္မတြားသြားေနခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က မနက္ခင္းဆိုတာကို ကၽြန္မေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနတယ္။ ေနေရာင္ျခည္ေၾကာင့္ လက္လက္ထေနတဲ့ ေအးစိမ့္စိမ့္ေခ်ာင္းေရေတြက ကၽြန္မကိုယ္ေပၚျဖတ္စီးေနတယ္။ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ပတ္၀န္းက်င္ထဲ ကၽြန္မနစ္ေမ်ာေနမိတယ္။
ကၽြန္မက အေမရဲ႕အငယ္ဆံုးကေလးပါ။ ကၽြန္မကို အစာေပးတယ္၊ ေနရာအႏွံ႔ေခၚလည္တယ္ဆိုေပမယ့္ အေမဘယ္ေတာ့မွ မၿပံဳးဘူး။ တစ္ခါတေလ အေမမ်က္လံုးထဲမွာ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔တဲ့ အရိပ္အေယာင္ေတြ စြန္းထင္ေနတတ္တယ္။ ဒါေတြဟာ အေမ့မ်က္လံုးကို ပိုလွေစတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီသိမ္ေမြ႔မႈေတြက လွ်ပ္တစ္ျပက္အတြင္းမွာ ေပ်ာက္သြားတတ္ၿပီး "ဒီေလာကႀကီးမွာ အားႏဲြ႔သူရဲ႕အသားကို အားသန္သူစားဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္။ အင္အားႀကီးသူ အသက္ရွင္စတမ္းဆိုတဲ့ ဥပေဒတစ္ခုရွိတယ္" လို႔ အေမေျပာတယ္။
ဒါေၾကာင့္ အားႏဲြ႔သူ မျဖစ္ရဘူး။
အဲဒီေန႔မနက္က ကၽြန္မတို႔ အတိုက္ခိုက္ခံလိုက္ရတယ္။ ေခ်ာင္းအေကြ႔တစ္ခုမွာ အေမက ကၽြန္မကိုေရွ႕ဆက္သြားဖို႔ အမိန္႔ေပးတယ္။ အေမ့စကားကို ကၽြန္မနားေထာင္ၿပီး ေရွ႕ဆက္သြားတယ္။ စက်င္ေက်ာက္ေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မဗိုက္သားေတြ စူးၿပီးနာေနတယ္။ ေရွ႕ဆက္မသြားခ်င္လို႔ ရပ္လိုက္ၿပီး အေမ့ကို ကၽြန္မလွည့္ၾကည့္လိုက္တယ္။ အေမကေနာက္ျပန္လွည့္ၿပီး ဆုတ္ခြါဖို႔ျပင္ေနတာကို ကၽြန္မေတြ႔လိုက္တယ္။ အေမ့ကိုၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မနားမလည္ဘူး။ ကိုယ္ကိုအျမန္လွည့္ၿပီး အေမေနာက္အမီလိုက္ဖို႔ ကၽြန္မစဥ္းစားလိုက္တယ္။
ရုတ္တရက္ ကၽြန္မခါးကေန ကိုင္ေျမာက္ခံလိုက္ရတယ္။ ထက္ျမက္တဲ့သြားေတြက သိပ္မမာေသးတဲ့ ကၽြန္မအခြံထဲတိုး၀င္လာတယ္။ ကၽြန္မရုန္းမိတယ္။ အၿမီးနဲ႔ေရျပင္ကို ကၽြန္မရိုက္ၿပီးရုန္းမိတယ္။ အေမက ကၽြန္မကို ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္တယ္။ အေမ့မ်က္လံုးထဲမွာ ျပတ္သားတဲ့အရိပ္ေတြ ျပည့္ေနတယ္။ အေမေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို ကၽြန္မရုတ္တရက္ သတိရလိုက္မိတယ္။ ကၽြန္မတို႔မိေက်ာင္းမိသားစုမွာ ကိုယ့္အသက္ရွင္ဖို႔ ကိုယ့္သားသမီးေတြကိုလည္း စြန္႔လႊတ္ႏိုင္ရသတဲ့...
ကၽြန္မ မ်က္လံုးအိမ္ကမ်က္ရည္ေတြ ပန္းထြက္လာတယ္။ အေမ... အေမ!
ဒီေတာနက္ထဲမွာ ေနာက္ထပ္အင္အားႀကီးသူက က်ားသစ္ေတြျဖစ္တယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အမူအရာကသိမ္ေမြ႔ၿပီး သြားေတြက ခၽြန္ထက္တယ္။ မနက္ပိုင္းမွာ သူတို႔အစာရွာေလ့ရွိတယ္။ တစ္ခါတေလ မိေက်ာင္းေလးတစ္ေကာင္ကလည္း သူတို႔အတြက္ အရသာထူးတဲ့မနက္စာျဖစ္တယ္။
ကၽြန္မကိုဖမ္းတဲ့က်ားသစ္က က်ားသစ္မတစ္ေကာင္ပါ။ ကၽြန္မ မေၾကာက္မိဘူး။ ကၽြန္မကိုထားၿပီး အေမ ေနာက္ျပန္လွည့္သြားတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး ကၽြန္မ ဘာကုိမွ မေၾကာက္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မကို က်ားသစ္ေလးေတြေရွ႕ က်ားသစ္မ ပစ္ေပးလိုက္တဲ့အခ်ိန္ က်ားသစ္မကို ကၽြန္မႏွစ္သက္သြားမိတယ္။ အေမလည္း ကၽြန္မကို အစာေတြေကၽြးဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ မရွိခဲ့ဖူးဘူး။
က်ားသစ္ေလးေတြကို လ်ာနဲ႔လွ်က္ၿပီး မနက္စာစားဖို႔ က်ားသစ္မက ညင္ညင္သာသာေခၚေနတယ္။ က်ားသစ္ေလးေတြက ကၽြန္မဘက္ကို ဦးတည္လာေနတယ္။ ဦးေခါင္းထိပ္မွာ ေထာင့္ရွစ္ေထာင့္ရွိတဲ့ေနမင္းလို ထူးျခားတဲ့ပန္းကြက္ပါတဲ့ က်ားသစ္ငယ္ေလးတစ္ေကာင္က ကၽြန္မအနားနားကပ္ၿပီး ကၽြန္မကိုၾကည့္တယ္။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ "စားပါ.. စားပါ.. မင္းသိပ္ကံေကာင္းတယ္။ မင္းမွာ မင္းကိုခ်စ္တဲ့ အေမရွိတယ္။ ငါ့မွာ ဘာမွမရွိဘူး။ ငါေသတာပဲေကာင္းမယ္" လို႔ ေတြးေနမိတယ္။
က်ားသစ္ေလးက ကၽြန္မကိုၾကည့္ၿပီး က်ားသစ္မကိုေမးတယ္။
"သူဒီေလာက္ ငယ္တာ... သူ႔ေမေမေရာ?"
ေျပာေျပာဆိုဆို က်ားသစ္ေလးက ကၽြန္မကို ရုတ္တရက္ ေရထဲပစ္ခ်လိုက္တယ္။ က်ားသစ္မေဘးမွာ ပြတ္သပ္က်ီစယ္ရင္း ေရစီးေနာက္ ေမ်ာသြားတဲ့ကၽြန္မကို သူေငးၾကည့္ေနခဲ့တယ္။
အေမ့အနား ကၽြန္မ မျပန္ခဲ့ဘူး။ ေရစီးအတိုင္း ေနာက္ေနရာတစ္ေနရာဆီ ကၽြန္မစီးေမ်ာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ႀကီးျပင္းခဲ့တယ္။ ကိုယ္တိုင္အစာရွာတယ္။ ကိုယ္တိုင္ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ အိပ္မက္ဆိုး မၾကာခဏမက္တတ္တယ္။ မက္တဲ့အိပ္မက္တိုင္းက ကၽြန္မကို အေမစြန္႔ပစ္တဲ့ မနက္ခင္းျဖစ္တယ္။ အိပ္မက္ရဲ႕အစက လွပတယ္။ အဲဒီေနာက္ တျဖည္းျဖည္း အက်ည္းတန္လာၿပီး ဒဏ္ရာေတြ ျပင္းထန္လာတယ္။ အိပ္မက္ဆိုးက လန္႔ႏိုးလာတိုင္း ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ေမးမိတယ္။ ကၽြန္မဘာျဖစ္လို႔ မိေက်ာင္းျဖစ္ရတာလဲ?
ကၽြန္မလူလားေျမာက္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ အေရခြံေတြမာေက်ာၿပီး မ်က္လံုးေတြစူးရွလာတယ္။ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္လာတယ္။ ဒီေရစီးေၾကာင္းမွာ ကၽြန္မဟာ ဘုရင္တစ္ဆူျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မမွာ ကၽြန္မရင္ေသြးေလးေတြရွိတယ္။ မိခင္ေကာင္းတစ္ဦးျဖစ္ဖို႔ ကၽြန္မႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ သူတို႔ကိုကၽြန္မခ်စ္တယ္၊ ဂရုစိုက္ကာကြယ္တယ္၊ အႏၱရာယ္နဲ႔ႀကံဳခဲ့သည့္တိုင္ သူတို႔ကိုစြန္႔ပစ္ၿပီး ကိုယ္တိုင္လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ကၽြန္မကိုယ္လြတ္ရုန္းမွာ မဟုတ္ဘူး။
မိေက်ာင္းမိသားစုမွာ မိခင္ေကာင္းတစ္ဦးရွိတယ္လို႔ ေတာနက္ထဲမွာ သတင္းေမႊးခဲ့တယ္။ ကေလးေတြက ဒီအတြက္ ကၽြန္မကို ဂုဏ္ယူ၀မ္းေျမာက္ၾကတယ္။
တစ္ည အိပ္မက္ဆိုးကေန ကၽြန္မလန္႔ႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္ အနီေရာင္အလင္းတန္းတစ္ခုကို ကၽြန္မေတြ႔လိုက္တယ္။ ကေလးေတြကိုႏႈိးၿပီး ေနရာကေနကၽြန္မခြါခိုင္းတယ္။ ဒီေနရာက မၾကာခင္ပ်က္သုန္းေတာ့မယ္။ ကီလိုမီတာ(၂၀)က ေတာအုပ္ေတြ အဖ်က္ဆီးခံလိုက္ရတယ္။ ကီလိုမီတာ(၂၀၀)အျပင္ကေတာအုပ္ေတြ စိုက္ပ်ဳိးေျမျဖစ္ခဲ့တယ္။
အေတာ္ၾကာ ခရီးဆက္ၿပီး အရင္က ကၽြန္မေနခဲ့တဲ့ေနရာကို ကၽြန္မတို႔ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဒီေနရာမွာလည္း အစာေတြ ေခါင္းပါးေနၿပီ။ တိရစၧာန္အမ်ားက ဒီထက္နက္ထဲ ေတာထဲေျပာင္းေရြ႔သြားၾကၿပီ။ အသက္ရွင္ေနတဲ့တိရစၧာန္ေတြကို ကၽြန္မတို႔မျမင္မိတာ (၂)ရက္ရွိေနပါၿပီ။
မနက္ခင္းတစ္ခုမွာ အငယ္ဆံုးကေလးကိုေခၚၿပီး ကၽြန္မအစာရွာထြက္ခဲ့တယ္။ ကံဆိုးစြာနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕မ်က္စိေရွ႕မွာပဲ က်ားသစ္တစ္ေကာင္ရဲ႕ အတိုက္အခိုက္ကို သူခံလိုက္ရတယ္။ ေရွ႕ကို အျမန္ထိုးတက္ၿပီး ကေလးရဲ႕အသက္ကိုကယ္ဖုိ႔ ကၽြန္မႀကိဳးစားတယ္။
ေရွ႕တက္ၿပီး က်ားသစ္ကို ကၽြန္မအၿမီးနဲ႔ ပုတ္ထုတ္မယ့္အခ်ိန္ က်ားသစ္ရဲ႕ဦးေခါင္းထိပ္က ရွစ္ေထာင့္ေနမင္းကို ကၽြန္မေတြ႔လိုက္တယ္။ သူပိန္လွီေနတယ္။ ဗိုက္ေတြျပားခ်ပ္ေနတယ္။ အစာမစားရတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနပံုရတယ္။ တကယ္လို႔ အစာထပ္မရရင္ သူေသႏိုင္တယ္လို႔ ကၽြန္မထင္တယ္။ ကၽြန္မမွာ သားသမီးေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ဒီက်ားသစ္သာမရွိခဲ့ရင္ ကၽြန္မမွာလည္း ဒီမိသားစုရွိခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး။
ကၽြန္မအၾကာႀကီး ေတြေ၀ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္မလွည့္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေထာင့္ခ်ဳိးတစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္မိတယ္။ ကၽြန္မအျမင္ေတြ မႈန္၀ါးေနတယ္။ မ်က္စိေရွ႔ကအရာအားလံုးကို ကၽြန္မသဲသဲကဲြကဲြ မျမင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး... ကၽြန္မရဲ႕မ်က္လံုးအိမ္ထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ ျပည့္ႏွက္ေနလို႔ေလ.......
မူရင္းလင့္-- http://book.qq.com/s/book/0/10/10929/47.shtml
နိုင္းနိုင္းစေန
--
Be Happy,
Be Happy,
Moe Moe.
--
ေမွာ္ဆရာအဖြဲ ့မွ ေန ့စဥ္ေမးလ္မ်ား ရယူလိုပါက http://groups.google.com/group/mrsorcerer/subscribe?hl=en ကို ႏွိပ္ျပီး မန္ဘာ၀င္ႏိုင္ပါသည္ ။
မန္ဘာ၀င္မ်ား မိမိတို.သိထားသည္မ်ားကို မွ်ေ၀လိုပါက mrsorcerer@googlegroups.com သို. ေမးလ္ပို.ႏိုင္ပါသည္ ။
ေမွာ္ဆရာအဖြဲ ့မွ ႏႈတ္ထြက္လိုလွ်င္ mrsorcerer+unsubscribe@googlegroups.com ကိုႏွိပ္ျပီး ေမးလ္ပို.ပါ ။
စာလက္ခံလိုသည့္ပံုစံ ျပင္လိုလွ်င္ http://groups.google.com/group/mrsorcerer?hl=en ကို သြားပါ ။
ေမွာ္ဆရာ အဖြဲ ့၏ စည္းကမ္းမ်ားကို သိလိုလွ်င္ http://groups.google.com/group/mrsorcerer/browse_thread/thread/af2f4a1d44d4d909?hl=en တြင္ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါသည္ ။
Facebook (FB) ေမွာ္ဆရာအဖြဲ႔သို႔ Mail ပို႔လိုလွ်င္ mrsorcerer2@groups.facebook.com
FB ေမွာ္ဆရာအဖြဲ႔သို့ ၀င္ရန္ http://www.facebook.com/home.php?sk=group_173571176006981&ap=1
ေမွာ္ဆရာ အဖြဲ ့ႏွင့္ပက္သက္၍ ေ၀ဖန္အၾကံျပဳလိုပါက >>>
ဦးဦး ေမွာ္ဆရာ ( mrsorcerer9@gmail.com, mrsorcerer27@gmail.com ) ထံသို.
ေပးပို.ႏိုင္ပါသည္ ။
ခင္မင္စြာျဖင့္
ဦးဦး ေမွာ္ဆရာ
[mrsorcerer:36420] Fwd: [လူဗိုလ္ဟူသည္ ...] ယခုတစ္ပတ္ ဖတ္စရာမွတ္စရာမ်ား (16 December, 2012)
---------- Forwarded message ----------
From: Blogger <no-reply@blogger.com>
Date: 2012/12/16
Subject: [လူဗိုလ္ဟူသည္ ...] ယခုတစ္ပတ္ ဖတ္စရာမွတ္စရာမ်ား (16 December, 2012)
To: lubo601@gmail.com
--
Posted By Blogger to လူဗိုလ္ဟူသည္ ... at 12/17/2012 01:06:00 AM
From: Blogger <no-reply@blogger.com>
Date: 2012/12/16
Subject: [လူဗိုလ္ဟူသည္ ...] ယခုတစ္ပတ္ ဖတ္စရာမွတ္စရာမ်ား (16 December, 2012)
To: lubo601@gmail.com
|
--
Posted By Blogger to လူဗိုလ္ဟူသည္ ... at 12/17/2012 01:06:00 AM
--
ေမွာ္ဆရာအဖြဲ ့မွ ေန ့စဥ္ေမးလ္မ်ား ရယူလိုပါက http://groups.google.com/group/mrsorcerer/subscribe?hl=en ကို ႏွိပ္ျပီး မန္ဘာ၀င္ႏိုင္ပါသည္ ။
မန္ဘာ၀င္မ်ား မိမိတို.သိထားသည္မ်ားကို မွ်ေ၀လိုပါက mrsorcerer@googlegroups.com သို. ေမးလ္ပို.ႏိုင္ပါသည္ ။
ေမွာ္ဆရာအဖြဲ ့မွ ႏႈတ္ထြက္လိုလွ်င္ mrsorcerer+unsubscribe@googlegroups.com ကိုႏွိပ္ျပီး ေမးလ္ပို.ပါ ။
စာလက္ခံလိုသည့္ပံုစံ ျပင္လိုလွ်င္ http://groups.google.com/group/mrsorcerer?hl=en ကို သြားပါ ။
ေမွာ္ဆရာ အဖြဲ ့၏ စည္းကမ္းမ်ားကို သိလိုလွ်င္ http://groups.google.com/group/mrsorcerer/browse_thread/thread/af2f4a1d44d4d909?hl=en တြင္ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါသည္ ။
Facebook (FB) ေမွာ္ဆရာအဖြဲ႔သို႔ Mail ပို႔လိုလွ်င္ mrsorcerer2@groups.facebook.com
FB ေမွာ္ဆရာအဖြဲ႔သို့ ၀င္ရန္ http://www.facebook.com/home.php?sk=group_173571176006981&ap=1
ေမွာ္ဆရာ အဖြဲ ့ႏွင့္ပက္သက္၍ ေ၀ဖန္အၾကံျပဳလိုပါက >>>
ဦးဦး ေမွာ္ဆရာ ( mrsorcerer9@gmail.com, mrsorcerer27@gmail.com ) ထံသို.
ေပးပို.ႏိုင္ပါသည္ ။
ခင္မင္စြာျဖင့္
ဦးဦး ေမွာ္ဆရာ
[mrsorcerer:36418] Fwd: [လူဗိုလ္ဟူသည္ ...] ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း တကယ္ငိုခဲ႔သလား ???
---------- Forwarded message ----------
From: Blogger <no-reply@blogger.com>
Date: 2012/12/16
Subject: [လူဗိုလ္ဟူသည္ ...] ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း တကယ္ငိုခဲ႔သလား ???
To: lubo601@gmail.com
--
Posted By Blogger to လူဗိုလ္ဟူသည္ ... at 12/17/2012 12:39:00 AM
From: Blogger <no-reply@blogger.com>
Date: 2012/12/16
Subject: [လူဗိုလ္ဟူသည္ ...] ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း တကယ္ငိုခဲ႔သလား ???
To: lubo601@gmail.com
by Ter Tee on Saturday, December 15, 2012 at 10:14am ·
FB Note တစ္ခုမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ လြတ္လပ္ေရးမရမီကာလမွာ ဘုရင္ခံျဖစ္တဲ႔
ဆာဟ်ဴးဘတ္ရန္႔စ္ အိမ္ကိုသြားၿပီး စကားေျပာရင္း ခ်ံဳးပြဲခ်ငိုခဲ႔တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။
အဲဒီ Note ဟာ ဘယ္သူ႔ေျပာၾကားခ်က္ ဘယ္စာအုပ္စာတမ္း ဘယ္မွတ္တမ္းကိုမွ
ကိုးကားထားျခင္းမရိွတဲ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ကန္႔ကြက္ပါတယ္။
Note ရဲ႕လြဲေခ်ာ္ခ်က္တစ္ခုကေတာ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဟာ ဆာဟ်ဴးဘတ္ရန္႔စ္ အိမ္သြားၿပီး စကားေျပာတယ္လို႔ပါရိွပါတယ္။
ေမာရစ္ေကာလစ္ေရးတဲ႔ First & Last In Burma စာအုပ္မွာေရးတာက ဆာဟ်ဴးဘတ္ရန္႕စ္ မဟုတ္ပါ …
ဆာေဒၚမန္စမစ္အိမ္သြားတယ္လို႔သာ ေရးထားပါတယ္။ ခ်ံဳးပြဲခ် ငိုတယ္ဆိုတဲ႔ အေထာက္အထားကေတာ႔
ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္သလို ဘယ္မွာမွလည္းရွာမေတြ႔ပါဘူး။ စာေရးဆရာ ေမာင္သာခ်ိဳက စာေပေဟာေျပာပြဲမွာ
အဲဒီလိုေဟာတယ္လို႔ FB Friend တစ္ေယာက္ကေျပာပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ ဆရာေမာင္သာခ်ိဳကို
ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းဆိုခ်င္တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ငိုတယ္ဆိုတဲ႔ အေထာက္အထားရွာျပပါ။
အဲဒီလိုမွမဟုတ္ဘဲ အေထာက္အထားမျပႏိုင္ဘဲ ဇာတ္နာေအာင္သက္သက္ ေရးခဲ႔ေျပာခဲ႔မယ္ဆိုရင္
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ သူနဲ႔ ဥာဏ္ခ်င္းၿပိဳင္ေနခဲ႔ရတဲ႔ လူမ်ိဳးျခား ဘုရင္ခံတစ္ေယာက္ေရွ႕မွာ
ခ်ံဳးပြဲခ်ငိုတဲ႔သူအျဖစ္ ေနာင္လာေနာက္သား ကေလးသူငယ္ေတြ အမွတ္မွားသြားပါလိမ္႔မယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ငိုတယ္လို႔ေရးတဲ႔ Note ရဲ႕ Link ===> https://www.facebook.com/photo.php?fbid=179328728879894&set=a.105812606231507.11745.100004083038866&type=1&relevant_count=1
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဆာေဒၚမန္စမစ္ ထံသြားေတြ႕တယ္ဆိုတဲ႔ အေထာက္အထား
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Last & Fast In Burma
Maurice Collics
ရန္ကုန္အေရးပိုင္ေဟာင္း ေမာရစ္ေကာလစ္ - ေရး .... အဂၤလိပ္-ျမန္မာ ေနာက္ဆံုးတိုက္ပြဲ ( ၁၉၄၁-၁၉၄၈ )
ဦးခင္ေမာင္ႀကီး ( ဆရာမိုးေ၀ ) ျမန္မာျပန္သည္။
( ၂၀၀၆ ဇြန္လ ဒုတိယအႀကိမ္ထုတ္ေ၀သည္ )
စာမ်က္ႏွာ ၂၄၆ - ၂၄၇
............... အခ်ိန္ကာလ တစ္ညေနခင္းတြင္ ေအာင္ဆန္းသည္ ေဒၚမန္စမစ္အား လာေတြ႕ခဲ႔ေလသည္။ ထိုေန႔ကျဖစ္ပ်က္မႈသည္ ေတာ္ေတာ္ပင္ထူးဆန္းခဲ႔ေပသည္။ ေအာင္ဆန္းသည္ ေတြ႕ခဲ႔ဖူးရသမွ် ျမန္မာမ်ားႏွင္႔
ဘယ္လိုမွမတူလွ်င္ ေဒၚမန္စမစ္မွာလည္း သူႏွင္႔တူသည္႕ ဘုရင္ခံမ်ိဳးဆို၍ ရိွခဲ႔ဖူးသည္မဟုတ္ေခ်။
ေဒၚမန္စမစ္မွာ အရာရိွစိတ္ ဘယ္လိုမွ ေမြးျမဴ၍ရသူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေခ်။ သူသည္ မိမိအသည္းႏွလံုး
ေစခိုင္းခ်က္ကိုသာ လုပ္တတ္သူျဖစ္ရာ ရန္သူျဖစ္ေစ ၊ ဘက္ေတာ္သားျဖစ္ေစ ၊ နိမ္႔က်သူျဖစ္ေစ ၊
ျမင္႔မားသူျဖစ္ေစ မည္သူမဆို ခင္မင္ယံုၾကည္မႈကို ရယူရန္ ႀကိဳးစားတတ္သူ ျဖစ္ေလသည္။
ေအာင္ဆန္းမွာလည္း ေဒၚမန္စမစ္၏ ယင္းသို႕ေသာ စိတ္သေဘာထားကို သိထားသူျဖစ္ရာ
ယခု စိတ္အားညိႈးငယ္ေနသည္႕အခါ၌ သူ၏စိုးရိမ္ခ်က္မ်ားအား ဘုရင္ခံထံ ဖြင္႔ဟတိုင္ပင္ရန္
ေရာက္လာခဲ႔ျခင္းျဖစ္ေလသည္။ သူ႕တြင္ တိုင္ပင္ေဖာ္တိုင္ပင္ဖက္မရိွဘဲ တစ္ကိုယ္တည္းသာ
ရိွေနရေၾကာင္းကို ေအာင္ဆန္းက ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားခဲ႔ေလသည္။ သူသည္ မိတ္ေဆြမ်ား
လိုခ်င္ခဲ႔ေသာ္လည္း ရွာရႏိုင္ဖို႔ အင္မတန္မွ ခဲယဥ္းခဲ႔သည္ဟု ဆိုသည္။
"ဟာ ... ခင္ဗ်ားဟာ ျပည္သူလူထုႀကီးရဲ႕ အခ်စ္ေတာ္ျဖစ္ေနတာ မိတ္ေဆြမရိွဘူးလို႔
ဘယ္႔ႏွယ္႔ေျပာတာလဲ" ဟု ေဒၚမန္စမစ္က ေျပာခဲ႔သည္႔အခါ၌ -
"က်ဳပ္ဟာ ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို မရည္ရြယ္ မလိုလားခဲ႔ပါဘူး ၊ က်ဳပ္တိုင္းျပည္ကို လြတ္လပ္ေစဖို႔ကိုသာ
က်ဳပ္ရည္ရြယ္ခဲ႔တာပါ ၊ ဒီတာ၀န္ႀကီးဟာ ဘယ္ေလာက္ႀကီးေလးၿပီး ၊ က်ဳပ္ကို အေဖာ္မဲ႔ျဖစ္ေစမယ္ဆိုတာ
က်ဳပ္မသိခဲ႔ပါဘူး" ဟု ေအာင္ဆန္းကျပန္ေျဖဆိုသည္။
ထိုသို႔ေျပာရင္းက ေအာင္ဆန္းသည္ ၀မ္းနည္းပန္းနည္း ညည္းတြားခဲ႔ေလသည္။ ေဒၚမန္စမစ္က ၄င္းအား
ေဖ်ာင္းဖ်ႏွစ္သိမ္႔ခဲ႔ပါေသာ္လည္း ေအာင္ဆန္းသည္ မႏွစ္သိမ္႔ခဲ႔ေခ်။
"အမ်ိဳးသား အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာခံသလဲ ၊ ဒီတိုင္းျပည္မွာေတာ႕
သိပ္မခံပါဘူး ၊ သူတို႔မွာ ရန္သူေတြ သိပ္မ်ားလွတာကလား ၊ အလြန္ဆံုး ခံလွရင္ ၃ ႏွစ္ပါပဲ ၊
က်ဳပ္အတြက္ဆိုရင္ ေနာက္ဆက္အသက္ရွင္လွ တစ္ႏွစ္ခြဲေပါ႔" ဟု ေအာင္ဆန္းသည္
စိတ္ပ်က္နာၾကဥ္းစြာ ေျပာခဲ႔ေလသည္။
သို႔အားျဖင္႔ ေအာင္ဆန္းသည္ သူ၏နီးကပ္လာေနၿပီျဖစ္ေသာ ေသေဘးကို ႀကိဳတင္ဖြင္႔ေျပာခဲ႔ေလသည္။
ဤအေၾကာင္းကို သူ႕စိတ္ထဲက အလိုလို ရိပ္မိေနသည္႔အျပင္ နကၡတ္ေဗဒင္ဆရာမ်ားကလည္း
သတိေပးထားၾကေလသည္။ သူ႔တြင္ အခ်ိန္သိပ္မက်န္ေတာ႔သည္ကို သူသိသည္ႏွင္႔အမွ် ေဒၚမန္စမစ္ကို
ထုတ္ေဖာ္ မေျပာဆိုဘဲ မေနႏိုင္ခဲ႔ေတာ႔ေခ်။
သူ ဤသို႔ ၀မ္းပန္းတနည္း ညည္းတြားခဲ႔ျခင္းမွာ ေၾကာက္ရြံ႕၍မဟုတ္။ သူ႔ကံၾကမၼာကို မခံယူႏိုင္၍လည္းမဟုတ္ ၊
သူယံုၾကည္စြာ ဤအေၾကာင္းကို ဖြင္႔ဟတိုင္ပင္ႏိုင္သည္႔လူ ရွာေတြ႕ရၿပီး စိတ္ထိခိုက္လွျခင္းေၾကာင္႔သာ ျဖစ္ေလသည္။ ............
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ေမာရစ္ေကာလစ္ေရးတဲ႔စာအုပ္အရ ( ဘာသာျပန္သူရဲ႕ ျပန္ဆိုခ်က္အရ ) ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ငိုခဲ႔တယ္လို႔မပါပါဘူး ...
ကၽြန္ေတာ္ေနာက္တစ္ခ်က္ စဥ္းစားမိတာက ဖတ္ဖူးသမွ် ဖတ္မိသမွ် စာအုပ္ေတြအရ ရန္ကုန္အေရးပိုင္ေဟာင္း
ေမာလစ္ေကာရစ္ နဲ႔ ဆာေဒၚမန္စမစ္ဟာ အလြန္ခင္မင္ရင္းႏွီးၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔နဲ႔ ဆာေဒၚမန္စမစ္ဟာ သိပ္အဆင္မေျပလွပါဘူး ....
ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔အလြန္ အဆင္ေျပခဲ႔သူဟာ ဆာေဒၚမန္စမစ္ေနာက္ပိုင္းမွာေရာက္လာတဲ႔ ဘုရင္ခံ ဆာဟ်ဴးဘတ္ရန္႔စ္ပါ ...
ဆာေဒၚမန္စမစ္ဆိုတာ ဒုတိယကမာၻစစ္အၿပီးမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို စစ္အတြင္းက ၿဗိတိသွ်အေပၚ သစၥာေဖာက္မႈနဲ႔
စြဲခ်က္တင္ဖို႔ ႀကိဳးစားသူ ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဦးေဆာင္တဲ႔ ဖဆပလ ကို တန္ျပန္ဖို႔ ဂဠဳန္ဦးေစာကို ယူဂန္ဒါႏိုင္ငံမွာ
အက်ဥ္းခ်ထားရာကေနျပန္ေခၚသူ ၊ ဥိးေစာနဲ႔ အလြန္ ပလဲနံပသင္႔သူ ၊ ဂ်ဴလိုင္ ၁၉ လုပ္ႀကံမႈႀကီးေၾကာင္႔
ဦးေစာ ေသဒဏ္ေပးခံရစဥ္က ဦးေစာ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားခဲ႔
( ထိုစဥ္က ျမန္မာ အစိုးရထံ ဦးေစာကို ေသဒဏ္က လႊတ္ေပးဖို႕႔ေမတၱာရပ္ခံခဲ႔ ) သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္ ....
ဒါေၾကာင္႔ ဦးေစာကို လြတ္လိုေဇာ ဒါမွမဟုတ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို လုပ္ႀကံတာ ငါတို႔မပါဘူး သူတို႕အခ်င္းခ်င္း
လုပ္ႀကံတာဆိုတဲ႔ ကိုယ္လြတ္ရုန္းတဲ႔သေဘာနဲ႔မ်ား အဲဒီလိုမ်ား ေျပာခ႔ဲေလမလား .... ေမာရစ္ေကာလစ္ကလည္း
သူ႔မိတ္ေဆြရင္းျဖစ္တဲ႔ ေဒၚမန္စမစ္အေပၚမွာ ယံုၾကည္ၿပီး ဒီလိုေရးခဲ႔ေလသလား .... သံသယျဖစ္စရာပါ ....
စဥ္းစားၾကည္႕ပါ .. အလြန္စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာၿပီး လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြကို အလြန္ သံေယာဇဥ္ႀကီးတဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ
သူနဲ႔ အဆင္မေျပတဲ႔ ကိုလိုနီ ဘုရင္ခံ တစ္ေယာက္ထံကို အဲဒီလိုသြားေျပာၿပီး ငိုမတဲ႔လား ....
သူ႔မွာတိုင္ပင္ေဖာ္ တိုင္ပင္ဘက္ေတြရင္ဖြင္႔စရာလူေတြ မ်ားပါတယ္ ... သခင္ျမ ၊ ဒီဒုတ္ဦးဘခ်ိဳ ၊ သခင္ႏု ၊
သခင္ဗဟိန္း ၊ ဦးသိန္းေဖျမင္႔ ၊ ဗိုလ္လက္်ာ ... ေနာက္ဆံုး ကုန္ကုန္ေျပာရရင္
ပါရမီျဖည္႔ဘက္ ျဖစ္တဲ႔ ေဒၚခင္ၾကည္ ... အဲဒီသူေတြအားလံုးကို ေက်ာ္ၿပီး ဆာေဒၚမန္စမစ္နဲ႔
သြားေတြ႔တယ္ဆိုတာ သိပ္ယုတၱိမတန္သလိုပါပဲ ... ေနာက္ၿပီး သူဘယ္သြားသြားပါတဲ႔ သူရဲ႕ အပါးေတာ္ၿမဲ
ဗိုလ္ထြန္းလွကေရာ အဲဒီကိစၥဘာလို႔မသိရတာလဲ ...
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ သူ႔ကို လုပ္ႀကံဖို႔ ရိွတယ္ဆိုတဲ႔ သတင္းမွန္သမွ်ကို လက္မခံခဲ႔သူတစ္ေယာက္ပါ ....
ဥပမာ - ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေမ ေဒၚစုက သတိထားဖို႔ေျပာေတာ႔ "အေမရာ .. ႏိုင္ငံေရးလုပ္တာ
အတိုက္အခံကေတာ႔ရိွမွာပဲ ဘုရားေတာင္ အတိုက္အခံရိွတာပဲ" လို႔ သာမန္ေလာက္ပဲ သေဘာထားခဲ႔တယ္ ...
ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳက ေျပာျပန္ေတာ႔လည္း "ကၽြန္ေတာ္႔ကို သူတို႔သတ္ရင္ သူတို႔ကိုေရာ တစ္ျပည္လုံးက အံုၾကြၿပီး
ေဆာ္ၾကမယ္ဆိုတာ သူတို႔ မသိဘဲေနမလား" လို႔ ေျပာခဲ႔ဖူးပါတယ္ ...
ဥိးဘခ်ိဳ ေျပာခဲ႔တဲ႔ စကားထဲမွာလည္း"ေအာင္ဆန္းက ေဗဒင္အေၾကာင္းေျပာရင္ မႀကိဳက္ဘူး ..
ငါ႔ေတာင္ ေငါက္သကြဲ႔ .. သူ႔ဇာတာကလည္း သိပ္ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး" လို႔ သတင္းစာဆရာတစ္ေယာက္ကို
ေျပာတယ္လို႔ ဖတ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္ ....
အဲဒီလို သူ႔အသက္ကို ဘယ္သူမွ လုပ္ႀကံမယ္ မထင္ခဲ႔တဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ လုပ္ႀကံခံရမယ္႔အေရးေတြးပူၿပီး
အဂၤလိပ္ ဘုရင္ခံေရွ႕ သြားငိုတယ္ဆိုတာ ယုတၱိရိွမရိွ စာဖတ္သူမ်ား စဥ္းစားၾကပါ .... ။
( မည္သူ႕ကိုမွ ဆန္႕က်င္တိုက္ခိုက္ျခင္းမဟုတ္ပါ ... သမိုင္းအျဖစ္အပ်က္မ်ား လြဲေနမွာကို စိုးရိမ္၍
ေျဖရွင္းရျခင္းျဖစ္ပါတယ္ ... ကၽြန္ေတာ္ မွားေနတယ္ ဆုိရင္ အေထာက္အထား အခ်က္အလက္
ခိုင္ခိုင္လံုလံုနဲ႔ ျပန္လည္ေခ်ပႏိုင္ပါတယ္ )
Ter Tee
15.12.2012
--
Posted By Blogger to လူဗိုလ္ဟူသည္ ... at 12/17/2012 12:39:00 AM
--
ေမွာ္ဆရာအဖြဲ ့မွ ေန ့စဥ္ေမးလ္မ်ား ရယူလိုပါက http://groups.google.com/group/mrsorcerer/subscribe?hl=en ကို ႏွိပ္ျပီး မန္ဘာ၀င္ႏိုင္ပါသည္ ။
မန္ဘာ၀င္မ်ား မိမိတို.သိထားသည္မ်ားကို မွ်ေ၀လိုပါက mrsorcerer@googlegroups.com သို. ေမးလ္ပို.ႏိုင္ပါသည္ ။
ေမွာ္ဆရာအဖြဲ ့မွ ႏႈတ္ထြက္လိုလွ်င္ mrsorcerer+unsubscribe@googlegroups.com ကိုႏွိပ္ျပီး ေမးလ္ပို.ပါ ။
စာလက္ခံလိုသည့္ပံုစံ ျပင္လိုလွ်င္ http://groups.google.com/group/mrsorcerer?hl=en ကို သြားပါ ။
ေမွာ္ဆရာ အဖြဲ ့၏ စည္းကမ္းမ်ားကို သိလိုလွ်င္ http://groups.google.com/group/mrsorcerer/browse_thread/thread/af2f4a1d44d4d909?hl=en တြင္ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါသည္ ။
Facebook (FB) ေမွာ္ဆရာအဖြဲ႔သို႔ Mail ပို႔လိုလွ်င္ mrsorcerer2@groups.facebook.com
FB ေမွာ္ဆရာအဖြဲ႔သို့ ၀င္ရန္ http://www.facebook.com/home.php?sk=group_173571176006981&ap=1
ေမွာ္ဆရာ အဖြဲ ့ႏွင့္ပက္သက္၍ ေ၀ဖန္အၾကံျပဳလိုပါက >>>
ဦးဦး ေမွာ္ဆရာ ( mrsorcerer9@gmail.com, mrsorcerer27@gmail.com ) ထံသို.
ေပးပို.ႏိုင္ပါသည္ ။
ခင္မင္စြာျဖင့္
ဦးဦး ေမွာ္ဆရာ
[mrsorcerer:36418] Fwd: [လူဗိုလ္ဟူသည္ ...] “ငါသာ ရွင္ဘုရင္ ျဖစ္ေတာ္မူခဲ႔ရင္”
---------- Forwarded message ----------
From: Blogger <no-reply@blogger.com>
Date: 2012/12/16
Subject: [လူဗိုလ္ဟူသည္ ...] "ငါသာ ရွင္ဘုရင္ ျဖစ္ေတာ္မူခဲ႔ရင္"
To: lubo601@gmail.com
--
Posted By Blogger to လူဗိုလ္ဟူသည္ ... at 12/17/2012 12:50:00 AM
From: Blogger <no-reply@blogger.com>
Date: 2012/12/16
Subject: [လူဗိုလ္ဟူသည္ ...] "ငါသာ ရွင္ဘုရင္ ျဖစ္ေတာ္မူခဲ႔ရင္"
To: lubo601@gmail.com
by Soe Min on Sunday, December 16, 2012 at 1:04am ·
ဘယ္စံနစ္ေတြ ဘယ္လိုပဲေျပာင္းေျပာင္း လူေတြရဲ႕စိတ္ထဲမွာ မသိမသာေရာ သိသိသာသာပါ စြဲက်န္ေနေသးတဲ႔ ပုံရိပ္တစ္ခုကေတာ႔ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ႔ အႀကီးအကဲဆိုတာ ရွင္ဘုရင္ပဲ လို႔ သေဘာေပါက္ထားၾကတာပါ။ သမၼတႀကီး ေခၚခ်င္ေခၚမယ္။ ဥကၠ႒ႀကီး တပ္ခ်င္တပ္မယ္။ ေဒါက္တာဘေမာ္တုန္းကလို အဓိပတိႀကီး လို႔ ထြင္ခ်င္ထြင္လိမ္႔မယ္။ ဘယ္လိုပဲေခၚသည္ျဖစ္ေစ ဒီနိုင္ငံမွာေတာ႔ သူၿပီးရင္ အကုန္ၿပီးရမယ္။ သူ႔ႏႈတ္ကထြက္တဲ႔စကားဆိုတာ အမိန္႔လို႔ယူဆရမယ္။ မိန္႔ေတာ္မူတယ္ လို႔ သုံးေလ႔ရွိတယ္ေလ။ ခုေခတ္မွာေတာင္ မိန္႔ၾကားသြားပါေၾကာင္း သုံးေနေသးတယ္။ တိုင္းသူျပည္သားမ်ားဘက္ကလည္း သူဦးေဆာင္ရာကို လိုက္ပါရမယ္ ဆိုတဲ႔သေဘာရွိတယ္။ "ကိုယ္႔ဘ၀ရဲ႕ မီးအိမ္ရွင္ပါ။ ကိုယ္႔ဘ၀ရဲ႕ ပဲ႕ကိုင္ရွင္ေလး၊ ကိုယ္႔ဘ၀ရဲ႕တန္ခိုးရွင္ပါ။ ကိုယ္႔ဘ၀ရဲ႕အားအင္ေပါ႔။" လို႔ ဆိုေတးသီခ်င္းထဲကလို ေျမွာက္ပင္႔ၿပီး ကိုယ္လိုခ်င္ရာကို ပူဆာရမွာေပါ႔ေနာ္။
အရင္တုန္းကလို သက္ဦးဆံပိုင္ မဟုတ္ေတာ႔ေသာ္ျငားလည္း အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ လို႔ေတာ႔ သတ္မွတ္ထားေသးတာပဲ မဟုတ္လား။ စံနစ္ေဟာင္းႀကီးကေန စံနစ္သစ္ကို ဘယ္လိုပဲေျပာင္းလဲလာသည္ျဖစ္ေစ အက်င္႔ေဟာင္းေတြကလည္း မေျပာင္းေသးပဲက်န္ေသးတာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ သတင္းစာမ်ားနဲ႔ေတြ႔ဆုံတာေတာင္မွ နေမာတႆ သုံးႀကိမ္မရြတ္ပဲ တစ္ႀကိမ္ ႏွစ္ႀကိမ္ သုံးႀကိမ္ေျမာက္ေအာင္ဆို ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာစြာ ရိုေသသမႈျပဳၾကတာ ျမင္တဲ႔အတိုင္းပဲေလ။ ေျပာေတာ႔သာ ဂ်ာနယ္လစ္ေတြ ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ ဖြၾကတာ။ ေဆးရုံလာရင္လည္း နမာ႔စေတးလုပ္တဲ႔ ဆရာ၀န္ႀကီးေတြရွိတာပဲ။ ေက်ာင္းသြားေတာ႔လည္း ကေလးေတြကသာ "ဘဘဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး က်န္းမာပါေစ" လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးအျပင္ ပညာေရးမွဴးႀကီးေတြပါ မက်န္ ဆြာဒိခပ္လုပ္ၾကသားပဲ။ ဒီစံနစ္ႀကီးကို မေကာင္းပါဘူး မျဖစ္သင္႔ပါဘူး မဆိုလိုဘူးေနာ္။ ကိုယ္႔ဘာသာၾကည္ညဳိလို႔ကေတာ႔ အိမ္ကမိန္းမ ေခါင္းေပၚတင္ရွိခိုးလည္း သေဘာရွိ။ ဒါျဖင္႔ ဘယ္သူက အတင္းအက်ပ္ ငါ႔မရွိခိုးရင္ ဘာလုပ္လိုက္ရ ညာလုပ္လိုက္ရ ေျပာဖူးလို႔လဲ။ ဟုတ္ပ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုက အျပင္မွာ အရွင္လတ္လတ္ႀကီး ျမင္လိုက္ရရင္ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ကို ၾကည္ညိဳစိတ္ေတြတဖြားဖြားနဲ႔ လက္ဖ၀ါးေလးေတြက သံလိုက္နဲ႔ဆြဲသလို ကပ္ကပ္သြားတာေနမယ္။ သက္ႀကီး၀ါႀကီးမို႔ သကၠစၥဂါရ၀အျပင္ကို ရာဆူဆူ ဗိုလ္လူခ၀ပ္စင္းဆိုတဲ႔ ဘုန္းကံအရွိန္အ၀ါလည္း ပါတယ္လို႔ ေျပာရမလို ျဖစ္ေနၿပီ။ ကားျဖတ္ေမာင္းသြားတုန္းက ဘိနပ္နဲ႔ေကာက္ေပါက္တယ္ ဆိုတဲ႔လူႀကီးေတာင္ လူခ်င္းေတြ႕ရင္ေတာ႔ ေအာ္မီေတာ္ေဖာ္လုပ္မိမလား မသိ။ (သားသားေတာ႔ ပါေသးဘူးဗ်။ ဒီက ေရွ႕ေတာ္ပါး ခစားေစ အစားမ်ဳိး ဟုတ္ဘူး။ "ေဘာ္သာခြာတူ ပုလဲျဖဴ ျမင္သားေပါ႔သက္ေ၀" ဆိုတာမ်ဳိးပဲ ရွိေသးတာ။) ဆိုလိုတာက လူလူခ်င္းတူေပမယ္႔လည္း သူတို႔ေနာက္မွာ ကိုယ္စားျပဳထားတာက ႏိုင္ငံေတာ္ျဖစ္တဲ႔အတြက္ေၾကာင္႔ အရွိန္အ၀ါခ်င္း ဘာမွမဆိုင္ဘူး။ တျခားစီပဲလို႔ သေဘာေပါက္ရမွာပါ။
တိုင္းသူျပည္သားေတြဘက္က အဲသလိုမတူျခားနားေၾကာင္း လက္ခံရသလိုပဲ သူတို႔ဘက္ကလည္း လူထဲကလူ မဟုတ္ေၾကာင္း သက္ေသျပ တာ၀န္ယူရတာေတြ ရွိပါမယ္။ ေတာကကာလသားမ်ား ေဗ်ာက္အိုးေဖာက္သလို "ဟုတ္ေပါင္။ ေယာင္လို႔။ ကန္ေတာ႔ ကန္ေတာ႔ ႀကီးေတာ္ေရ။ အဲသေလာက္ ကြဲၿပဲသြားမယ္မွန္း မသိလို႔ပါ။" ဆို ဘြာခပ္လို႔ မရဘူး။ တိုင္းသူျပည္သား လူအမ်ားတို႔ေလး ဆိုတဲ႔ အမိန္႔ေၾကျငာစာေတြကို ခုစာေလးေၾကာ္ ခုဆီထမင္း ဇာတ္ထဲကလူျပက္ေတြလို ပေလာင္းပလဲ မျပဳရဘူး။ "ညပ္ခၽြာဖ်ား။ ငါေတာ႔ အားမကုန္ပဲ ပ်ားအုံကို တုတ္နဲ႔ထိုးမိၿပီ။ တံခါးလာေခါက္ရင္ လူႀကီးေတြ မရွိေသးဘူး။ အျပင္သြားတယ္ လို႔ ေျပာလိုက္" ဆိုတာမ်ဳိး ေခါင္းေရွာင္ေနလို႔လည္း မရျပန္ဘူးခင္ဗ်။ ေလာကႀကီး ရွင္ဘုရင္လုပ္ရတာ ဘယ္ေလာက္ခက္သလဲဆိုတာ ရွင္ဘုရင္လုပ္ေနတဲ႔သူေတြကုိယ္တိုင္က ေကာင္းေကာင္း မသိေသးတာ ခက္တာပဲေနာ္။ ဆရာၿမဳိ႕မၿငိမ္းရဲ႕ ဘင္ဂ်ဳိသံ သီခ်င္းထဲကလို "ငါသာ ရွင္ဘုရင္ ျဖစ္ေတာ္မူခဲ႔ရင္.." ဆိုၿပီး စိတ္ကူးေတာင္ မယဥ္၀ံ႔ပါဘူး။ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ႀကီးအသံနဲ႔ "လြယ္သလား ခက္သလား ရာမ။ ေျပာစမ္း။ လြယ္သလား ခက္သလား။ ဗိုလ္လုပ္ခ်င္တဲ႔ေကာင္ဆိုတာ ဗိုလ္သင္တန္းတက္ရတယ္။" ဆိုတာခ်ည့္ပဲ ၾကားေယာင္လာတယ္။ အဟုတ္။
တကယ္ေတာ႔ ရွင္ဘုရင္စံနစ္ဆိုတာ ကုန္လြန္ခဲ႔တဲ႔ အတိတ္သမိုင္းထဲက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပုံစံ အေဟာင္းတစ္ခုပါ။ ဗုဒၶ၀င္ေတြထဲမေတာ႔ ကမာၻဦးအစ မဟာသမၼတမင္းႀကီးကတည္းက အုပ္ခ်ုဳပ္သူလူတန္းစားဆိုတာ ရွိခဲ႔တယ္။ သူမ်ားေတြကို စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေနရလို႔ သူ႔ဘာသာရွာေဖြစိုက္ပ်ဳိး မစားႏိုင္တာေၾကာင္႔ အုပ္ခ်ဳပ္ခံလူတန္းစားေတြက အခြန္ဘ႑ာ ဆက္သေပးၾကရတယ္ဆိုတာနဲ႔ စခဲ႔ၾကသတဲ႔။ အေနာက္ႏိုင္ငံကဘုရင္ေတြကေတာ႔ သူတို႔ဟာ နတ္ဘုရားေတြက တိုက္ရိုက္ဆင္းသက္လာတဲ႔၊ လူေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔ အခြင္႔အာဏာကို နတ္ဘုရားမ်ားက အပ္ႏွင္းထားတဲ႔ လူတန္းစားတစ္မ်ဳိး လို႔ ယူဆၾကတယ္။ ခရစ္ယာန္ေတြလည္း ဒီလိုပဲ။ ေလာကကို ဘုရားသခင္ဖန္ဆင္းတယ္။ ေလာကသားေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔ အခြင္႔အာဏာကို ဘုရားသခင္မွတဆင္႔ ဘုရင္မင္းျမတ္ကို အပ္ႏွင္းတယ္လို႔ ယုံတယ္။ တရုတ္ေတြလည္း ဒီအတိုင္းပဲ။ ရွင္ဘုရင္ဆိုတာ မိုးေကာင္းကင္က ခြင္႔ျပဳထားတာ။ ဒါေၾကာင္႔ ေကာင္းကင္ရဲ႕အလိုေတာ္ကို လူတိုင္း လိုက္နာၾကရမယ္ လို႔ ေရးၾကတယ္။ သေဘာကေတာ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာကို ကိုးကြယ္ယုံၾကည္မႈနဲ႔ ပူးခ်ည္ထားလိုက္ေတာ႔ အလိုလိုေနရင္းကို အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြက ရွိခိုးကန္ေတာ႔ခံ ႀကီးျမတ္ေသာ လူတန္းစား ျဖစ္မသြားပါလား။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူတို႔တေတြဟာ လူခ်င္းတူေပမယ္႔ အသက္ရွဴခ်င္းကြဲတဲ႔မ်ဳိးရိုး၊ သားစဥ္ေျမးဆက္ ေသြးကေလးစပ္လိုက္ရုံနဲ႔ သူမ်ားအေပၚအုပ္ခ်ဳပ္ မင္းလုပ္ႏိုင္တဲ႔ မ်ဳိးရိုး လို႔ ယူဆလက္ခံလာၾကတယ္။ (အဂၤလိပ္ေတြကဆို ေတာ္၀င္ေသြးဆိုတာ သူမ်ားေတြလို အနီေရာင္ မဟုတ္ဘူး။ အျပာေရာင္ လို႔ဆိုၿပီး အိုဗာတင္းေသာက္ၾကေသးတယ္)။
ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ရွင္ဘုရင္လုပ္တယ္ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ကို မနိပ္တဲ႔ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းႀကီးပါဗ်ာ။ ေမာင္းမမိႆံ မိဖုရား အလန္းဇယားေလးေတြကို အလုပ္ခ်ိန္ျပင္ပမွာမွ ေတြ႔ခြင္႔ရတာ။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ၀န္အိုအမတ္အိုမ်ားနဲ႔ တစ္ႏိုင္ငံလုံးက ေခါင္းစားစရာ မွန္သမွ်ကို အေမႊဇယားခင္း သိုင္းကြက္နင္းေနရတာ။ အနားရွိသမွ်ကလည္း ဘယ္သူ႔မွ ယုံလို႔ရတာမဟုတ္။ လစ္ရင္တြယ္ဖို႔၊ အေရာက္ပို႔ဖို႔ ေစာင္႔ေနတဲ႔သူေတြခ်ည့္႔ပဲ။ အေခၚအေျပာကေတာ႔ ညက္လြန္းလို႔ ရႊန္းရႊန္းေ၀။ ေက်ာမခ်မခ်င္း ဓါးျပမွန္းသိကိုမသိရဘူး။ အတြင္းေရးမွဴးလွလွေလးေတြက ပို မယုံရေသး။ (ငါ႔ရဲ႕အထဲထဲက…. အတြင္းခံ ဆို တရားရုံးမွာ သက္ေသတင္တတ္တယ္) ေယာကၤ်ားေဖာင္စီး မိန္းမမီးေနဆိုတာ ရွင္ဘုရင္အိပ္ေနသေလာက္ရွိတာ။ သူ႔ခမ်ာ အနား လူတစ္ေယာက္ကပ္လာတိုင္း သခ်ၤဳိင္းကိုတစ္ခါ မ်က္ေစာင္းထိုးေနရတဲ႔ဘ၀။ (မယုံ အိုဘားမားနဲ႔ပါလာတဲ႔ MIB ႀကီးေတြကို ေမးၾကည့္ပါလား။ လက္တစ္ကမ္းမေျပာနဲ႔ ေသနတ္တစ္ပစ္စာေတာင္ စိတ္ခ်ရတာ မဟုတ္ဘူး)။ ကရိကထမ်ားလိုက္ပုံမ်ားလည္း ေျပာမေျပာခ်င္။ ကိုယ္႔ေရကိုယ္သယ္မလာႏိုင္ရင္ ဘယ္ကဖန္ျပာခြက္နဲ႔ ေက်ာက္စက္ေရကိုမွ တေမာ႔တက်ဳိက္ ေသာက္လိုက္ဖို႔ မစဥ္းစားေလနဲ႔။ ရွင္ဘုရင္တစ္ခါထြက္ ပဲႀကီးတစ္ေလွခ်က္ဆိုတာ ဘာဟုတ္ေသးလဲ။ သူတစ္ေယာက္တည္းရဲ႕ ေ၀ယ်ာ၀စၥ၊ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ားကို စီမံရန္အတြက္ သမၼတရုံး၀န္ထမ္းဦးေရ သုံးေသာင္းေက်ာ္ခန္႔ထားပါတယ္လို႔ သိမီသူတစ္ေယာက္က ေျပာတဲ႔အခါ ယုံေတာင္ မယုံႏိုင္ဘူး။ (မယုံရင္ ပုံျပင္ အဲေလ အေမႀကီးကားမွာလို႔ မွတ္လိုက္ပါ ပိတ္သတ္ႀကီးရယ္)။
ရွင္ဘုရင္႔ေယာက္ဖ နန္းေတာ္ေအာက္ ေခြးၾကည့္ခိုင္းတဲ႔ပုံျပင္ကို လူတိုင္းၾကားဖူးပါလိမ္႔မယ္။ အမမ်က္ႏွာတစ္ခုလုံး ေထာက္ထားစရာရွိေနမွေတာ႔ဗ်ာ။ သူ႔ဘာသူ ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ၾကည့္ၾကည့္ေပါ႔။ ပင္ပန္းမွာစိုးရင္ CCTV ကင္မလာေလးတပ္ထားေပးလိုက္ရုံပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္တိုင္ရွင္ဘုရင္ေနရာမွာ ေရာက္ေနရင္ေတာ႔ ခ်က္ဆိုနားခြက္မီးေတာက္ရုံနဲ႔လည္း အလုပ္မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ႏွစ္ကြက္သုံးကြက္ေလာက္ ႀကိဳတြက္မထားႏိုင္ရင္ ရွင္ဘုရင္တန္မဲ႔ ေခြးအခါခါ ဆင္းၾကည့္ရတဲ႔အျဖစ္ထက္ ဆိုးပါတယ္။ ျပႆနာတစ္ခုျဖစ္လာတယ္။ ေရႊနားေတာ္ေပါက္ၾကားလာၿပီဆိုကတည္းက ငယ္ေသာအမႈႀကီးခဲ႔လို႔။ "သည္လိုအျဖစ္အပ်က္မ်ဳိး ရွိတယ္။ ဟုတ္လား။" ဆို လူလႊတ္ၿပီးအၾကည့္ခိုင္း။ အေၾကာင္းစုံ သံေတာ္ဦးလာတင္တဲ႔အခ်ိန္ဆိုရင္ ဟိုကအမႈက ပိုႀကီးေနၿပီ။ အဆိုတင္သြင္းခြင္႔ျပဳ၊ လက္ခံေဆြးေႏြး၊ အၾကံျပဳခ်က္ရယူ၊ အေျဖတစ္ခုခုရလာတဲ႔အခါက်ေတာ႔ ဟိုကေရာဂါကၽြမ္းေနၿပီ။ ဒီေဆးနဲ႔မတိုးေတာ႔ဘူး။ အထူးအေရးေပၚအစည္းအေ၀းနဲ႔မွျဖစ္ေတာ႔မယ္။ ျခင္ကိုက္ေနတယ္။ ျခင္ကိုက္ေနတယ္။ ယားေနၿပီေနာ္။ ယားေနၿပီ။ ရိုက္ခ်င္ေနတယ္။ ရိုက္ခ်င္ေနတယ္။ ကန္႔ကြက္ရန္မရွိ။ ကန္႔ကြက္ရန္မရွိ။ ရိုက္ခြင္႔ျပဳသည္။ ရိုက္ခြင္႔ျပဳသည္။ လာေလ႔။ ျဖန္း။ ဆိုေတာ႔ ျခင္က မရွိေတာ႔ဘူး။ ရွင္ဘုရင္ဆိုတာ ဘာမဆို ႀကိဳတင္ေျမွာ္ျမင္ထားႏိုင္မွ တိုင္ပင္ကိုက္ရုံေလာက္ရွိမွာပါ။ (ဒါေၾကာင္႔လည္း တို႔မင္းၾတားမ်ားအဆက္ဆက္ ေဗဒင္ဆရာေတြကို လက္မလႊတ္ခဲ႔တာေပါ႔ကြယ္။ ငွဲေလ်ာင္း ငွဲေလ်ာင္း)
ဘယ္ရွင္ဘုရင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရင္၀ယ္သားလိုသေဘာထား အုပ္ခ်ဳပ္သြားသည္ျဖစ္ေစ၊ ဘာသာေရးအဆုံးအမအရ ေယဘုယ်အားျဖင္႔ ယူဆထားၾကတာကေတာ႔ ရန္သူမ်ဳိးငါးပါးထဲမွာ တတိယေနရာမွာ အၿမဲထားခဲ႔ၾကတာ စဥ္းစားစရာေကာင္းပါတယ္။ သူ႔ေနာက္ကနွစ္ပါးဆို ဘာထူးလို႔လဲ။ အတူတူပဲေလ လို႔ေတာင္ ေရာေရာခ်ေနၾကေသး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ ရာဇေတာ၀ါဆိုတာ ဗ်ႆနတရားငါးပါးလုံးကို တဘရိတ္တည္းေပးႏိုင္တာကိုး။ (ပါဠိလိုေတြညွပ္ညွပ္ၿပီး ကမၼ၀ါဖတ္ေတာ႔မယ္ ထင္မေနနဲ႔ေနာ္။ အဲဒါ ၾသကာသ level ခင္ဗ်)။ အဲဒီသေဘာတရားကို ဆင္ျခင္နိုင္တဲ႔ ရဟန္းသံဃာမ်ားကေတာ႔ သမိုင္းစဥ္တေလွ်ာက္ ထီးေရးနန္းရာနဲ႔ မကင္းေသာ္ျငား ကြာကြာကေလးေတာ႔ ေနခဲ႔ၾကတာပ။ ဘာသာေရးအဆုံးအမ သြန္သင္ရုံ ဆရာဒကာဆက္ဆံေရး၊ ရဟန္းရွင္လူ ျပည္သူအမ်ားၿငိမ္းခ်မ္းေရးက်မွသာ မလႊဲမေရွာင္သာ ပါ၀င္ေလ႔ရွိၾကတယ္။ ဒီေနရာမွာ စံနမူနာ ဥပမာျပခ်င္တာကေတာ႔ ရွင္ဒိသာပါေမာက္ နဲ႔ ပံ႔သကူ မေထရ္ႀကီး ႏွစ္ပါးပါ။
ဘာသာမတူ လူမ်ဳိးျခားတဲ႔ က်ဴးေက်ာ္သူေတြရဲ႕ရန္ကို သံခင္းတမန္ခင္းနဲ႔ ေျဖရွင္းေပးႏိုင္ခဲ႔တဲ႔ သာသနာ႔အာဇာနည္အျဖစ္ သမိုင္းေမာ္ကြန္းအတင္ခံရတဲ႔ ရွင္ဒိသာပါေမာက္ဟာ ဓုတင္ေဆာင္ ပံ႔သကူမေထရ္ႀကီးနဲ႔ သီလဂုဏ္၊ သမာဓိဂုဏ္၊ ပညာဂုဏ္အားျဖင္႔ သိပ္ကြာျခားမႈ ရွိမယ္မထင္ပါဘူး။ ပံ႔သကူမေထရ္ျမတ္လည္း ညီေနာင္နွစ္ပါးအၾကား စစ္မက္ျဖစ္ပြားလို႔ ျပည္သူေတြ ေထာင္းေထာင္းမေက်ရေလေအာင္ ႏိုင္ငံေရးနည္းနဲ႔ ေျဖရွင္းေပးခဲ႔တဲ႔သံဃာေတာ္တစ္ပါးပဲ မဟုတ္လား။ သို႔ေသာ္လည္း သူအာမခံလို႔ ေစ႔စပ္ေပးထားတဲ႔ဘုရင္က "ေနာင္ေတာ္ဘုရားကို လက္ဖ်ားနဲ႔ေတာင္ မတို႔ပါဘူး။" ဆိုတဲ႔ကတိကို လက္တစ္လုံးျခားလုပ္ၿပီး အဆိပ္ေကၽြးသတ္လိုက္ပါတယ္။ အာဏာအတြက္ ဘာသာကို ခုတုံးလုပ္သူမ်ားနဲ႔ေတြ႔ရင္ ဘုန္းႀကီးတို႔ဘ၀က ဓါးခုတ္ရာ လက္၀င္လွ်ဳိမိတဲ႔အျဖစ္ထက္ ဆိုးသေလ။ မိုက္မဲသည့္အေလ်ာက္၊ ေတြေ၀သည့္အေလ်ာက္ မလိမၼာသည့္အေလ်ာက္ေတြနဲ႔ေတြ႔ရင္ ရွားမီးခဲတြင္ ရဲရဲငယ္ကင္ အကၽြန္မျမင္၀ံ႔ၿပီတကား ျဖစ္သြားမွာကိုး။ သူ႔ေခတ္တုန္းက ဘုန္းဘုန္းလည္း ဟိုကံကိုေဆာင္ေပမယ္႔ အင္မတန္အာဏာမက္တဲ႔ဘုရင္က လက္ဖ်ားနဲ႔ေတာင္ မထိရဲပါဘူး။ "တပည့္ေတာ္လွဴတဲ႔ဆြမ္းကိုမစားခ်င္ရင္ တပည့္ေတာ္တိုင္းျပည္ထဲလည္း မေနနဲ႔ေပါ႔။ ဒီတိုင္းျပည္မွာ ဘယ္သူ႔အိမ္ကဆြမ္းျဖစ္ျဖစ္ တပည့္ေတာ္ကပ္တဲ႔ဆြမ္းနဲ႔ အတူတူပဲ" လို႔သာ ကပ္သီးကပ္ဖဲ႔ ေလွ်ာက္တင္ပါတယ္။ တကယ္တမ္း ကိုယ္ေတာ္ကျပန္ၾကြမယ္ျပင္တဲ႔အခါ ေတာင္းပန္ကန္ေတာ႔လို႔ ျပန္ပင္႔ေဆာင္ကိုးကြယ္ပါသတဲ႔။ ရန္သူမ်ဳိးငါးပါးဆိုတာႀကီးက ဘယ္သူမွ ကင္းလို႔ရတာလည္း မဟုတ္။ သတိတရားနဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္နိုင္မွ တန္ကာၾကမယ္။ အကိုင္မတတ္ရင္ တိုင္ပတ္သြားတဲ႔အမ်ဳိးလို႔ ဆိုလိုခ်င္တာ ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။
ဘုရင္စံနစ္ရွိတဲ႔ ဘယ္ႏိုင္ငံမဆို နန္းစံသူလြန္ခဲ႔ရင္ ဘယ္သူ႔ကိုနန္းလ်ာထားမွာလဲဆိုတာကလည္း အၿမဲျပႆနာရွိခဲ႔ပါတယ္။ လိင္မႈဆိုင္ရာခြဲျခားဆက္ဆံမႈက အဲဒီမွာကို လက္ပူးလက္ၾကပ္မိေတာ႔တာ။ ဘုရင္ကေမြးတာခ်င္းအတူတူ သားေယာကၤ်ားေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အလားအလာနဲ႔ သမီးမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အလားအလာက မိုးနဲ႔ေျမေလာက္ ကြာတယ္။ အဂၤလန္က အ႒မေျမာက္ဟင္နရီဆိုရင္ အဲဒီအေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုတည္းနဲ႔ ထင္တိုင္းက်ဲခဲ႔တာ မိဖုရားေခါင္း ေျခာက္ေခါင္းျပဳတ္သြားၿပီး အဂၤလိကန္ေက်ာင္းေတာ္ဆိုၿပိး ခရစ္ယာန္ဂုိဏ္းကြဲတစ္ခုေတာင္ေပၚလာတယ္။ အၿပီးသတ္ၾကေတာ႔ သူ႔သမီး အယ္လစ္ဇဘက္ကပဲ ဘုရင္မအျဖစ္နဲ႔ နန္းတက္လာရတယ္။ သားေယာက်ၤားေလး အမ်ားအျပားေမြးနိုင္တဲ႔သူမ်ားက်ေတာ႔လည္း တစ္မ်ဳိး ျပႆနာေပၚျပန္တာပဲ။ အေလာင္းမင္းတရားဦးေအာင္ေဇယ်ဟာ တိုင္းျပည္ကို စတင္စည္းရုံးစဥ္ကတည္းက သားႀကီးမ်ား လက္ရုံးအားကိုး၊ ေသြးေသာက္ေရာင္းရင္းမ်ား သစၥာေတာ္ခံအားကိုးနဲ႔ စိတ္သြားတိုင္းကိုယ္ပါလာခဲ႔ရာက သူလြန္တဲ႔အခါ သားေတာ္မ်ား အစဥ္လိုက္နန္းစံရစ္ေစလို႔ အပ္ခ်မတ္ခ် စီမံသြားခဲ႔တာေတာင္မွ မသာေတာ္ ေရႊဘိုျပန္မေရာက္ေသးဘူး။ ေျမဒူးမင္းသားက သစၥာေပးလို႔ ေနာင္ေတာ္ႀကီးနဲ႔အၾကားမွာ အက္ရာထင္ခဲ႔ပါတယ္။ ႀကီးသူကခြင္႔လႊတ္လို႔ ေျပလည္ခဲ႔ေသာ္ျငားလည္း ေနာင္ေတာ္ႀကီးလြန္လို႔ သူကိုယ္တိုင္ နန္းလ်ာထားရမယ္႔အခါက်ေတာ႔ မင္းမွာသစၥာ လူမွာကတိေတြ အသာထား။ ညီအကိုဆိုတာ သားအဖေလာက္ မရင္းဘူးလို႔ သေဘာထားတဲ႔အတြက္ ညီေတာ္ေတြအကုန္ အိမ္နိမ္႔ခ်ထားၿပီး သားေတာ္စဥ့္ကူးမင္းကို အရိုက္အရာခံေစပါတယ္။ ေျမဒူးကေမြးတဲ႔ စဥ့္ကူးကမွ မင္းျဖစ္ႏိုင္ေသးရင္ ေနာင္ေတာ္ႀကီးကေမြးတဲ႔ ေမာင္ေမာင္ကေရာ ဘာလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ရမွာလဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ထီးနန္းကိုလုပ္ၾကံေတာ႔ သူလည္းပဲ ခုႏွစ္ရက္စံ ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္တစ္ပါး ျဖစ္ခဲ႔ရေသးတာေပါ႔။ သားတစ္ရာေလာက္ေမြးထားတဲ႔ မင္းတုန္းမင္းႀကီးက်ေတာ႔ သူ႔ဘာသူေတာင္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ႔ဘူး။
ပါေတာ္မမူမခ်င္း က်က္ခဲ႔မွတ္ခဲ႔ရတဲ႔ သမိုင္းေတြကေတာ႔ ဘုရင္ကိုသတ္ရင္ ဘုရင္ျဖစ္တယ္၊ ဘုရင္နတ္ရြာလားရင္ သူ႔ေသြးသားေတြထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္က ထီးေမြနန္းေမြ ဆက္ခံတယ္ ဆိုတဲ႔အခ်က္ေတြက သစၥာတရားလို ခိုင္ၿမဲေနတာပါ။ ပါေတာ္မူသြားတာ အဲသည္ေလာက္ႀကီး ၾကာေတာ္မူခဲ႔တာေတာင္မွပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို လုပ္ၾကံရင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျပန္ျဖစ္ႏိုးႏိုး၊ ကင္ဂ်ဳံအန္းေလး တစ္ေယာက္ေလာက္ ပ်ဳိးေထာင္လို႔ရနိုးနိုး၊ အေတြးေတြကိုေတာ႔ ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲတယ္လို႔ မေျပာရင္ ဘယ္လိုေျပာရပါ႔မလဲ။ "ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲရတာ ၾကာပါတယ္ကြာ။ ရဲေဘာ္တို႔။ ေနာက္လွည့္။ အျမန္ေလွ်ာက္။" ဆိုတာမ်ဳိး ရွိမလာခဲ႔ရင္ေတာ႔ ေနာက္တက္မယ္႔ လိစၦ၀ီမင္းမ်ားဟာ နန္းစံသက္ငါးႏွစ္ကုန္တဲ႔အခါ ဘယ္သူ႔ကို နန္းလ်ာထားမွာလဲဆိုတဲ႔ကိစၥကို ႀကိဳေတြးမထားရင္ ဗိုလ္နာလာေတာ႔မွ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း အိမ္သာေဆာက္ေနတဲ႔ဘ၀မ်ဳိး ေရာက္ပါလိမ္႔မယ္။ ဘာပူစရာရွိလဲ။ ဘအသက္ အငယ္ေလးရွိေသးတာ။ ေနာက္ႏွစ္ခါ တန္ေဆာင္မုန္းလည္း ပြဲၾကည့္ဦးမွာ လို႔ အားခဲထားလည္း သေဘာေပါ႔ဗ်ာ။ ဒါေပသိ ျပႆနာက ေနာက္မ်ဳိးဆက္မေမြးတဲ႔ ျပႆနာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေမြးလြန္လြန္းလို႔ ခက္ေနတာ။ ဆင္ျဖဴမရွင္ႀကီး သီေပါနန္းတင္သလို ဓါးထမ္းၿပီးတင္ေပးခဲ႔ခ်င္တာေလ။ အေရးႀကီးတာက ကိုယ္ေမြးတဲ႔ေမ်ာက္ ကို္ယ္႔ျပန္မေျခာက္ဖို႔ အဓိက။ ကိုယ္႔အတြက္ ရန္ေဘးကင္းေၾကာင္း ေကာင္းမႈမဂၤလာ ျဖစ္ပါေစျခင္းအက်ဳိးငွာတစ္ခုတည္းကို ျပင္ဆင္ကာကြယ္ေနရင္ေတာ႔ အရင္းလဲတဲ႔တေန႔ အဖ်ားလည္း အလိုလို ထင္းျဖစ္ရဦးမွာပဲ။
လွံဖ်ား ပုစဥ္းနားေတာ႔ က်ီးကန္းေခ်းပါဆိုသလိုပဲ သူတို႔ဟာသူတို႔ နန္းတြင္းအေရးေတာ္ပုံေတြ ႏိုင္ငံေရးက်ားကြက္ကစားၾကတာ ကို္ယ္နဲ႔အေနသာႀကီးဆိုေပမယ္႔ မေတြ႔တာၾကာသူႀကီးတစ္ေယာက္ ပရက္ရွာေတြမ်ားလြန္းလို႔ ေဂါက္သြားမလား ပူမိတာေၾကာင္႔ သူ႕ေနရာက၀င္ၿပီး ေခါင္းစားၾကည့္မိတာပါ။ သတိတရေရးတဲ႔ လြမ္းစာလို႔ပဲ ဆိုခ်င္ဆိုလိုက္ပါေတာ႔။ ကိုယ္သာ သူ႔ေနရာမွာဆိုရင္ ဘာလုပ္မလဲ။ "ငါသာရွင္ဘုရင္ျဖစ္ေတာ္မူခဲ႔ရင္ နားၿငီးေတာ္မူတယ္ ေမာင္မင္း။ နားၿငီးတယ္ ေမာင္မင္း။" ဆိုတဲ႔ ဘင္ဂ်ဳိသံသီခ်င္းကေလးကို ဆႏၵေဖာ္ထုတ္တဲ႔သူေတြေရွ႕ သြားဖြင္႔ျပရေကာင္းမလား။ ရဲစခန္းေရွ႕ ေရာက္တဲ႔အခါ "ဘယ္လိုစီရင္မယ္ဆို ဒီလိုလုပ္ခ်င္တယ္။ အပ်ဳိေတာ္ေတြ လာၾက။ လက္မလြတ္ေစနဲ႔ကြယ္။ ဘယ္႔ႏွယ္ ၀ိုင္းမယ္။ ဒီ႕နွယ္ ၀ိုင္းမယ္။ ဖိုးတီးခ်င္ေတာ႔ ဖိုးတီးခ်င္ေတာ႔ ေသရွာေပေရာ႔ကြယ္။ ဟဲ႕ေကာင္ မေျပးနဲ႔။ ဖမ္းၿပီး ကလိုးထိ။ ဖမ္းၿပီး ကလိထိုး။ အလယ္လယ္ အမေလး ယားပါတယ္။" အဲဒီသီခ်င္းပိုဒ္ကေလးကို ထပ္ကာထပ္ကာ ဒီေဂ်ပြတ္ေပးရရင္ ေကာင္းမယ္ေနာ္။ ေနာင္က်သပိတ္စခန္းၿဖဳိခြင္းျခင္း နည္းဗ်ဴဟာေတြထဲမွာ နံပါတ္စဥ္ဘယ္ေလာက္က ထည့္ရင္ေကာင္းမလဲ လႊတ္ေတာ္က်ရင္ ရက္ပါကိုကိုေလးက အဆိုတင္သြင္းေပးပါလားကြယ္။ ကဲ သီခ်င္းရွိတဲ႔သူေတြ ေအာက္ကကြန္မန္႔ထဲမွာ ရွဲေပးၾကပါဦးဗ်ာ။ တီးမယ္႔သူရွိလို႔ကေတာ႔ သားသားကိုယ္တိုင္ ဆိုျပလိုက္ခ်င္ေသး။ ေဟး ေဟး။
--
Posted By Blogger to လူဗိုလ္ဟူသည္ ... at 12/17/2012 12:50:00 AM
--
ေမွာ္ဆရာအဖြဲ ့မွ ေန ့စဥ္ေမးလ္မ်ား ရယူလိုပါက http://groups.google.com/group/mrsorcerer/subscribe?hl=en ကို ႏွိပ္ျပီး မန္ဘာ၀င္ႏိုင္ပါသည္ ။
မန္ဘာ၀င္မ်ား မိမိတို.သိထားသည္မ်ားကို မွ်ေ၀လိုပါက mrsorcerer@googlegroups.com သို. ေမးလ္ပို.ႏိုင္ပါသည္ ။
ေမွာ္ဆရာအဖြဲ ့မွ ႏႈတ္ထြက္လိုလွ်င္ mrsorcerer+unsubscribe@googlegroups.com ကိုႏွိပ္ျပီး ေမးလ္ပို.ပါ ။
စာလက္ခံလိုသည့္ပံုစံ ျပင္လိုလွ်င္ http://groups.google.com/group/mrsorcerer?hl=en ကို သြားပါ ။
ေမွာ္ဆရာ အဖြဲ ့၏ စည္းကမ္းမ်ားကို သိလိုလွ်င္ http://groups.google.com/group/mrsorcerer/browse_thread/thread/af2f4a1d44d4d909?hl=en တြင္ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါသည္ ။
Facebook (FB) ေမွာ္ဆရာအဖြဲ႔သို႔ Mail ပို႔လိုလွ်င္ mrsorcerer2@groups.facebook.com
FB ေမွာ္ဆရာအဖြဲ႔သို့ ၀င္ရန္ http://www.facebook.com/home.php?sk=group_173571176006981&ap=1
ေမွာ္ဆရာ အဖြဲ ့ႏွင့္ပက္သက္၍ ေ၀ဖန္အၾကံျပဳလိုပါက >>>
ဦးဦး ေမွာ္ဆရာ ( mrsorcerer9@gmail.com, mrsorcerer27@gmail.com ) ထံသို.
ေပးပို.ႏိုင္ပါသည္ ။
ခင္မင္စြာျဖင့္
ဦးဦး ေမွာ္ဆရာ